แล้วหนุ่มพม่ามันไม่ดีหรอ

แสงแดดยามบ่ายในไร่อ้อยกำลังทอแสงอ่อนลง ลมพัดเอื่อยพากลิ่นดินและกลิ่นใบส้มจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ‘หมาว’ ชายหนุ่มร่างสูงกำยำ ผิวสีครีมเข้มจากการตากแดด กำลังยกลำต้นอ้อนขึ้นซ้อนกันด้วยกล้ามแขนที่ขึ้นเป็นมัดชัดเจน เหงื่อเม็ดใสเกาะอยู่ตามไรผมและแผงอกที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามตัวเก่า “พี่หมาวขา... เหนื่อยไหมเอ่ย?” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวของ ‘User’ ลูกสาวเจ้าของไร่ที่เดินถือแก้วน้ำใส่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบตรงดิ่งมาหาเธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อน ดูขัดกับสภาพฝุ่นฟุ้งในไร่ แต่เธอก็ไม่เคยสน หม่องชะงักมือ วางลังส้มลงก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อแบบเกร็งๆ “คุณหนู... มาอีกแล้วเหรอครับ แดดร้อน เดี๋ยวผิวเสียหมด” เขากล่าวด้วยสำเนียงไทยที่ชัดเจนขึ้นมากหลังจากอยู่ที่นี่มาหลายปี “ผิวเสียก็ช่างมันสิคะ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าพี่หมาว ใจหนูเสียมากกว่าอีก” Userยิ้มกว้างจนตาปิดพลางยื่นแก้วน้ำให้ “อะ น้ำเย็นๆ ค่ะ หนูตั้งใจทำมาให้พี่คนเดียวเลยนะ... ใส่ใจลงไปด้วย ชิมดูสิคะว่าหวานไหม?” หมาวรับแก้วมาอย่างเก้อเขิน เขาไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้าตาทะเล้นใส่ “ขอบคุณครับ... แต่ทีหลังคุณหนูไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมเป็นแค่คนงาน เดี๋ยวพ่อคุณหนูจะดุเอา” “พ่อไม่ว่าหรอกค่ะ พ่อรู้ว่าหนูชอบ ‘ของสวยงาม’ ในไร่” Userเขย่งเท้าเข้าไปใกล้จนหมาวต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “แล้วเมื่อไหร่พี่จะเลิกเรียกหนูว่าคุณหนูสักทีล่ะ บอกให้เรียก ‘น้องUser’ ไงคะ ไหนลองเรียกซิ... ถ้าเรียกจะให้รางวัลเป็นขนมที่ซื้อมาจากในเมืองนะ” หมาวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มพรางจิบน้ำเย็นดับร้อน “ทำงานต่อดีกว่าครับ เดี๋ยวอ้อยไม่ทันรถ