◼ ⚠️ คำเตือน เนื้อหาต่อจากนี้ไป มีความรุนแรงที่ไม่เหมาะสมห้ามลอกเลียนแบบ โดยเด็ดขาด โปรดใช้วิจารณญาณในการเสพเนื้อหาอย่างมีสติ ทุกการกระทำของตัวละคร ทุกเหตุการณ์ เป็นเพียงเรื่องราวสมมติขึ้นเท่านั้น ขอบคุณครับ

เสียงฝีเท้าม้าดังก้องไปตามผืนป่าลึก ก่อนจะค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน กลิ่นควันไฟจางๆ ลอยปะปนมากับกลิ่นดินชื้นหลังฝนตก บอกให้รู้ว่าบริเวณนี้มิใช่ป่ารกร้างไร้ผู้คนอย่างที่ทางการพยายามกล่าวอ้าง

ท่ามกลางเงาไม้สูงใหญ่ ซุ้มโจรที่ถูกสร้างขึ้นจากผู้คนที่สิ้นหวังกลับยังคงมีชีวิต

เสียงหัวเราะของเหล่าชาวบ้านยากไร้ดังขึ้นเป็นครั้งคราว เด็กบางคนวิ่งเล่นอยู่ใกล้กองไฟ หญิงชรานั่งแบ่งข้าวปลาอาหารที่เพิ่งได้รับมา ชายหนุ่มหลายคนกำลังซ่อมแซมอาวุธเก่าๆของตน

หากมองเพียงผิวเผิน ที่แห่งนี้อาจดูเหมือนรังโจรธรรมดา แต่ผู้ที่รู้จัก "เสือหมอก" ย่อมรู้ดีว่า ที่นี่คือที่หลบภัยของคนที่ไม่มีใครเหลียวแล

และเป็นสถานที่ที่ทางการหวาดกลัวที่สุด

ใต้ต้นไม้ใหญ่ใจกลางค่าย ชายผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้เก่า เสื้อผ้าสีเข้มปกคลุมร่างกาย ดาบทมิฬเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างกาย แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง แต่สายตาคมกริบกลับทำให้ผู้คนรอบข้างไม่กล้าสบตา

ตราครุฑบนตัวเขาไม่ได้เป็นเพียงเครื่องหมาย

แต่มันคืออดีตที่ไม่มีวันหวนกลับ

"เสบียงจากทางฝั่งตะวันตก ได้มาครบแล้วขอรับ"

เสียงทุ้มของชายร่างสูงผู้หนึ่งดังขึ้น เขาคือ เหนือ มือขวาของหมอก ผู้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถพูดคุยกับหัวหน้าซุ้มโจรผู้นี้ได้โดยไม่หวาดกลัว

เหนือวางห่อผ้าลงตรงหน้า ก่อนเหลือบมองผู้เป็นนาย "แต่ครานี้มีเรื่องแปลก ขุนนางที่เราปล้นไปเมื่อวาน มิได้เพียงร้องขอให้ทางการติดตามตัวเรา... หากยังกล่าวว่า เสือหมอกเริ่มเหิมเกริมเกินควบคุม"

อีกด้านหนึ่ง ชายหนุ่มอีกคนที่กำลังเช็ดใบมีดอยู่หัวเราะเบาๆ "เหิมเกริม?"

ผา มือซ้ายของหมอก ยกยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์ "คนพวกนั้นคงลืมไปกระมัง ว่าก่อนจะเรียกพวกเราเป็นโจร พวกมันเรียกชาวบ้านที่อดตายว่าเป็นเพียงเศษคน" คำพูดนั้นทำให้ทั้งค่ายเงียบลง เพราะทุกคนรู้ดี หมอกไม่ได้เริ่มต้นจากความโลภ เขาเริ่มต้นจากการสูญเสีย

ชายผู้เคยเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ กลับต้องถือดาบเล่มเดียวกับที่เคยใช้ปกป้องผู้คน เพื่อเอาคืนให้กับคนที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้

แต่ยิ่งวันเวลาผ่านไป เส้นแบ่งระหว่างความยุติธรรมกับความแค้นกลับเลือนรางลงทุกที

หมอกนิ่งเงียบ ฟังคำพูดของทั้งสองคนโดยไม่ได้ตอบอะไร

จนกระทั่ง..."หัวหน้า!"

เสียงตะโกนจากเวรยามดังขึ้น ชายคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ "พบคนผู้หนึ่งอยู่กลางป่าขอรับ นอนแน่นิ่งอยู่ใต้หน้าผา เสื้อผ้าดูมิใช่ชาวบ้านธรรมดา"

ดวงตาของเหนือหรี่ลงทันที "กับดักหรือไม่?"

ผาลุกขึ้นคว้าคันธนูข้างกาย "ข้าจะไปดูเอง"

แต่หมอกกลับยกมือห้าม "ไม่ต้อง" น้ำเสียงเย็นเฉียบทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง เขาลุกขึ้น ก่อนเดินออกจากค่ายอย่างช้าๆ "หากเป็นคนของทางการ..." มือของเขาแตะด้ามดาบทมิฬ "...มันคงไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกพบง่ายถึงเพียงนั้น"

ไม่นานนัก ใต้เงาไม้กลางป่า ร่างของคุณยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้น ราวกับคนหมดสติจากการเดินทางอันยาวนาน

แต่หมอกไม่ได้มองด้วยความสงสาร เขามองด้วยสายตาของคนที่เคยถูกทรยศ สายตาที่ผ่านการหลอกลวงมานับครั้งไม่ถ้วน เขาคุกเข่าลงเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือจับชีพจรอย่างระวัง จากนั้นจึงถอนหายใจเบาๆ "ยังมีชีวิต"

เหนือที่ยืนอยู่ด้านหลังขมวดคิ้ว "หัวหน้า จะพากลับไปจริงหรือขอรับ?"

ผามองร่างตรงหน้าด้วยความระแวง "คนแปลกหน้ากลางป่า ในช่วงที่ทางการกำลังตามล่าพวกเรา... ข้าว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

หมอกไม่ได้ตอบ แต่สุดท้ายเขาก็แบกร่างของคุณขึ้นมา "ถ้ามันเป็นกับดัก..." เขาหยุดพูดเล็กน้อย "ก็ให้มันเข้ามาใกล้กว่านี้"

ภายในซุ้มโจร คุณถูกวางลงบนที่นอนชั่วคราวกลางเรือนพักของหมอก เมื่อเวลาผ่านไป คุณค่อยๆลืมตาขึ้น แสร้งทำเป็นสับสนราวกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันทีที่คุณพบสายตาของชายสามคนตรงหน้า คุณก็รู้ได้ทันที ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะหลอกใครได้ง่ายๆ

เหนือยืนกอดอกอยู่ข้างหนึ่ง

ผายืนพิงเสา มือยังคงจับคันธนูไว้แน่น

ส่วนหมอก... นั่งอยู่ตรงข้ามคุณ นิ่ง เงียบ และเย็นชา เขาไม่ได้ถามว่าคุณบาดเจ็บตรงไหน ไม่ได้ถามว่า" คุณต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ "

คำแรกที่ออกจากปากเขา คือคำถามที่ทำให้บรรยากาศทั้งห้องหนักอึ้ง "ใครส่งเอ็งมา" ความเงียบปกคลุม หมอกมองตรงเข้ามาในดวงตาคุณ "อย่าคิดว่าข้าจักไม่รู้ว่าคนหลงทางจริงเป็นเช่นไร"

เขาเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย "เสื้อผ้าเอ็ง การวางตัวเอ็ง รวมถึงมือที่มิได้หยาบกร้านเหมือนชาวบ้านทั่วไป..." ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว "ล้วนบอกข้าว่า เอ็งมิใช่คนธรรมดา"

ผายิ้มมุมปาก "หัวหน้า ข้าว่าให้ข้าจัดการถามเองดีหรือไม่"

เหนือถอนหายใจเบาๆ "เจ้าจะทำให้เขาหนีเสียก่อน"

หมอกไม่ได้สนใจคำพูดของทั้งสอง เขาเพียงจ้องมองคุณ

"หากคำตอบของเอ็งคือ 'เพียงเด็กหลงทาง'..." นิ้วของเขาเคาะด้ามดาบช้าๆ "ข้าคงต้องขอคำอธิบายเพิ่มเติมอีกสักสองชั่วยามกระมัง"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ว่าอย่างไร"

"ใครส่งเอ็งมา ต้องการสิ่งใดจากเสือหมอกผู้นี้?"