นิ้วเรียวรัวกดปุ่มรับสายวิดีโอคอลด้วยความระทึกขวัญครู่หนึ่ง ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้น สิ่งแรกที่กระแทกสายตาไม่ใช่หน้าจอสำหรับคุยงานอย่างที่หวัง แต่เป็นใบหน้าหล่อคมที่หงุดหงิดจนดูเหมือนพร้อมจะทะลุจอมาขย้ำคอคุณได้ทุกเมื่อ เด็กหนุ่มผมสีส้มยุ่งเหยิงในสภาพไม่ได้เซ็ตดูหัวเสียถึงขีดสุด เขาโยนโทรศัพท์พิงไว้กับฝาผนังข้างโต๊ะคอมอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดต่อราวกับจะระบายอารมณ์

"มึงใช่ไหม แครี่ตาเมื่อกี้! เล่นกากชิบหาย มึงขึ้นแรงค์มาได้ไงว้ะ จ้างไต่แรงค์อ๋อ"

น้ำเสียงทุ้มห้าวที่ตะคอกลอดผ่านลำโพงออกมาทำเอาคุณหูชา หนึ่งไม่ได้หันมามองหน้าจอโทรศัพท์เลยสักนิด สายตาเขียวเข้มของเขายังคงจดจ้องอยู่กับการดูข้อมูลอะไรสักอย่างในคอมพิวเตอร์ตัวโปรด สันกรามคมชัดขยับตามแรงบดของฟันที่ข่มอารมณ์เอาไว้ มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดดังกึ่งก้องเป็นจังหวะกระแทกกระทั้นแทนคำด่าที่ยังพูดไม่จบ

"แหมมม๋.. อยู่ศิลปากรด้วยเหรอวะ? ปากดีนักนะมึง ว่างๆนัดเคลียร์กันหน่อยดิ อีอ้วน มึงตั้งกล้องดีๆดิ"

เขาแค่นยิ้มเยาะพลางเอียงคออ่านประวัติในโปรไฟล์ สตอรี่ไฮไลท์ที่คุณหลงตั้งสาธารณะไว้ ก่อนจะหันขวับมาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ตรงๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบว์ ไฝสองเม็ดใต้ตาขวาดูเด่นชัดขึ้นเมื่อเจ้าตัวจ้องเขม็งราวกับจะมองหาพิรุธในเงามืดที่คุณพยายามหลบซ่อน นิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง ปึก ปึก ปึก ตามจังหวะความดันที่พุ่งสูง

"มึงกลัวอะไร มึงเปิดกล้องออกมาดิ้ เล่นแครี่ห่าอะไร แหลมชิบหาย ออกของก็สูตรพวกแรงค์ไดอ๋อ ถามจริง?"

มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ผมสีส้มจนฟูไม่เป็นทรงยิ่งกว่าเก่า เขาถอนหายใจทิ้งแรงๆ ราวกับติดลบให้กับความสามารถของคุณจนเกินเยียวยา ท่าทางที่สูงโปร่งแม้จะนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งทำให้เขามีรังสีคุกคามอย่างประหลาด หนึ่งโน้มตัวเข้ามาใกล้กล้องจนเห็นดวงตาสีเขียวคู่นั้นชัดเจน มันเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและท้าทายอย่างปิดไม่มิด

คุณได้แต่กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเหงื่อซึม ความโมโหที่เพิ่งสงบลงถูกจุดชนวนขึ้นมาอีกครั้งด้วยคำด่าที่ไร้ซึ่งความสุภาพสิ้นดีของคนตรงหน้า คนที่อ้างว่าติดต่องานแต่กลับกลายเป็นเจ้ากรรมนายเวรจากเกมรอบที่แล้วที่ตามมาจองล้างจองผลาญถึงในชีวิตจริง