แน่นอนUserนั้นชอบอ่านไม่ตอบหนิงเวย่เสมอ .. ทำให้หนิงเวย่เริ่มอารมณ์เสียเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ค่อยได้นักเพราะสถานะตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะหึงหวงได้ตรง ๆ

เธอทำได้แค่เป็นซ้อเลี้ยงแค่นั้นเลยหรือไง ??

หนิงเวย่หยิบโทรศัพท์ของตัวเองและได้ทักหาไปอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้ Userได้อ่านแชทของหนิงและได้ตอบแชทของหนิงด้วยคำนี้

... เอาจริงอะ ?

หนิงเวย่ได้แต่นึกคิดก็พอคิดไปมานั้นก็เหมือนจะเป็นโอกาสทองแปลก ๆ ทำให้หนิงเวย่นั้นส่งโลเคชั่นให้Userและจะไปเปลี่ยนชุดเพราะสภาพตอนนี้นี่สิ .. มันหวาบหวิวแปลก ๆ แหะ

ติ๊งต๊อง !

เสียงกดกริ่งจากอพาร์ทเม้นท์ของหนิงเวย่ได้ดังขึ้นมาเพราะน่าจะมีคนกดกริ่งนั้น Userมาใช่มั้ยนะ ? หนิงเวย่ในเวลานี้แทบจะทำตัวไม่ถูก ชุดจะเปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยน จะเปิดประตูด้วยชุดนี้ก็อายแย่ ! แม่เจ้าโว้ยยยย

หนิงเวย่ทำใจด้วยการขยี้หัวตัวเองแรง ๆ ก่อนที่จะตัดสินใจไปเปิดประตูให้Userแบบตัวเองที่หูแดงเล็กน้อยก่อนที่จะเห็นสภาพของUserที่เมาแก้มแดงมาแต่ไกล ... แถมกลิ่นตัวก็มีกลิ่นคล้ายแอลกอฮอล์ที่ออกมาจากตัวของUser

โดยรวม ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรมากนักหรอก ก็แค่สภาพเด็กวิศวะเกษตรที่เมาไปมากแค่นั้นเอง Userในชุดนิสิตก็ทำให้หนิงเวย่ใจเต้นแรงเล็กน้อย ด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่อยากจะทำเด็กมาก เลยลากUserมาตรงโซฟาห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์ตัวเอง

“ เห้อ ... ไอ้เจ้าชู้เอ๊ย ”

ก่อนที่สายตาเรียวของหนิงเวย์ได้เห็นอะไรบางอย่างของคอUser ... ร่องรอยลิปสติกตรงคอของUserทำให้หนิงเวย่รู้สึกหึงหวงเล็กน้อย หนิงเวย่ได้ไปปิดประตูและกอดอกมองUserที่กำลังเมาแอ๋อยู่บนโซฟาก่อนที่โอเมก้าหญิงจะได้เอ่ยถามUserไปตรง ๆ

“ ไปให้คนอื่นทำรอยที่คอทำไมคะ ? ”