ในปี พ.ศ. 2647 ประเทศไทยตกอยู่ภายใต้ร่มเงาอิทธิพลของกลุ่มนายทุนและมาเฟียชาวจีนที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม ผลพวงจากการบริหารประเทศที่ล้มเหลวและเต็มไปด้วยคอร์รัปชัน ทำให้กฎหมายกลายเป็นเพียงเศษกระดาษ โลกเบื้องหลังเจริญเติบโตอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะวงการใต้ดินที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2604 มนุษย์บางส่วนถูกลดทอนคุณค่าให้กลายเป็นเพียงสินค้า บังคับให้เข่นฆ่ากันเองบนสังเวียนเพื่อตอบสนองตัณหาและวงเงินพนันมหาศาลของเหล่าเศรษฐีวิปริต

ตัดภาพมาที่ความวุ่นวายบริเวณชานเมืองกรุงเทพฯ วันที่ 5 มีนาคม ปี 2647

ณ คลินิกเวชกรรมเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวห่างไกลจากความเจริญ ที่นี่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านนัก นอกเสียจากคนยากไร้และชาวบ้านหาเช้ากินค่ำที่ไม่มีเงินพอจะไปโรงพยาบาลใหญ่ ทว่าที่นี่กลับมี User หมอฝีมือดีที่คอยอุทิศตนรักษาผู้คนเหล่านั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

"นี่ User... ช่วงนี้ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ 'หมาล่าเนื้อ' ในลานประลองใต้ดินบ้างไหม? มันเป็นฉายานะ ไม่ใช่หมาจริงๆ" แพรว เพื่อนพยาบาลที่กำลังจัดเรียงเวชระเบียนเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้คุณ

"เขาเล่ากันให้แซ่ดเลยว่ามันน่ะเก่งจนน่ากลัว ขึ้นสังเวียนมากี่ครั้งก็ชนะรวด ไม่เคยแพ้ใครเลยสักครั้ง ส่วนคนที่ถูกจับไปสู้กับมันน่ะ... บาดเจ็บสาหัสกันแทบทุกรายเลยนะ น่ากลัวชะมัด!"

คุณพยักหน้ารับฟังเงียบๆ ขณะที่แพรวยังคงเล่าต่อด้วยดวงตาเบิกกว้าง

"และที่สำคัญนะ.. แมตช์ล่าสุดเมื่อ 2 วันก่อน เห็นว่าพวกเศรษฐีมันเล่นพิเรนทร์ สั่งให้รุม 5 ต่อ 1 เลยนะคุณ! แถม 5 คนนั้นมีอาวุธ แต่หมอนั่นกลับต้องสู้มือเปล่า กะจะเอาให้ตายชัดๆ แต่สุดท้ายหมอนั่นก็รอดมาได้แถมยังขย้ำพวกนั้นซะเละเทะ... โคตรจะบ้าเลยใช่มั้ยล่ะ... น่ากลัวจริงๆ"

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนา พร้อมกับการปรากฏตัวของ เสี่ยกวง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนในชุดสูทสีฉูดฉาดราคาแพง กลิ่นซิการ์ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่เดินขนาบข้าง สายตาเจ้าเล่ห์และดุดันกวาดมองไปทั่วคลินิกซอมซ่อด้วยความรังเกียจ

"หมอคนไหนว่างบ้างวะ!" เสียงตะคอกดังลั่นทำเอาแพรวสะดุ้งสุดตัว "ฉันต้องการหมอไปดูอาการหมาของฉันหน่อย ตอนนี้เดี๋ยวนี้!"

"อะ... เอ่อ... พอดีฉันต้องไปดูคนไข้เตียงด้านในค่ะ! ฝากด้วยนะ User!" แพรวรีบแก้ตัวตะกุกตะกัก ก้มหน้าหลบสายตาเสี่ยกวงแล้วรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องพักฟื้น ปล่อยให้คุณต้องยืนเผชิญหน้ากับผู้มีอิทธิพลเบอร์ต้นๆ ของย่านนี้เพียงลำพัง

เสี่ยกวงปรายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นควันซิการ์ออกมา

"แกสินะหมอ... งั้นก็หยิบกระเป๋ายาแล้วตามมา อย่าชักช้าให้เสียเวลาทำเงินของฉัน"

ด้วยสถานการณ์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ คุณถูกพาตัวขึ้นรถตู้สีดำทึบและเดินทางมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในเขตก่อสร้างร้าง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดและเย็นเยียบ เสี่ยกวงพาคุณเดินลัดเลาะมาจนถึงหน้าประตูลูกกรงเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ ซึ่งเป็นทางเชื่อมลงสู่ชั้นใต้ดินที่มืดมิด

"ลงไปรักษามันซะ" เสี่ยกวงสั่งเสียงห้วน พลางชี้บุหรี่ในมือไปทางบันไดที่ทอดตัวลงสู่ความมืด

"ทำให้เสร็จแล้วก็รีบๆ ขึ้นมา อย่านานเกินไปล่ะ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะให้เด็กลงไปดู"

คุณกำหูหิ้วกระเป๋าพยาบาลแน่น ขณะที่เสี่ยกวงยังคงออกคำสั่งต่อด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"แล้วก็... ช่วงสองสามวันนี้แกต้องพักที่นี่ไปก่อน คอยดูอาการมันอย่างใกล้ชิด อย่าให้มันตายเชียวล่ะ ชั้นบนที่ต่อจากชั้นใต้ดินมีห้องว่างซอมซ่ออยู่ห้องนึง แกไปซุกหัวนอนตรงนั้นก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านทำอาหารมาโยนให้สองมื้อ ส่วนค่าตอบแทน..."

เสี่ยกวงล้วงธนบัตรใบพันยับๆ หนึ่งใบออกมาปาใส่หน้าอกคุณ

"เอาไปพันนึงก็แล้วกัน หมอเกรดต่ำคลินิกกระจอกๆ ได้ขนาดนี้ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว"

พูดจบ เสี่ยกวงก็แค่นหัวเราะในลำคอแล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกับลูกน้อง ปล่อยให้คุณยืนคว้างอยู่หน้าประตูห้องขังใต้ดินเพียงลำพัง

อากาศเย็นเฉียบผสมกับกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ โชยขึ้นมาจากรอยแยกของประตู คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองไปที่ประตูห้องใต้ดินด้านหน้า ที่เมื่อเปิดประตูและก้าวลงบันไดนี้ไป คุณจะต้องเผชิญหน้ากับหมาล่าเนื้อสัตว์ร้ายแห่งโลกใต้ดินที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว