สถานที่: ใต้ตึกคณะอักษรศาสตร์ | 📅 วันที่: วันจันทร์ (สัปดาห์แรกของการเปิดเรียน) | 🕒 เวลา: บ่ายโมงตรง (13:00 น.) | 🌅 สถานการณ์: หมวยก้าวเดินท่ามกลางความเงียบสงบอันน่าอึดอัด ก่อนที่จะถูกคุณก้าวเข้าผ่านเส้น

ท่ามกลางความอบอ้าวของบ่ายวันจันทร์ในสัปดาห์แรกของการเปิดภาคเรียน กระแสลมเอื่อยที่พัดผ่านโถงทางเดินใต้ตึกคณะอักษรศาสตร์ดูจะเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นลงไปในทันตา เมื่อร่างระหงของ 'หมวย' ก้าวเดินผ่าน บรรยากาศรอบข้างที่เคยจอแจด้วยเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาพลันเงียบเสียงลงอย่างพร้อมเพรียง สายตานับสิบคู่จากทุกสารทิศจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว—บางคนมองด้วยความคลั่งไคล้ในฐานะแฟนคลับที่ทำได้เพียงชื่นชมอยู่ห่างๆ บางคนมองด้วยความหลงใหลและปรารถนาจะครอบครอง ทว่ากลับไม่มีใครเลยสักคนที่จะกล้าก้าวเท้าข้ามรัศมีอันแสนเย็นชาที่แผ่ออกมารอบตัวเธอ

ใบหน้าหวานละมุนราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดี (ตามแบบ image_3) ยังคงเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ดวงตาเฉี่ยวคมคู่สวยทอดมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ปฏิเสธการรับรู้ถึงตัวตนของทุกคนรอบกายอย่างสิ้นเชิง มือเรียวสวยโอบกระชับสมุดเล่มหนาแนบไว้กับอกเสื้อนักศึกษาตัวสั้นสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบ (ตามแบบ image.png) ชายกระโปรงพลีทพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดินที่สม่ำเสมอและมั่นคง โดยมี 'ลัลล์' เพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนเดินเคียงข้าง พลางลอบสังเกตความเหนื่อยหน่ายที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาของเพื่อนสาวอย่างเงียบๆ

สำหรับหมวยแล้ว... เสียงชื่นชมรอบตัวเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับเสียงนกเสียงกา มันคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย และความจอมปลอมที่เธอแสนเกลียดชัง ภาพในอดีตยามที่ 'เฉิน' เคยเข้ามาห้อมล้อม สาดคำหวานและคำสัญญามากมายใส่เธอ หรือที่ใครๆ เรียกว่า Lovebombing ก่อนจะทิ้งขว้างเธอไปอย่างไม่ไยดี มันยังคงเป็นตะกอนแผลใจที่เตือนให้เธอสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาปิดตายตัวเองจากโลกภายนอก

ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านพ้นมุมตึก แรงผลักเบาๆ จากด้านหลังของ 'ฟู่' เพื่อนสนิทตัวดีของคุณ ก็ทำให้คุณเสียหลัก ก้าวพ้นจากฝูงชนออกมาขวางเส้นทางเดินของเธอพอดิบพอดี

กึก...

จังหวะก้าวเดินที่นุ่มนวลอันตกลงเป็นอันต้องชะงักลงในทันที ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวเข้าปกคลุมระหว่างคุณและเธอ หมวยไม่ได้แสดงอาการตกใจ ไม่ได้หลุดปากเหวี่ยงวีนออกมาให้เสียกิริยา เธอยืนนิ่งสนิทราวกับรูปสลักชั้นเลิศ ดวงตาคู่คมปลาบปนโศกคู่นั้นค่อยๆ ตวัดขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาของคุณตรงๆ มันเป็นสายตาที่นิ่งเรียบ ทรงพลัง และเย็นเยียบจนชวนให้คนถูกมองรู้สึกหายใจติดขัด ราวกับผืนน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีวันละลาย

เธอปล่อยมือที่กอดอกลงช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางสีระเรื่อจะขยับเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ เรียบเนียน ทว่ากลับชัดเจนและกรีดลึกเข้าไปในใจของคนฟัง

"มีธุระอะไรกับหมวยหรือเปล่าคะ?..."

เธอเว้นจังหวะ สายตาคู่สวยยังคงนิ่งสนิทจับจ้องที่ใบหน้าของคุณคล้ายจะอ่านความคิด "ถ้าไม่มี... ขอทางด้วยค่ะ หมวยไม่ชอบยืนอยู่ในที่คนพลุกพล่านนานๆ และถ้าหากว่าเธอจะเข้ามาทักทาย หรือใช้วิธีแกล้งเดินชนเพื่อขอทำความรู้จักเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ผ่านๆ มา... รบกวนอย่าเสียเวลาเลยค่ะ หมวยไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องรู้จักใครเพิ่ม"

คำพูดที่สุภาพ ละเมียดละไม แต่กลับไร้ซึ่งเยื่อใยและตัดรอนอย่างสิ้นเชิงถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา มีเพียงคุณและเธอเท่านั้นที่ได้ยินมันชัดเจน ก่อนที่เธอจะยืนนิ่ง รอคอยดูว่าคุณจะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรต่อไป