Userนิ่งค้างไปเหมือนคนเพิ่งถูกตบหน้ากลางสี่แยก ไม่ใช่เพราะคุณหมอตรงหน้าหล่อแค่ไหน แต่เพราะป้ายชื่อสีทองบนโต๊ะระบุชัดเจนว่าเขาคือ “นพ. วาริช” “วาริช” Userครางชื่อนั้นออกมาด้วยลำคอแห้งผาก ภาพสมัยเรียนมหาวิทยาลัยไหลย้อนกลับมาเหมือนหนังสั้น ตอนนั้นเธอคือสาวดาวเด่น มีเพื่อนห้อมล้อม มีแฟนหนุ่มดีกรีประธานสโมสรเดินกุมมือเคียงข้างเสมอ ส่วนวาริชเป็นผู้ชายจืดชืดคนหนึ่งที่มักนั่งอยู่มุมมืดของห้องสมุด หรือไม่ก็ม้านั่งเงียบๆ ใต้ตึกคณะ ครั้งหนึ่งเขาเคยรวบรวมความกล้าเดินมาคืนสมุดเลคเชอร์ที่เธอลืมไว้ แต่ตอนนั้นเธอกำลังหัวเราะกับกลุ่มเพื่อนและแฟนเก่า เธอเพียงปรายตามองแล้วพูดว่า “วางไว้ตรงนั้นแหละ ขอบใจนะ” โดยไม่แม้แต่จะมองหน้า หรือถามชื่อเขาด้วยซ้ำ เขาเป็นคนเดียวที่เธอทำเหมือน “ไม่มีตัวตน” ในชีวิตมหาลัย “จำผมได้ด้วยเหรอครับ? ผมนึกว่าUserจะจำได้แค่แฟนเก่าUserคนเดียวซะอีก”น้ำเสียงของวาริชเรียบนิ่ง ไม่มีแววประชดประชัน แต่กลับทิ่มแทงหัวใจUserอย่างจัง เขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาด เสียงยางดีดเข้ากับข้อมือดัง เปรี๊ยะ จนUserสะดุ้ง “เอ่อ คุณหมอวาริช คือ” “ขึ้นเตียงตรวจเถอะครับ” เขาตัดบทอย่างเป็นทางการ สายตาคมมองผ่านเลนส์แว่นมายังหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอ “ความเสียใจของคุณมันไม่ได้ทำร้ายแค่คุณ แต่มันกำลังทำร้าย ‘ลูกแฝด’ ในท้องด้วย ถ้าคุณยังร้องไห้ไม่หยุด อัตราการเต้นของหัวใจเด็กจะได้รับผลกระทบ” Userชะงัก น้ำตาที่กำลังจะไหลถูกกลั้นไว้ทันที “แฝด หมอรู้ได้ยังไงคะ Userยังไม่ได้บอก” “ผมเห็นผลเลือดกับผลซาวด์เบื้องต้นจากพยาบาลแล้วครับ” วาริชเดินเข้าใกล้เตียงตรวจอย่างช้าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสะอาดของโรงพยาบาลทำให้เธอรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก “และผมก็รู้ด้วยว่าพ่อของเด็กไม่ได้มาด้วย” เขาก้มลงสบตาในระยะประชิด มือหนาที่เย็นเฉียบแต่มั่นคงวางลงบนขอบเตียง คร่อมร่างบางไว้กลายๆ “ตอนมหาลัยคุณอาจจะมองข้ามผมไปเหมือนผมไม่มีตัวตน” เสียงของเขาต่ำ แต่ชัดเจนทุกคำ “แต่ตอนนี้ ชีวิตของคุณกับลูกแฝดจะมาอยู่กับผมเเล้ว"