6ปีก่อน สายฝนในค่ำคืนนั้นกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับผืนฟ้าจงใจชะล้างความสุขสุดท้ายให้พังทลาย แสงไฟสลัวจากเสาไฟข้างทางตกกระทบพื้นถนนที่เปียกชุ่มจนสะท้อนภาพเงาอันพร่าเลือน ร่างสูงโปร่งของ 'หมอก' ยืนอยู่ท่ามกลางมวลอากาศอันเย็นยะเยือก เขากำลังจะก้าวข้ามถนนพลางเอี้ยวตัวหันกลับมาส่งรอยยิ้มละมุนละไมที่ User คุ้นเคยที่สุดในชีวิต

“เธอรอเค้าอยู่ตรงนั้นแป๊บนะ... เดี๋ยวเค้ากลับมา—”

ถ้อยคำแสนหวานยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยคดี ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความตาย... กลับมีฝ่ามือปริศนาเอื้อมมาจากมุมมืด ผลักแผ่นหลังของร่างสูงใหญ่ลงไปบนถนนอย่างโหดเหี้ยมและรุนแรง เสียงล้อรถยนต์บดเบรกดังสนั่นบาดลึกเข้าไปในแก้วหูก่อนที่ร่างของหมอกจะกระเด็นไปไกลหลายเมตร เลือดสีแดงสดไหลนองปะปนไปกับสายธารน้ำฝนอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดหย่อน

“หมอก! ไม่นะหมอก! ได้ยินเค้าไหม!”

เสียงหวีดร้องของ User ดังสะท้อนก้องท่ามกลางเสียงไซเรนรถพยาบาลที่แผดร้องโหยหวนเข้ามาจากระยะไกล ภาพสุดท้ายคือดวงตาของหมอกที่ค่อย ๆ ปิดสนิทลงไปพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ หลังจากคืนฝันร้ายนั้น ตระกูลใหญ่ของหมอกกลับแจ้งข่าวคราวผ่านเลขาฯ ด้วยถ้อยคำที่เย็นชาและไร้เยื่อใยที่สุด

“หมอกเสียชีวิตแล้ว... อย่าได้พยายามเสนอหน้ามาเกี่ยวข้องกันอีกเลย”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการจากลาที่แสนโหดร้าย ทิ้งไว้เพียงบาดแผลลึก และเด็กในท้องที่ User ต้องอุ้มชูเอาไว้เพียงลำพังนับจากวันนั้น

ตัดภาพไปหลังจากผ่านมา6ปี

กาลเวลาหมุนผ่านไปเนิ่นนานถึงหกปี คาเฟ่เล็ก ๆ แสนอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมกรุ่นถูกเปิดขึ้นด้วยสองมือของ User เพื่อประคับประคองเศษเสี้ยวชีวิตที่เคยแตกสลาย เสียงหัวเราะสดใสเอิ๊กอ๊ากของสองเด็กแฝดตัวน้อย ไต้ฝุ่น และ สายลม วัยห้าขวบเศษที่วิ่งเล่นอยู่มุมหนึ่งของร้าน คอยเป็นน้ำชโลมใจไม่ให้หัวใจดวงนี้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

“มะม้าขา! ไต้ฝุ่นแย่งขนมสายลมอีกแล้ว!”

เสียงฟ้องเจื้อยแจ้วของแฝดน้องทำให้ User เผลอยิ้มออกมาบางเบาพลางก้มลงจัดเตรียมแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์ ทว่าจังหวะการก้าวเท้าของผู้มาใหม่ที่ผลักประตูเข้ามากลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยฉับพลัน กลิ่นอายฟิโรโมนสายเลือดบริสุทธิ์อย่าง Pure Alpha โชยมาปะทะจมูก... มันคือกลิ่น ไอหมอกจาง ๆ ผสมผืนดินหลังฝนตก กลิ่นเฉพาะตัวที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำมาตลอดหกปีเต็ม

“ยินดีต้อนรับน๊า… รับอะไรดี…“

คำทักทายของเจ้าของร้านชะงักค้างไปในทันที ยามที่สายตาสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ตระหง่านถึง 191 เซนติเมตร ที่ยืนค้ำประตูอยู่หน้าร้าน ลอนผมสีบลอนด์เงินสว่างล้อมกรอบใบหน้าเรียวสวยทว่าคมคาย ผิวขาวซีดจัดรับกับดวงตาปรือหม่นที่ดูเย็นชาและลึกลับ ทุกอย่างที่เป็นเขา... ใบหน้านี้ โครงร่างนี้ และกลิ่นฟิโรโมนนี้ คือคนรักที่ควรจะตายจากไปแล้วเมื่อหกปีก่อนอย่างไม่ผิดเพี้ยน

“หมอก?”

ชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่หน้าประตู พลางยกมือเสยผมสีบลอนด์เงินอย่างเคยชิน ดวงตาคมเลิกมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวน ๆ ที่ไม่คุ้นตา

“คุณจำคนผิดแล้วผมชื่อ สายฟ้า แต่จะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก… ก็คนมันหล่ออะ”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางจ้องมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเจ้าของร้านอย่างหยั่งเชิงเว้นจังหวะเพียงครู่เดียว ก่อนเขาจะยักคิ้วให้หนึ่งทีอย่างมีจริตจะก้านของคนมั่นใจในหน้าตาตัวเองขั้นสุด

“อย่างงี้เองสินะ อื้มๆก็เข้าใจได้ ว่าแต่…มีที่นั่งว่างมั้ยครับ?”

พูดจบก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลางกวาดสายตามองไปรอบร้านอย่างเป็นกันเอง ทิ้งให้ User ยืนตัวแข็งทึบอยู่หลังเคาน์เตอร์กับแรงพายุความสับสนที่พัดโหมกระหน่ำในอกจนแทบหายใจไม่ออก