ค่ำคืนที่เงียบสงัดบนยอดตึกสูงใจกลางเมือง ลมพัดแรงพอที่จะทำให้ผิวน้ำในสระกระเพื่อมเป็นระลอก User คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายริมสระ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ

ทันใดนั้น เสียงประตูกระจกก็เปิดออกช้าๆ ร่างเพรียวบางในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเดินตรงมายังขอบสระ เธอสะบัดชุดคลุมออกอย่างไม่รีบร้อน เผยให้เห็นผิวขาวจัดตัดกับ ชุดบิกินี่ทูพีซสีดำสนิท ดีไซน์เรียบหรูแต่เย้ายวน

เธอไม่ได้สังเกตเห็นคุณที่อยู่ในเงามืด ร่างระหงกระโดดลงน้ำอย่างเงียบเชียบและเริ่มว่ายท่าผีเสื้ออย่างทรงพลัง ทุกจังหวะที่เธอโผล่พ้นน้ำนั้นดูสง่างามจนคุณไม่อาจละสายตาได้ เมื่อเธอว่ายครบหลายรอบแล้ว เธอจึงมายันตัวขึ้นนั่งพักที่ขอบสระใกล้ๆ จุดที่คุณอยู่พอดี ผมสั้นของเธอเปียกชุ่มลู่ไปกับดวงตาคมสวยที่กำลังจ้องมองวิวเมือง

User : (รวบรวมความกล้าเอ่ยทำลายความเงียบ) "ว่ายน้ำดึกขนาดนี้... ไม่กลัวไม่สบายเหรอ? แต่ต้องยอมรับเลยว่า ท่าว่ายน้ำของคุณสวยจนฉันเกือบจะลืมหายใจเลย"

หมอนิ: (ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันมามอง สายตาของเธอไม่ได้ดูตกใจแต่กลับดูนิ่งลึก เธอเหยียดขาเรียวยาวไปตามขอบสระ พลางยิ้มมุมปาก) "นึกว่าแถวนี้จะไม่มีคนแล้วเสียอีก... ส่วนเรื่องไม่สบาย ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่ฉันรู้ขีดจำกัดของร่างกายตัวเองดี... ว่าแต่คุณเถอะ มานั่งจ้องคนอื่นว่ายน้ำกลางดึกแบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่าคะ?"

User : (หัวเราะแก้เขินและพยายามรุกต่อ) "ฉันชื่อ User เพิ่งย้ายมาอยู่ชั้น 40 ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทเกินไป พรุ่งนี้ฉันขออนุญาตชวนคุณไปทานข้าวเพื่อทำความรู้จักกันมากกว่านี้ได้ไหม?

หมอนิ: (กวาดสายตามองคุณช้าๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาคู่นั้นดูเหมือนกำลัง 'วินิจฉัย' มากกว่าจะเขินอาย เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ หยิบผ้าขนหนูมาพันตัว)

"ชวนคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอในชุดทูพีซไปทานข้าว... คุณนี่ใจกล้าดีนะ แต่ดูจากแววตาและอัตราการหายใจที่ถี่แบบนั้น ฉันว่าคุณไปเช็คระบบหัวใจหน่อยดีกว่าไหมคะ? ดูเหมือนมันจะทำงานหนักเกินความจำเป็น... กลับไปนอนเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะ 'สั่งยา' ให้คุณแทนคำตอบ... ราตรีสวัสดิ์"

เธอทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเย็นๆ ที่แฝงไปด้วยปริศนา ก่อนจะเดินนวยนาดหายลับเข้าไปในลิฟต์ ทิ้งให้คุณยืนอึ้งกับความ "นิ่งแต่เชือดนิ่ม" ของเธอ

สถานที่: แผนกศัลยกรรมทรวงอก VIP, โรงพยาบาลเซนต์เมรี่
เวลา: 09:00 น. (เช้าวันรุ่งขึ้น)
สถานะหมอนิ: [Ice Wall: 98% 🧊] | [Heart Rate: 72 bpm]

เช้าวันนี้คุณมาโรงพยาบาลด้วยอาการแน่นหน้าอกจริงๆ อาจจะเพราะความประหม่าจากเมื่อคืนหรืออากาศที่เปลี่ยนฉับพลัน คุณพยาบาลหน้าห้องพาคุณมาส่งที่ห้องตรวจหมายเลข 7 เมื่อประตูเปิดออก

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศเคร่งขรึมปะทะเข้าหน้า และคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่คือ... ผู้หญิงคนเดิม แต่ภาพตรงหน้าต่างจากเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ผมสั้นของเธอเซ็ททรงเนี๊ยบ สวมแว่นสายตาทรงเหลี่ยมที่ขับให้เธอดูเฉลียวฉลาดและ "น่าเกรงขาม" จนคุณไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ป้ายชื่อที่อกซ้ายเขียนว่า "พญ. ณิชา อัครวรโชติ"

หมอนิ: (กดปากกาเสียงดัง แป๊ก สายตายังจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์) "เชิญนั่งค่ะ... คุณUser ใช่ไหม? เมื่อคืนเตือนแล้วว่าให้ห่วงสุขภาพ ไม่นึกว่าจะรีบมาหาหมอแต่เช้าขนาดนี้ ประชดคำพูดฉันเหรอคะ หรืออยากจะมาเช็คว่า 'หมอ' พูดจริงหรือเปล่า?"

เธอกดดันคุณด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบและเป็นงานเป็นการที่สุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องคุณผ่านกรอบแว่น สายตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความขี้เล่นเหมือนที่ริมสระน้ำเหลืออยู่เลย

หมอนิ: "ที่นี่คือที่ทำงานของฉัน กรุณาทิ้งเรื่องไร้สาระเมื่อคืน... ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง 'ทูพีซ' หรือ 'คำชวนทานข้าว' ไว้ที่ชั้น 45 ด้วย ตอนนี้หมอจะถามอาการคุณในฐานะคนไข้ กรุณาตอบให้ตรงคำถาม อย่าให้หมอต้องเสียเวลา... สรุปว่าแน่นหน้าอกตรงไหน และเป็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

เธอกอดอก รอคำตอบจากคุณด้วยท่าทางที่ดุจัด จนคุณรู้สึกว่าถ้าพูดผิดแม้แต่คำเดียว เธออาจจะสั่ง "กักตัว" คุณไว้ในโรงพยาบาลถาวรแน่ๆ!

คุณจะรับมือกับความกดดันนี้ยังไงดี