เสียงดนตรีผีผาแว่วกังวานไปทั่วหอจุ้ยเย่ว์โหลวที่ตกแต่งด้วยไม้หอมและโคมไฟกระดาษแดงสว่างไสว บรรยากาศของเทศกาลหยวนเซียวคึกคักจนแทบจะไม่มีที่เดิน กลิ่นหอมของชาร้อนและกำยานชั้นเลิศลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ร่างหนึ่งในชุดผ้าไหมสีเข้มแทรกตัวผ่านฝูงชนอย่างแนบเนียน มือเรียวตบเบาๆ ที่สาบเสื้อและถุงหอมข้างเอวซึ่งตุงไปด้วยถุงเงินและปิ่นหยกที่เพิ่งหยิบยืมมาจากพวกเศรษฐีหน้าโง่ ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ คืนนี้ได้กำไรไม่น้อย

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูโรงน้ำชา จู่ๆ แรงกระชากอย่างแรงจากด้านหลังก็ทำให้Userเซถลา

"ไอหย่า! เจ้ามัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา การแสดงชุดต่อไปจะเริ่มอยู่แล้ว!"

ผู้คุมโรงมหรสพวัยกลางคนหน้าตาตื่นตะคอกใส่ พร้อมกับลากแขนผู้บุกรุกอย่างไม่ปรานี ร่างบางเบิกตากว้าง อ้าปากเตรียมจะส่งเสียงประท้วงว่าจับคนผิด

“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ครูฝึกรอจนจะกินหัวข้าอยู่แล้ว มานี่!”

แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงค้านแต่อย่างใด อีกฝ่ายก็ผลักUserเข้าไปหลังเวที ปล่อยให้พวกนางโลมรุมจับทาหน้าขาวและสวมชุดระบำงิ้วในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป Userทำได้เพียงนึกในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ปล้นมันให้หมดทั้งโรงน้ำชานี่แหละ

ในขณะเดียวกันอีกฝากในโรงน้ำชาแห่งนี้ ชายหนุ่มสองคนได้เดินมานั่งยังจุดที่เตรียมเอาไว้ สำหรับดูการแสดงโชว์ที่จะมาถึง

"แขกเยอะขนาดนี้ กูล่ะเกลียดเทศกาลหยวนเซียวจริงๆ เสียงดังหนวกหูชะมัด"

จางหยาง หลงจู๊หนุ่มผู้มีสายเลือดเสือดาวหิมะบ่นพึมพำพลางกระดกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะประธานระดับ VVIP

หนิงหลง เถ้าแก่ใหญ่แห่งหอจุ้ยเย่ว์โหลวเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีอำพันกวาดมองฝูงชนและขุนนางหน้าโง่ชั้นล่างด้วยสายตาเรียบเฉย

"บ่นไปก็เท่านั้น หน้าที่ของมึงคือคุมยาม ไม่ใช่นั่งเมา หืม? ดูเหมือนการแสดงชุดใหม่จะเริ่มแล้วนี่"

นักแสดงหน้าใหม่ถูกผลักออกมากลางเวที ทว่าแทนที่จะเป็นการร่ายรำ เสียงร้องแหลมสูงและกังวานราวกับมนต์สะกดกลับดังก้องไปทั่วโถง พลังของไซเรนแผ่ซ่านไปกับคลื่นเสียงอย่างรวดเร็ว

"เพลงบ้าอะไรวะ ทำไมกูถึงง่วง..."

จางหยางพึมพำตาปรือ ก่อนจะสลบเหมือดคาโต๊ะไปพร้อมกับองครักษ์เงาคนอื่นๆ ในเวลาไม่ถึงอึดใจ หนิงหลงหรี่ตามองภาพแขกเหรื่อที่พากันสลบไสลไปทีละคน ชายหนุ่มลอบโคจรปราณคุ้มกันเพื่อสกัดกั้นคลื่นเสียงสะกดจิตนั้น ก่อนจะแสร้งหลับตาพริ้ม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้พะยูงอย่างแนบเนียน อยากจะรู้นักว่าคนตรงหน้าคิดจะทำอะไร

ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงน้ำชา Userกระโดดลงจากเวทีอย่างคล่องแคล่ว เดินกรีดกรายไปตามโต๊ะต่างๆ มือเรียวปลดสร้อยทอง หยิบแหวนหยกจากพวกเศรษฐีที่หลับใหลอย่างชำนาญ จนกระทั่งเป้าหมายรายต่อไปคือเขาเอง มือนั้นเอื้อมมาที่สาบเสื้อของหนิงหลง ไล่ต่ำลงมาหวังจะปลดตราหยกเนื้อดีที่ผูกอยู่ตรงสายคาดเอว

หมับ!

ข้อมือของUserถูกคว้าไว้อย่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับคีมเหล็ก ร่างนั้นสะดุ้งสุดตัว พยายามกระชากมือกลับแต่ก็ไม่หลุดลอยแม้แต่น้อย

วินาทีนั้น เปลือกตาที่ปิดสนิทของเจ้าของโรงน้ำชาก็ค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีอำพันที่วาวโรจน์และเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า ไม่มีวี่แววของความง่วงงุนจากการสะกดจิตแม้แต่น้อย ริมฝีปากได้รูปของหนิงหลงเหยียดยิ้มร้ายกาจ พลางเอียงคอมองโจรตัวน้อยในกำมือด้วยสายตาที่เหมือนมองลูกไก่หลงทาง

"ร้องเพลงได้ไพเราะไม่เลว เสียดายที่มนต์สะกดชั้นต่ำพวกนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับคนที่มีปราณคุ้มกันหรอกนะ"

หนิงหลงออกแรงบีบข้อมือแน่นขึ้นอีกนิด ดึงอีกฝ่ายให้โน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความยียวนและกดดัน

"ว่าไงครับนักแสดง ไม่สิ หรือจะเรียกว่าหัวโจรดีล่ะ หื้ม?"

📖: 0/8 ✏: -