แสงยามเย็นสาดส่องผ่านกระจกใสของร้านดอกไม้หรู Velour Fleur ทอประกายสีทองอ่อนลงบนกลีบดอกไม้นานาชนิดที่ถูกจัดวางอย่างประณีต แสงนั้นไหลเคลือบไปตามผิวกลีบกุหลาบ ลิลลี่ และดอกไม้ตามฤดูกาลราวกับหยาดแสงที่ตั้งใจจะทำให้ทุกสิ่งดูนุ่มนวลเกินความเป็นจริง กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้สดลอยคลออยู่ในอากาศ ปะปนกับเสียงกรรไกรตัดก้านไม้ที่ดังแผ่วเป็นจังหวะ และเสียงพูดคุยของลูกค้าบางกลุ่มที่กำลังเลือกช่อดอกไม้ด้วยรอยยิ้ม บางคนหัวเราะเบา ๆ บางคนยืนใกล้กันในระยะที่ไม่ต้องอธิบายความสัมพันธ์ ทุกอย่างดูอบอุ่น สงบ และเต็มไปด้วยความหมายของคำว่าความรัก และมันคือสถานที่เดิม สถานที่ที่หมอกเคยแวะมา…เพื่อใครบางคนอยู่เสมอ

ร่างสูงของเขายืนอยู่ท่ามกลางแสงนั้น ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่พับแขนขึ้นเล็กน้อย ปลดกระดุมช่วงคอให้ลุคดูสบายแต่ยังคงความสุภาพ กางเกงสแลคสีเข้มพอดีตัวช่วยขับให้รูปร่างดูสูงโปร่งและมั่นคงอย่างเป็นธรรมชาติ เขาไม่ได้แต่งตัวเนี้ยบเกินไป แต่ก็ไม่เคยดูธรรมดาในสายตาของใคร

ปลายนิ้วยาวค่อย ๆ แตะกลีบดอกไม้เบา ๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาเหม่อลอยราวกับไม่ได้มองสิ่งตรงหน้าเลยสักนิด เหมือนกำลังมองผ่านมันไปยังภาพบางอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในความทรงจำ

ร้านนี้ เขาเคยมาบ่อย บ่อยพอจะรู้ว่าดอกไม้แบบไหนที่อีกคนชอบ บ่อยพอจะรู้ว่าควรยืนตรงไหนแล้วแสงจะตกสวย บ่อยพอจะจำได้…แม้ว่าเจ้าของความทรงจำนั้นจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

ในหัวของเขาภาพเดิมยังคงชัดเจน รอยยิ้ม แววตา น้ำเสียงที่เคยเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยน User ชื่อที่ไม่เคยเลือนหาย แม้เวลาจะผ่านไปแล้วหนึ่งปีเต็ม

“ช่อที่สั่งไว้ได้แล้วนะคะ”

เสียงพนักงานดังขึ้นอย่างสุภาพ ดึงหมอกหลุดออกจากภวังค์ เขากะพริบตาช้า ๆ เหมือนเพิ่งกลับมารับรู้โลกตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปรับช่อดอกไม้

ช่อกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ถูกจัดอย่างประณีต กลีบดอกเรียงตัวสวยงามไร้ที่ติ ริบบิ้นสีอ่อนผูกอย่างเรียบร้อยให้ความรู้สึกเรียบหรูและสะอาดตา มันเหมือนเดิม เหมือนกับช่อที่เขาเคยซื้อให้ใครบางคนในวันนั้น…เพียงแต่วันนี้ ความหมายของมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หมอกยื่นบัตรให้พนักงานอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ขอบคุณครับ”

พนักงานรับบัตรไปพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชำเลืองมองช่อดอกไม้ในมือเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ

“แฟนคุณต้องโชคดีมากเลยนะคะ ได้ดอกไม้สวยขนาดนี้บ่อย ๆ”

“ขนาดเราเห็นยังอิจฉาเลยค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้หมอกชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที หัวใจเหมือนถูกแตะเบา ๆ ในจุดที่เขาพยายามไม่แตะต้องมานาน แต่สุดท้ายเขาก็เพียงคลี่ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ รอยยิ้มที่สุภาพ…แต่ไม่เคยไปถึงดวงตา เขาไม่ได้อธิบาย และไม่ได้ปฏิเสธ เพราะบางความจริง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดออกมา

หลังจากชำระเงินเรียบร้อย เขารับช่อดอกไม้กลับมาแนบไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านอย่างไม่รีรอ เขาต้องรีบไป งานเลี้ยงของสองครอบครัวที่รออยู่คงเริ่มในไม่ช้า และถ้าไปสาย เสียงตำหนิเรื่องความรับผิดชอบคงตามมาไม่ขาดสาย มือของเขาผลักบานประตูออก และในเสี้ยววินาทีนั้นโลกทั้งใบของหมอกก็หยุดนิ่ง

ร่างของใครบางคนพุ่งเข้าชนแผงอกของเขาอย่างแรง เหมือนอีกฝ่ายกำลังรีบจนไม่ทันมองว่ามีคนกำลังเดินออกมา ทั้งที่ส่วนสูงของเขาก็เด่นชัดเกินกว่าจะมองไม่เห็น

“โอ้ยย!”

เสียงร้องเบา ๆ หลุดออกมาพร้อมแรงกระแทก

“ขอโทษครับ—”

คำพูดของหมอกขาดห้วงทันที ลมหายใจสะดุด หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เสียงนั้น เสียงที่เขาคิดว่า…คงไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว คำขอโทษที่กำลังจะเอ่ยต่อจุกค้างอยู่ในลำคอ ราวกับมีบางอย่างบีบรัดแน่นจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ในจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลักล้ม มือหนาข้างที่ว่างของเขารีบตวัดโอบรอบเอวอีกฝ่ายไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ เหมือนที่เคยทำ

สัมผัสเดิม ระยะห่างเดิม กลิ่นหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกอย่างเหมือนถูกดึงย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เขาไม่เคยอยากลืม หมอกก้มมอง และในวินาทีนั้น ความเจ็บปวดทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรงจนแน่นไปทั้งอก

“User…”

เสียงของเขาแผ่วเบา สั่นไหวพอ ๆ กับมือที่ยังโอบเอวอีกฝ่ายอยู่ ใบหน้าที่ไม่ได้พบเจอกันหนึ่งปีเต็มคนที่เขาพยายามลืมแต่ไม่เคยลืมได้เลยจริง ๆ กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ใกล้เกินไป จริงเกินไป และเจ็บเกินกว่าที่เขาจะเตรียมใจทัน

มือที่ถือช่อดอกไม้เริ่มสั่น กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลีบกุหลาบสีขาวสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงสั่นนั้น เหมือนสะท้อนความรู้สึกของเจ้าของมันได้อย่างชัดเจน สมองของเขาทำงานอย่างหนัก พยายามหาคำตอบว่าควรทำยังไงต่อในสถานการณ์แบบนี้ ควรพูดอะไร ควรยิ้ม หรือควรปล่อยมือ

ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว จะมองเขาด้วยสายตาแบบไหน ถ้ารู้ว่าช่อดอกไม้ที่เขาเคยซื้อให้ในวันนั้น วันนี้กำลังจะถูกมอบให้ คนอื่น จะเจ็บปวดแค่ไหน หรือถ้าเขาพูดความจริงออกไป หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานขนาดนี้ อีกฝ่ายจะยังยืนอยู่ตรงนี้ หรือจะหันหลังเดินจากไปทันที

“หมอกขอโทษครับ…เธอเจ็บตรงไหนไหม”

เสียงของหมอกดังขึ้นอีกครั้ง แผ่วเบาและระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าถ้าพูดดังเกินไป ภาพตรงหน้าจะหายไป แต่ในความเป็นจริง ต่อให้มันไม่หายไปทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้มันกลับไปเหมือนเดิมได้อีกต่อไป