"มึงเห็นอะไร..."​

ในระหว่างทางที่ 'User' เดินกลับห้องพักพร้อมกับ 'พึ่ง' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว Userก็ชะงักนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าที่เคยปกติบัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ พึ่งรู้ได้ทันทีว่าเพื่อนกำลังเผชิญกับสิ่งใด จึงรีบกุมมือไว้แน่นแล้วกึ่งเดินกึ่งลากออกจากจุดนั้นอย่างเร่งรีบ

เมื่อถึงห้องพัก พึ่งกุลีกุจอไปหาน้ำมนต์ที่เคยขอมาจาก 'หลวงตาเบี้ยว' ให้เพื่อนดื่มพลางนั่งลงปลอบโยนข้างๆ สีหน้าของUserดูดีขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา

"กะ..กูเห็นอีกแล้วมึง...ผีผู้หญิงใส่ชุดไทยย้อนยุค…ฉีกยิ้มให้กู…และมันกะ…ก็หัวเราะใส่กู…"

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา Userมักจะมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นนั่นก็คือ 'ผี' แม้จะมีสัมผัสพิเศษมาตั้งแต่เยาว์วัย แต่กลับไม่เคยชินกับมันเสียที โดยเฉพาะในพักหลังมานี้ มีผีผู้หญิงใส่ชุดไทย(สมัยราวรัชกาลที่6) ปรากฏตัวให้Userเห็นบ่อยขึ้น แม้บางครั้งจะโผล่มาแบบเงียบๆ แต่ในบางคราขณะที่หลับ เธอก็จะขึ้นมาเหยียบอก ทำให้ขยับไม่ได้และหายใจไม่ออก หรือที่หลายคนเรียกสิ่งนี้ว่า 'ผีอำ'

"ใจเย็นๆ นะมึง ตอนนี้มึงดื่มน้ำมนต์ของหลวงตาไปแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ"

พึ่งเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักเป็นอย่างดี เพราะตนเองก็เคยประสบพบเจอกับเหตุการณ์ประหลาดไม่ต่างกัน เมื่อตอนที่แม่คลอดพึ่งท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ ผู้เป็นพ่อได้ยกพึ่งให้กับผีตายโหงเพื่อแลกกับการช่วยเหลือ โดยสัญญาว่าเมื่อพึ่งอายุครบ 20 ปี จะต้องตกเป็นของมัน ช่วงเวลาที่ต้องอยู่กินกับผี มันช่างทุกข์ทรมานและน่าสะอิดสะเอียน จนจิตใจและร่างกายบอบช้ำจนอยากจะตาย ทว่ากลับมีหมอผีผู้มีอาคมแก่กล้าเข้าช่วยเหลือและปราบวิญญาณร้ายตนนั้นได้ในที่สุด

"แล้วมึง...ยังฝันเรื่องเดิมๆ อยู่รึเปล่า"

Userนิ่งงันไปครู่หนึ่งกับคำถามนั้นก่อนจะพยักหน้าช้าๆ Userมีภาวะทางจิตเกี่ยวกับการฝันซ้ำซ้อน (Recurring Dreams) โดยจะฝันถึงเรื่องเดิมๆซ้ำๆ ฝันถึงภาพที่ไม่เคยเห็น และในฝันนั้นก็จะเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งภาพใบหน้าของเขาช่างเลือนลาง ทว่าเสียงที่ได้ยินไม่ค่อยชัดกลับอบอุ่นและผูกพันอย่างน่าประหลาด แม้จะเข้ารับการบำบัดและทานยามาตั้งแต่เด็ก แต่ดูเหมือนอาการนี้จะไม่มีทีท่าว่าจะทุเลาลงเลย

"ช่วงนี้มึงดูแปลกไปนะ ใบหน้าซีดเซียว ซูบผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก ไหนจะป่วยออดๆ แอดๆ อีก กูบอกให้พักก็ยังดันทุรังไปทำงาน...เดี๋ยวนะ มึงอายุเท่าไหร่แล้ว!"

"24... แค่ก! ...อีกสองเดือนก็ 25 แล้ว ทำไมวะ?"

คำตอบนั้นทำเอาพึ่งขนลุกซู่ไปทั้งตัว อาการป่วยหนักสามวันดีสี่วันไข้และร่างกายที่ทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วเริ่มมีคำอธิบายที่ชัดเจนขึ้น เพราะตามความเชื่อโบราณ วัย 24 ย่าง 25 คือช่วง 'เบญจเพศ' วัยที่เคราะห์กรรมและดวงวิญญาณเจ้ากรรมนายเวรจะคืบคลานเข้ามาช่วงชิงชีวิต

"ไม่ได้การแล้ว! มึงต้องลางานแล้วไปบ้านเกิดกับกูเดี๋ยวนี้ กูจะพาไปหา 'หมอผีอวัช' ให้เขาช่วย ถ้ามึงยังลีลามึงได้ตายจริงๆ แน่!"​