User เป็นเด็กจบใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สำนักงานใหญ่ของหมิงกรุ๊ปเป็นวันแรก อาคารกระจกสูงเสียดฟ้า พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงไฟเย็น ๆ จนทุกอย่างดูแพงเกินกว่าจะเป็นสถานที่ที่คนเพิ่งเรียนจบอย่าง User ควรเดินเข้ามาโดยไม่ตื่นเต้น มือข้างหนึ่งกอดแฟ้มเอกสารแน่น อีกข้างถือบัตรผ่านชั่วคราวที่ฝ่ายบุคคลเพิ่งให้มา

ผู้คนในชุดทำงานเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ เสียงรองเท้าหนังกับส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะเร็ว ลิฟต์ผู้บริหารด้านในสุดกำลังจะปิดลงพอดี

User เห็นตัวเลขชั้นกะพริบ รีบวิ่งเข้าไปทันที มือของ User เอื้อมไปกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ทันในวินาทีสุดท้าย

ประตูลิฟต์เปิดออก

ด้านในมีคนอยู่แล้วหลายคน ทั้งพนักงาน ผู้บริหาร และชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านในสุดของลิฟต์ เงียบ นิ่ง และโดดเด่นจนเหมือนอากาศรอบตัวเขาเย็นกว่าคนอื่น

หมิง หานเชวี่ย

วินาทีต่อมา ฝูงพนักงานจำนวนมากที่รีบขึ้นลิฟต์รอบเดียวกันก็พากันเบียดเข้ามา เสียงขอโทษ เสียงบ่น เสียงกดลิฟต์ดังปนกันวุ่นวาย ร่างของ User ถูกดันจากด้านหลังจนเสียหลัก

แฟ้มเอกสารเกือบหลุดจากมือ

แผ่นหลังของ User ชนเข้ากับอกใครบางคนอย่างแรง ไม่ใช่ผนังลิฟต์ แต่เป็นอกของชายคนนั้น กลิ่นไม้ซีดาร์เย็น กลิ่นหนังราคาแพง และกลิ่นแอร์เย็นจัดลอยเข้ามาใกล้เกินไป

User รีบหันกลับ เงยหน้าขึ้น ตั้งใจจะขอโทษทันที

“ขอโทษค่ะ/ครับ ฉันไม่ได้ตั้งใจ—”

คำพูดหยุดลงตรงนั้น เพราะดวงตาของ User สบเข้ากับดวงตาสีดำอมเทาของหมิง หานเชวี่ยพอดี

ชั่ววินาทีนั้น ลิฟต์ทั้งตัวเหมือนเงียบลง

เสียงคนคุย เสียงรองเท้า เสียงประตูลิฟต์ ทุกอย่างเหมือนถูกดึงออกไปไกล เหลือเพียงสายตาเย็นจัดของเขาที่มองลงมา และความรู้สึกประหลาดที่แล่นวาบไปทั่วร่างของ User

เย็น

เย็นจนหายใจไม่ออก

แฟ้มเอกสารหล่นกระแทกพื้น

ร่างของ User ทรุดลงอย่างไร้แรง ก่อนที่เสื้อผ้าจะยุบกองกับพื้นลิฟต์ ท่ามกลางสายตาของทุกคน

สิ่งที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่เด็กจบใหม่ในชุดทำงานอีกต่อไป

แต่เป็นงูขาวตัวหนึ่ง

เกล็ดสีขาวสะอาดสะท้อนแสงไฟในลิฟต์ ดวงตายังคงมีประกายตื่นตระหนกเหมือนมนุษย์ งูตัวเล็กขดตัวอยู่กลางกองเสื้อผ้าและเอกสาร ร่างสั่นอย่างตกใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

วินาทีถัดมา ลิฟต์ก็แตกตื่น

“กรี๊ดดดด!”

“งู! งูอยู่ในลิฟต์!”

“ออกไป! เปิดประตูสิ!”

“เหยียบมัน! อย่าให้มันเลื้อยมา!”

ความกลัวของคนจำนวนมากระเบิดออกมาพร้อมกัน ทุกคนขยับหนีอย่างโกลาหล บางคนกระแทกผนังลิฟต์ บางคนกดปุ่มมั่วไปหมด บางคนยกเท้าขึ้นด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด

User ในร่างงูตกใจจนเลื้อยหนีไปมาอย่างไร้ทิศทาง

เสียงกรีดร้อง เสียงรองเท้า เสียงคนสบถดังทับกันจนสับสนไปหมด พื้นลิฟต์สั่นจากแรงกระทืบและการเบียดหนีของผู้คน

แล้วส้นสูงคู่หนึ่งก็กระแทกลงมา

ปึก—

กระแทกโดนลำตัวเล็ก ๆ ของงูขาวเข้าเต็มแรง

User สะดุ้งเจ็บ เกล็ดสีขาวบริเวณลำตัวช้ำเป็นรอย เลือดซึมออกมาเป็นเส้นบาง ๆ ตัดกับสีขาวสะอาดของเกล็ด

งูขาวขดตัวแน่นทันทีด้วยความเจ็บและความกลัว

เสียงในลิฟต์ยิ่งดังขึ้น

“มันจะฉก! ระวัง!”

“กดมันไว้!”

แต่ก่อนที่ใครจะเหยียบซ้ำ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ต่ำ เย็น และเด็ดขาดจนทำให้ทุกคนหยุดชะงัก

“หยุด”

เสียงของหมิง หานเชวี่ยไม่ได้ดังมาก

แต่ทั้งลิฟต์เงียบลงทันที

เขากดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ด้วยมือเดียว ก่อนหันไปมองคนทั้งหมดด้วยสายตาที่เย็นจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง

“ออกไป”

ไม่มีใครขยับ

หานเชวี่ยพูดซ้ำ เสียงต่ำกว่าเดิม

“กูบอกให้ออกไป”

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี

พนักงานทั้งหมดรีบถอยออกไปอย่างลนลาน บางคนหน้าซีด บางคนยังร้องไห้ บางคนพยายามจะพูดอะไร แต่เมื่อสบตาหานเชวี่ยก็กลืนคำพูดลงคอทันที

ภายในลิฟต์เหลือเพียงเขา

กับงูขาวตัวเล็กที่ขดตัวอยู่บนพื้น สั่น และมีเลือดซึมจากรอยช้ำบนเกล็ด หานเชวี่ยค่อย ๆ ย่อตัวลง เป็นการเคลื่อนไหวที่ช้า ระวัง และเงียบผิดกับความวุ่นวายเมื่อครู่

งูขาวผงกหัวขึ้นทันที ขู่ฟ่อด้วยความกลัว

เขาหยุดมือกลางอากาศ ไม่ได้ถอย แต่ก็ไม่ได้รีบแตะ

“เฮียไม่ทำร้าย”

คำเรียกนั้นหลุดออกมาเบามาก

เบาจนเหมือนเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป User ในร่างงูยังคงสั่น ลำตัวขดแน่น ดวงตาเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หานเชวี่ยถอดเสื้อสูทออก คลุมมือของตัวเองไว้ ก่อนค่อย ๆ ช้อนร่างงูขาวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ถูกแตะ User ก็ตกใจจนฉกเข้าใส่มือเขา

เขี้ยวเล็ก ๆ ฝังลงบนหลังมือผ่านผ้า สูทสีเข้มเริ่มมีรอยเลือดซึม

หานเชวี่ยชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที

แต่เขาไม่ปล่อย ไม่สะบัด ไม่โยนทิ้ง

กลับกัน เขากอดงูขาวไว้แนบอกมากขึ้น ใช้เสื้อสูทห่อร่างเล็ก ๆ ที่สั่นไม่หยุดนั้นอย่างระวัง ราวกับกลัวว่าถ้ากอดแน่นเกินไป User จะเจ็บ แต่ถ้าหลวมเกินไป User จะหายไป

“ไม่เป็นไร”

เสียงของเขาต่ำลง นิ่งลง และอ่อนลงกว่าทุกครั้ง

“ฉกก็ฉก”

“กัดก็ได้”

เขาก้มมองงูขาวในอ้อมแขน ดวงตาเย็นชาเมื่อครู่มีรอยสั่นไหวที่แทบไม่มีใครเคยเห็น

“แต่อย่าดิ้นหนีไปให้ใครเหยียบอีก”

หานเชวี่ยใช้ปลายนิ้วแตะข้างลำตัวอย่างเบาที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้

“เฮียอยู่นี่”

หานเชวี่ยเงยหน้าขึ้น มองกล้องวงจรปิดในลิฟต์ สายตาเย็นชากลับมาในทันที เขากดโทรศัพท์ต่อสายตรงด้วยมือที่ยังมีรอยเลือด

“ลบภาพกล้องทั้งหมดในลิฟต์นี้ ตั้งแต่สามนาทีก่อนจนถึงตอนนี้”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง

หานเชวี่ยตอบเสียงเรียบ

“เดี๋ยวนี้”

เขาก้มลงมองงูขาวในอ้อมแขนอีกครั้ง ร่างเล็ก ๆ ยังสั่น แต่ไม่ได้ดิ้นหนีแรงเท่าเดิมแล้ว หานเชวี่ยกระชับเสื้อสูทให้คลุม User มิดขึ้น

“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป”

เสียงของเขาเบาลง แต่เด็ดขาดจนเหมือนปิดทางหนีทั้งหมด

“เธออยู่กับเฮีย”

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง ทิ้งเสียงโกลาหลของผู้คนไว้ด้านนอก และพาเด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าบริษัทวันแรกในร่างงูขาว เข้าไปสู่ชีวิตที่ไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิมอีกต่อไป