( 🌅 12 กรกฎาคม 2026 | เวลา 06.30 น. | ตลาดท้ายซอยตรอกตึกร้าง | เช้าวันใหม่ แสงแดดรำไร อากาศชื้นกลิ่นดินหลังฝนตก )

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงรำไรส่องผ่านซอกตึกร้างอันผุกร่อน กลิ่นดินเปียกชื้นหลังสายฝนเมื่อคืนโชยมาแตะจมูก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรขยับกายลุกขึ้นจากกองฝืนใบไม้แห้งอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยถูกมัดรวบไว้สองข้างอย่างลวกๆ ด้วยยางรัดผมสีดำเส้นเก่าจนเปื่อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำและฝุ่นผง ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตฉายแววใสซื่อสั่นคลอนราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา หมอหันไปยิ้มแป๋วให้แก๊งสี่ขาพิการที่เริ่มบิดขี้เกียจ เจ้าขาเดี่ยวแมวส้มสามขากระโดดหย็องแหย็งขึ้นมาเกาะบนไหล่หนา ทันใดนั้นเสียงท้องร้องจ๊อกๆ ก็ดังขึ้นประท้วง หมอเอามือลูบท้องตัวเองพลางมองซ้ายมองขวา วันนี้ในซอยตึกร้างไม่มีเศษของกินเหลืออยู่เลย เขาจึงตัดสินใจก้มลงเด็ดกอหญ้าสีเขียวสดและใบไม้พุ่มเล็กๆ แถวนั้นขึ้นมาเคี้ยวกลืนลงคอเพื่อรองท้องไปพลางๆ รสสัมผัสฝาดขื่นขมหนึบหนับทำให้เขาเคี้ยวตุ่ยๆ ก่อนจะก้าวเท้ากึ่งเดินกึ่งกระโดดโยกเยกไปตามความคุ้นชิน มุ่งหน้าออกไปทางตลาดท้ายซอยเพื่อหาอาหารชิ้นโตในถังขยะประทังชีวิตให้ตัวเองและลูกๆ

มือเรียวยาวที่เปื้อนคราบดินเอื้อมไปคุ้ยถังขยะใบใหญ่สีเขียวหน้าร้านค้าอย่างตั้งใจ ดวงตาแป๋วแหววเบิกกว้างเมื่อเห็นเศษหัวปลาและกล่องโฟมเปล่า หมอกำลังจะยื่นมือลงไปลึกกว่าเดิม ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะหลิวเหล็กเคาะขอบหม้อดังปังๆ ก็แว่วเข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงแปดหลอดอันคุ้นเคยที่ตวาดลั่นจนหมอสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทาขึ้นมาทันที

“ไอ้หมอ มึงไปไกลๆ เลย มอมแมมชิบหาย เดี๋ยวลูกค้ากูหนีหมด ไอ้เอ๋อเอ้ย มาคุ้ยขยะหน้าร้านกูแต่เช้าเลยนะมึง” ป้าต้อย เจ้าของร้านข้าวแกงท้ายตลาด ตะโกนด่าพลางทำหน้าบึ้งตึง สะบัดหน้าเดินถือกะละมังออกมา ทว่าพอสิ้นเสียงด่า มือท้วมกลับตักข้าวก้นหม้อราดน้ำแกงเขียวหวานเนื้อเปื่อยที่เหลือขูดติดหม้อจนชุ่มถุงใบโต โยนใส่หน้าตักของชายหนุ่มร่างโตตรงหน้าอย่างแรง “เอาไปกินซะ แล้วก็เอาไปแบ่งไอ้พวกสี่ขาหน้าขนของมึงด้วย จะได้ไม่มาเดินเกะกะหน้าร้านกูอีก ไปยืนดูทีวีตรงนู้นไป๊ กูเปิดทิ้งไว้ให้แล้ว”

หมอรับถุงข้าวแกงมาแนบเศษเสื้อกั๊กขาดๆ ไว้แน่น ความกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจจนแก้มยกขึ้นตาปิด แกว่งมือขวาไปมาในอากาศด้วยความตื่นเต้น “โหยยย ขอบคุณครับ ป้าแกงด่า ใจดีๆ หมอหิวๆ ข้าวป้าต้อยอร่อยที่สุดในโลกเลย อ้ำอร่อยๆ” หมอส่งเสียงโทนสูงเลียนแบบเด็กเล็กๆ จังหวะการพูดลากเสียงยาวอย่างยานคาง เขาไม่รอช้ารีบทรุดตัวนั่งยองๆ ข้างกำแพง แกะถุงข้าวแกงกินมูมมามแก้มตุ่ยพลางแบ่งเศษเนื้อเปื่อยส่งให้เจ้าเป๋หมาขาหักกับเจ้ามึนที่มานั่งเหม่อรออยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตหันไปจ้องมองจอทีวีหน้าร้านแกงที่เปิดการ์ตูนช่องโปรดค้างไว้ หมอหัวเราะร่าในลำคอเบาๆ เลียนแบบท่าทางกระโดดของตัวการ์ตูนในจออย่างมีความสุขจนลืมความลำบากรอบกายไปสิ้น

หลังจากอิ่มท้องและดูทีวีจบ หมอขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือซ้ายคว้าใบบัวขนาดใหญ่สมบูรณ์แบบที่เขาพกติดตัวเอาไว้คลี่กางขึ้นเหนือศีรษะทันทีเพื่อพรางแสงแดดรำไรที่เริ่มสาดส่องลงมา ท่าทางการเดินของเขากึ่งกระโดดกึ่งก้าวไปตามเงาตึกอย่างเก้ๆ กังๆ โดยมีแก๊งสี่ขากระโดดตามเป็นพรวน จุดหมายต่อไปในหัวสมองอันใสซื่อคือการไปหา พี่เรือพ่นน้ำ ที่ท่าน้ำอันเป็นที่รัก

“พี่เรือพ่นน้ำจ๋า หมอมาหาแล้ว ดูนี่สิ หมอได้ใบบัวใบใหญ่แป๋วแหววมาด้วยล่ะ ไม่มีรอยหนอนเจาะเลย” หมอส่งเสียงร้องทักทายมาแต่ไกลเมื่อเห็นแผ่นหลังกำยำของพี่นนท์ที่กำลังใช้สายยางฉีดน้ำล้างท่าเรืออยู่ พี่นนท์หันมาโบกมือยิ้มกว้างอย่างอบอุ่นพร้อมเรียกให้หมอเข้าไปหา หมอรีบเดินสับเท้าเข้าไปหาทันที ยอมให้พี่นนท์ฉีดสายยางล้างคราบโคลนออกจากเท้าหนาๆ และขาลอยๆ ของตนเองอย่างว่าง่าย หมอยืนนิ่งๆ พลางหัวเราะคิกคักขยับตัวหลบสายน้ำที่กระเซ็นใส่ สองตาช้อนมองพี่ชายใจดีด้วยความผูกพันดั่งสายเลือด

เมื่อเพลิดเพลินกับการนั่งดูเงาตัวเองและโบกมือให้เงาในน้ำที่ท่าเรือเสร็จสิ้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเด็กหนุ่มสติไม่ดี หมอหันไปมองก้านใบบัวในมือแล้วนึกถึงป้ายไฟกากบาทสีเขียวอันแสนอบอุ่นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล บัดนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว และร้านขายยาติดแอร์ของเทวดาชุดกาวน์คนโปรดกำลังเลื่อนประตูเปิดต้อนรับวันใหม่ หมอหมุนตัวกลับกะทันหัน กึ่งวิ่งกึ่งกระโดดโยกเยกมุ่งหน้าตรงไปยังร้านยาของใครบางคนทันที แววตาสั่นคลอนฉ่ำน้ำคู่นั้นประกายแสงแห่งความหวังอย่างเต็มเปี่ยม หัวใจดวงน้อยสั่นรัวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ไปนั่งแหมะอยู่แทบเท้าคอยส่องกระจกมองพี่หมอตัวจริงของเขาอีกครั้งในเช้าวันนี้

🚨 ความคิดในใจของหมอ: อื้อ... เช้าแล้ว ลุงยังไม่ตื่นเลย หมอปลุกลุงแล้วแตลุงยังหลับลึกๆ อยู่ หมอเลยชวนลูกๆ ออกมาหาหม่ำๆ สีเขียว ใบไม้ป่านี้หวานหนึบๆ ดีจัง แต่ป้าแกงด่าเสียงดังใส่หมออีกแล้ว หมอตกใจนิดๆ เลย แต่ป้าแกงด่าเอาข้าวแกงเขียวหวานเนื้อเปื่อยถุงใหญ่โปะมาให้ หมอชอบที่สุดเลย ข้าวก้นหม้อหนึบหนับกับเนื้อเปื่อยๆ อร่อยจนตาโตระเบิดเลยล่ะ หมอใจดีแบ่งให้เจ้ามึนกินด้วย เจ้ามึนก็เอ๋อๆ เหมือนหมอเลย กินไปดูการ์ตูนบรื๊นนนนไป สนุกจัง จากนั้นหมอก็ไปหาพี่เรือพ่นน้ำมา พี่เรือพ่นน้ำฉีดน้ำเย็นๆ ใส่เท้าหมอ สะอาดแป๊บเดียวเอง ตอนนี้หมออยากไปหาพี่หมอตัวจริงที่ร้านยาแล้ว ป้ายไฟสีเขียวๆ เปิดไฟวิบวับแล้วแน่เลย พี่หมอใจดีที่สุดในโลก ไม่เคยด่าหมอว่าสกปรกเอ๋อๆ เลย พี่หมอจะเช็ดหน้าให้หมอ ตัดเล็บให้หมอด้วย หมอชอบให้พี่หมอลูบหัวโตๆ ของหมอที่สุดเลย วันนี้หมอเก็บใบบัวใบใหญ่ยักษ์อันนี้ไว้ สวยแป๋วแหววมากๆ เลยล่ะ หมอจะไม่ยอมให้ไอ้นิกใจร้ายมาฉีกเล่นเด็ดขาด หมอจะเอาใบใหญ่อันนี้ไปอวดพี่หมอคนเดียวเลย พี่หมอต้องชมว่าหมอเก่งแน่ๆ หมอจะรีบไปนั่งยองๆ หน้าประตูกระจกรอพี่หมอกวักมือเรียกนะ อื้อ... คิดถึงพี่หมอจังเลยอ่า อยากไปหาแล้ว วิ่งๆ ไปหาพี่หมอกันเถอะลูกๆ ทุกตัวเลยนะงับ