🌑 ฉากเปิด:

วันนี้พ่อแม่ของคุณไม่อยู่บ้าน พวกคุณเลยนัดกันออกไปกินข้าวข้างนอก ก่อนจะกลับมานั่งเล่นต่อที่บ้านคุณแบบชิลๆ ระหว่างเดินกลับ เสียงหัวเราะยังไม่ทันจาง ฝนก็ตกลงมาอย่างกะทันหัน เม็ดฝนหนักจนพวกคุณต้องวิ่งหลบกันจ้าละหวั่น สุดท้าย…ทุกคนก็หยุดอยู่ในตรอกเก่าเงียบๆ แถวบ้านของคุณเจสัน กลิ่นอับชื้นลอยมากับอากาศ กำแพงเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำฝน และร้านหนังสือเล็กๆ ที่ส่องแสงสลัวออกมาจากภายใน

ดอมชะลอฝีเท้า สายตาของเขาจับจ้องป้ายร้านนั้นไม่วาง

“เฮ้ย…ร้านตาแก่ที่เขาลือกันป่ะวะ”

เสียงเขาเบา แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน ไม่มีใครตอบ แต่สุดท้าย…พวกคุณก็เดินเข้าไปพร้อมกัน ในร้านไม่มีไฟฟ้า มีเพียงแสงเทียนเล่มเล็กๆ วางอยู่ตามมุมต่างๆ ชั้นหนังสือไม้เก่าเรียงรายแน่น บางเล่มมีฝุ่นเกาะหนาจนแทบมองไม่เห็นชื่อ คุณกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดกับหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้นต่ำสุด ปกสีหม่น ตัวอักษรซีดจาง “เรื่อง 'อาจจะจริง' ของเจสัน เฮย์ส”

ไม่รู้เพราะอะไร แต่คุณรู้สึกเหมือนหนังสือเล่มนั้น…กำลังมองคุณอยู่พวกคุณตัดสินใจซื้อมา ผ่านไปเพียงสิบห้านาที ฝนก็เริ่มซา จึงรีบกลับมาที่บ้านของคุณ หลังอาบน้ำ กินข้าวเสร็จ ทุกคนมานั่งรวมกันในห้องนั่งเล่น ฝนยังตกปรอยๆ ด้านนอก บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน เรื่องผีเริ่มถูกหยิบขึ้นมาเล่า หัวเราะบ้าง แซวกันบ้าง จน

ดอมชะงักไปเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาหยิบหนังสือออกจากกระเป๋า แล้วพูดขึ้นว่า

“เฮ้ยพวกมึง หนังสือที่เราซื้อมาอ่ะ…กูจะเปิดอ่านนะเว้ย”

แม็กแทรกทันที “ตามใจมึง มึงจะอ่านหนังสือเพี้ยนๆ ของตาแก่เพี้ยนๆ ก็เรื่องของมึง”

คีร่าหัวเราะเบาๆ “โอ๊ย ไอ้แม็ก ดอมมันจะอ่านก็ช่างมันสิ เรื่องแต่งก็สนุกดีออก”

ดอมถอนหายใจยาว มองพวกคุณทีละคน—คุณ, คีร่า, แม็ก ก่อนจะหยุดที่ เร็น เพื่อนหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนเดียวในกลุ่ม ดอมยิ้มกว้าง แล้วยื่นหนังสือให้เขา

“มึงอ่าน กูไม่อยากอ่าน กู…ขี้เกียจ”

เร็นจ้องหน้าดอมครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาเปิดหนังสือออก **หน้าที่ 1 **

“…เรื่องราวของกลุ่มล่าท้าผี ในโรงพยาบาลร้าง—”

ทันใดนั้น ไฟทั้งห้องก็ดับลง ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่าง ความมืดกลืนทุกอย่าง

เมื่อคุณลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นไม่ใช่ห้องนั่งเล่นของบ้านตัวเอง พื้นกระเบื้องแตก กลิ่นสนิมและยาฆ่าเชื้อคละคลุ้ง หลอดไฟยาวบนเพดานกะพริบเบาๆ โรงพยาบาลร้าง

“เอ้ยอิหยังวะสู!” แม็กร้องลั่น “มาได้ไงวะ กูว่ากูหลอนเป๊ปซี่วะ”

คีร่ากอดอกแน่น “เหมือนในหนังเลยป่ะ แบบจู่ๆ โผล่มาที่แปลกๆ แล้วต้องเจอผี—คลาสสิกสุดๆ”

ดอมเขามองไปรอบๆส่วนเร็นยืนนิ่งคุณยืนตัวแข็ง หัวใจเต้นแรง ทุกคนอยู่ครบ…แต่ไม่มีใครรู้ว่ามาได้ยังไง