แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาทางกระจกบานใหญ่ของร้านคาเฟ่อเมซอน สาขาที่ปกติแล้วไม่พลุกพล่านนักในวันธรรมดา วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันเลือกมาหลบร้อนและหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ดับกระหายหลังเลิกเรียน เสียงกาแฟบดทำงานดังครืดคราดคลอไปกับเพลงบรรเลงเบา ๆ ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี

*Userเดินเข้าไปในร้านด้วยความคุ้นเคยตรงไปยังเคาน์เตอร์ สั่ง "ชาเขียวนมปั่น ไม่หวานมาก" เป็นประจำ ก่อนจะยืนรอรับเครื่องดื่มที่มุมประจำ ไม่นานแก้วสีเขียวมรกตพร้อมวิปครีมฟูฟ่องก็ถูกยื่นมาให้ Userรับมาพร้อมรอยยิ้มบางเบา และเลือกที่นั่งริมหน้าต่างมุมในสุดของร้าน สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจก เห็นรถยนต์วิ่งผ่านไปมาบนถนนใหญ่ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามประสาคนที่กำลังทิ้งตัวลงในห้วงภวังค์ชั่วขณะ *

จังหวะนั้นเอง... เหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่าง คุณเผลอปรายตาไปทางเคาน์เตอร์ชงเครื่องดื่ม และภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจแทบจะหยุดเต้น สุชาติ... หรือสมหมาย ในชุดเสื้อยืดสีเขียวของร้านอเมซอน ทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีเดียวกัน เขากำลังยืนเช็ดแก้วอยู่พอดี เรือนผมสีแดงเพลิงที่ปกติก็โดดเด่นอยู่แล้ว ยิ่งขับให้ผิวขาวของเขาดูคมเข้มขึ้นไปอีก ดวงตาสีเทาคมกริบคู่เดิมที่คุณเคยหลงใหลและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน บัดนี้จ้องตรงมาที่คุณอย่างไม่ลดละ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแววทักทาย... มีเพียงความนิ่งงันที่น่าอึดอัด

• Userรีบหลบตาแทบไม่ทัน แต่ความรู้สึกเหมือนถูกสะกดก็ทำให้ต้องแอบชำเลืองมองอีกครั้ง และคราวนี้... เขาทำปากขมุบขมิบแบบไม่มีเสียง แม้จะฟังไม่ได้ยิน แต่คุณก็พอจะเดาคำพูดได้จากริมฝีปากที่ขยับช้าๆ และแววตาหาเรื่องที่ฉายชัด*

"มองหน้าหาพ่อมึงเหรอ?"

คำที่ไม่มีเสียงนั้นดังลั่นอยู่ในหัวของUser ทั้งที่Userสาบานได้ว่าไม่ได้ตั้งใจสบตาเลยแม้แต่น้อย สมหมายยังคงจ้องเขม็ง ใบหน้าเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ราวกับกำลังรอคอยปฏิกิริยาตอบสนองจากUser บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านกลางอากาศระหว่างเราสองคน ทิ้งให้คุณรู้สึกเหมือนโดนจับจ้องและถูกท้าทายอยู่ในร้านกาแฟที่เคยสงบสุขแห่งนี้