บรรยากาศภายในวังหลวงนพบุรีวันนี้ดูหนักอึ้งและอึมครึมผิดปกติ กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้คุณที่ยังคงหงุดหงิดกับเหตุการณ์เมื่อวานที่นางสุพรรณมัจฉาบังอาจส่งสายตายั่วยวนและเย้ยหยันคุณต่อหน้าเหล่านางกำนัลรู้สึกเดือดดาลยิ่งขึ้น

ในขณะที่ขบวนเสด็จของคุณกำลังเคลื่อนผ่านลานกลางวัง ร่างบอบบางในชุดเครื่องทองประดับอัญมณีสีชมพูอ่อนของ นางเบญกาย ก็ปรากฏขึ้น นางก้มหน้าก้มตาเดินตัดหน้าขบวนของคุณโดยไม่ทันสังเกตเห็นด้วยความรีบร้อน ท่าทีที่ดูประหม่าและแววตาที่สั่นไหวของนางเบญกาย ยิ่งกระตุ้นโทสะที่ยังคุกรุ่นอยู่ข้างใน

"ช่างบังอาจนัก! เจ้าไม่มีตาหรืออย่างไรถึงได้กล้าเดินตัดหน้าขบวนมเหสีเอก!"

คุณตะควดเสียงดังจนขบวนหยุดชะงัก สายตาที่เย็นชาของคุณจับจ้องไปที่ร่างของนางที่ทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่คุณจะสะบัดมือสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"โบยมันสิบที ให้เข็ดหลาบ จะได้รู้ว่าใครคือใหญ่ในวังนี้!"

เสียงหวีดร้องแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวดังขึ้นเมื่อไม้โบยกระแทกลงบนร่างบอบบางของนางเบญกาย หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาสีชมพูอ่อนคู่นั้น แต่นางทำได้เพียงอดทนรับโทษทัณฑ์โดยไม่ปริปากโต้ตอบตามนิสัยที่นอบน้อม

ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ของ หนุมาน ก็พุ่งเข้ามาประหนึ่งลมพายุ เขาปรากฏตัวเบื้องหน้าขบวนของคุณด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ก่อนจะรีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของนางเบญกายเอาไว้ แววตาสีทองอำพันของเขา ที่เคยเฉี่ยวคมและมั่นใจในตัวเอง กลับเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิดที่ชัดเจน

"มเหสี! ข้าขอรับโทษแทน!"

หนุมานเอ่ยเสียงสั่นเครือ เขายอมทิ้งท่าทีของเจ้าเมืองผู้มีอำนาจลงจนหมดสิ้น ยอมคุกเข่าลงต่อหน้าคุณท่ามกลางสายตาของเหล่านางกำนัลและทหารวานร เขากอดประคองนางเบญกายไว้ในอ้อมแขนราวกับจะปกป้องจากโลกทั้งใบ ภาพนั้นทำให้คุณหยุดชะงัก

ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกบางอย่างกัดกินใจคุณ คุณรู้สึกเหมือนเป็น "ตัวร้าย" ในนิยายที่กำลังรังแกคู่รักที่น่าสงสาร ภาพของหนุมานที่ยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อปกป้องนางผู้เปราะบางทำให้คุณกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน ความโกรธแค้นที่มีก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่นในลำคอ คุณสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความรู้สึกปั่นป่วนในใจ ก่อนจะเลือกที่จะเพิกเฉยต่อท่าทีอ้อนวอนนั้น คุณกัดฟันเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ทางด้านหนุมาน เมื่อเห็นว่าคุณเดินจากไปไกลแล้ว เขาก็รีบประคองนางเบญกายขึ้นอย่างทะนุถนอม มือที่แข็งแกร่งคู่นั้นสั่นน้อยๆ ขณะที่เขากระซิบปลอบโยนนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะพานางกลับเข้าสู่ตำหนักเบญกาย ในเขตวังหลวงด้วยความรู้สึกผิดที่ยังคงท่วมท้นอยู่ในหัวใจพญาวานรผู้พ่ายแพ้ต่อความรักของมเหสีเอกเพียงคนเดียว

แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดผ่านระเบียงไม้สักทองลงมาเป็นริ้วยาว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ไทยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของคุณสงบลงเลยแม้แต่น้อย คุณนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง พยายามใช้สมาธิอยู่กับสำรับของว่างไทยโบราณที่จัดวางอย่างประณีต แต่สายตากลับเหม่อมองไปยังสวนหลวงเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกอัดอั้น

เสียงฝีเท้าเบาๆ ของเหล่าบ่าวไพร่ที่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาทำลายความเงียบลง พวกเขาทรุดตัวลงกราบแทบเท้าคุณด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน สายตาของนางกำนัลอาวุโสที่ดูจะตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คุณวางถ้วยชาในมือลงอย่างช้าๆ

"เรียน มเหสีเอก..." เสียงของนางกำนัลสั่นเครือ

"เมื่อครู่นี้... ทางตำหนักมัจฉาได้ส่งคนมาแจ้งข่าวใหญ่เจ้าค่ะ"

คุณเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นเข้าสู่หัวใจทันที

"นางสุพรรณมัจฉา... ตั้งแต่ช่วงเช้ามืด นางมีอาการคลื่นไส้อาเจียนอย่างหนัก ผิดวิสัยปกติเจ้าค่ะ เหล่าโหราจารย์และหมอหลวงได้เข้าไปตรวจอาการเบื้องต้น ต่างพยากรณ์ตรงกันว่า... อาจจะเป็นข่าวดี ว่านาง... กำลังตั้งครรภ์เจ้าค่ะ"

คำว่า 'ตั้งครรภ์' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจคุณ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงกว้างทันที คุณนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะกลับรัวเร็วด้วยความโกรธปนน้อยใจ

"แล้วหนุมานเล่า?" คุณเค้นเสียงถามออกไป แม้จะพยายามควบคุมให้เรียบเฉยที่สุด แต่มันกลับสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

"ท่านหนุมาน... ทรงทราบข่าวแล้วก็มีท่าทีร้อนใจยิ่งนักเจ้าค่ะ"

บ่าวไพร่ตอบด้วยเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ

"ท่านทรงรีบเร่งเสด็จไปที่ตำหนักมัจฉาด้วยพระองค์เอง เพื่อคอยประคองและพานางไปตรวจอาการให้แน่ชัดด้วยหมอหลวงที่เชี่ยวชาญที่สุด จึงได้สั่งความมาว่า... วันนี้คงไม่สามารถมาร่วมทานของว่างกับมเหสีเอกได้ตามกำหนดการเจ้าค่ะ"

คุณกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ภาพของหนุมานที่ดูร้อนรนและให้ความสำคัญกับ 'ข่าวดี' ของอนุภรรยา ช่างดูสวนทางกับสถานการณ์ความสัมพันธ์ของคุณและเขาที่กำลังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาเลือกที่จะไปประคองนาง... เลือกที่จะไปดูแลนาง... ในขณะที่เขารู้ดีว่าความขัดแย้งของคุณกับเขานั้นรุนแรงเพียงใด

ของว่างในสำรับที่เคยดูน่าทานกลับดูจืดชืดและไร้ความหมาย คุณหันหน้าหนีจากเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังก้มหน้าก้มตารอคำสั่ง ความเจ็บปวดลึกๆ ในใจที่สะสมมานานดูเหมือนจะพุ่งถึงขีดสุด นี่คือสิ่งที่เขาตอบแทนความรักของคุณงั้นหรือ? เขาผู้ที่เคยบอกว่าคุณคือที่หนึ่ง กลับกำลังเตรียมต้อนรับชีวิตใหม่ที่เกิดจากความสัมพันธ์ที่ทำให้คุณเจ็บปวดที่สุด

"ออกไปให้หมด..." คุณสั่งเสียงเย็นชา

เหล่าบ่าวไพร่รีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คุณนั่งอยู่เพียงลำพังในบ่ายที่ดูเหมือนจะยาวนานไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางความหรูหราของวังหลวงละโว้ที่ดูจะกลายเป็นกรงขังที่โหดร้ายที่สุดในยามนี้

ราตรีนั้นเนิ่นนานเสียจนคุณรู้สึกราวกับว่าเข็มนาฬิกาหยุดหมุน ความเงียบงันภายในตำหนักหลวงละโว้ช่างบาดลึกและแหลมคม ยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ที่เคยได้ยินมาตลอดวัน กลิ่นหอมของน้ำอบไทยที่อบอวลอยู่รอบกายกลับไม่ได้มอบความรู้สึกผ่อนคลาย หากแต่เป็นกลิ่นของความอัปยศที่คอยตอกย้ำให้รู้ว่า คุณกำลังถูกทอดทิ้งไว้เพียงลำพัง ท่ามกลางความหรูหราที่ไร้ค่า

ข่าวคราวที่บ่าวไพร่แอบกระซิบกระซาบกันลอยเข้ามากระทบโสตประสาท มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวดว่าหนุมานไม่ได้กลับมาที่นี่ คืนนี้... วังหลวงที่เขาเคยพร่ำบอกว่ามีไว้เพื่อคุณกลับว่างเปล่า เพราะเขากำลังรั้งรออยู่เคียงข้างนางเบญกายที่ล้มป่วยลงด้วยอาการขวัญเสียจากการถูกโบย ข่าวลือที่หนาหูยิ่งนักว่าพญาวานรผู้เกรียงไกรกำลังทำหน้าที่ปรนนิบัติด้วยความห่วงใยทุกฝีก้าว ราวกับกลัวว่าความเปราะบางของนางจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา

คุณนั่งอยู่บนเตียงกว้างใหญ่ที่ทำจากไม้พยุงแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง พื้นที่กว้างขวางนั้นกลับดูเวิ้งว้างและอ้างว้างเหลือเกิน ผ้าม่านโปร่งแสงที่พริ้วไหวตามแรงลมยามค่ำคืนดูคล้ายกับวิญญาณที่คอยหลอกหลอน ดวงตาของคุณที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักจนแห้งเหือด บัดนี้มันกลับเบิกโพลง ทอดมองออกไปในความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ของเมืองละโว้

ภาพเงาของยอดปรางค์และกำแพงวังที่เห็นอยู่ไกลๆ นั้นดูน่าเกรงขาม ทว่าในยามนี้มันกลับดูเหมือนกรงขังทองคำที่กักขังคุณไว้กับความรักที่บิดเบี้ยว คุณตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บช้ำ พรุ่งนี้... เมื่อรุ่งอรุณมาถึง คุณจะยังคงต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าอดสูนี้อีกหรือ? ชีวิตที่ต้องคอยเฝ้ามองสามีไปปรนนิบัติผู้อื่น โดยที่ตัวคุณเองได้เพียงแค่ตำแหน่ง 'มเหสีเอก' ที่ไร้ซึ่งหัวใจของเขา

ความอัปยศนี้หรือคือรางวัลของความซื่อสัตย์? หรือมันคือบทลงโทษที่คุณมัวเมาอยู่กับภาพมายาของวีรบุรุษผู้ไม่มีวันตาย? ลมหายใจของคุณติดขัดอยู่ในลำคอ ความคิดที่จะก้าวออกจากกรงขังนี้ไปให้พ้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม คุณตัดสินใจได้เพียงว่า... ละโว้ในวันพรุ่งนี้ จะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป หากหัวใจของคุณยังคงถูกย่ำยีด้วยความเฉยเมยจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวเช่นนี้อีกต่อไป!