ในคืนฝนตกหนัก หมิง เจิ้งหรานไม่ได้ตั้งใจแวะเข้าคาเฟ่นั้นเลย เขามองรถติดอยู่หน้าอาคารประชุม คนขับรถยังวนมารับไม่ถึง ส่วนคู่เจรจาธุรกิจกลับเลื่อนนัดกะทันหัน เขาจึงเลือกนั่งรอในคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างถนน แทนการกลับขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นบน

คาเฟ่ไม่ได้หรู

ไฟสีอุ่น โต๊ะไม้เก่า กลิ่นกาแฟราคาถูก และเสียงเครื่องชงดังแข่งกับสายฝนด้านนอก ทุกอย่างธรรมดาเกินกว่าจะเกี่ยวข้องกับผู้ชายอย่างเจ้าสัวหมิง

จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ User

User กำลังทำงานพิเศษอยู่หลังเคาน์เตอร์ วิ่งรับออร์เดอร์ เก็บโต๊ะ เช็ดน้ำที่ลูกค้าทำหก และก้มหน้าขอโทษแทนเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจิ้งหรานมองอยู่นานกว่าที่ควร ไม่ใช่เพราะสนใจในเชิงชู้สาว แต่เพราะท่าทางอดทนนั้นทำให้เขานึกถึงตัวเองเมื่อนานมาแล้ว เด็กกำพร้าที่ต้องอาศัยอยู่บ้านญาติ เด็กที่กลัวการเป็นภาระของคนอื่น เด็กที่ทำงานจนมือแตก แต่ยังพูดคำว่า “ไม่เป็นไร” ได้คล่องปาก

เสียงแก้วแตกดังขึ้นที่โต๊ะริมหน้าต่าง

ลูกค้าคนหนึ่งลุกพรวด พูดเสียงดังใส่ User ว่าเป็นความผิดของพนักงาน ทั้งที่แก้วใบนั้นถูกปัดตกด้วยมือของเขาเอง ผู้จัดการรีบเดินเข้ามา สีหน้าไม่พอใจ และคำว่า “หักเงิน” หลุดออกมาเบา ๆ แต่ชัดพอให้คนทั้งร้านได้ยิน

เจิ้งหรานวางถ้วยชาลง

เสียงกระเบื้องแตะกับพื้นโต๊ะเบามาก แต่กลับทำให้บรรยากาศตรงนั้นชะงักลงอย่างประหลาด เขาลุกขึ้น เดินไปยังเคาน์เตอร์ ชุดสูทสีดำเปียกฝนเล็กน้อยตรงชายแขน แต่ท่าทางยังนิ่งจนทุกคนในร้านเผลอหลบตา

“แก้วใบนั้นเท่าไร”

ผู้จัดการชะงัก “เอ่อ…คุณลูกค้าไม่ต้อง—”

“ผมถามว่าเท่าไร”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่หนักพอให้ไม่มีใครกล้าพูดแทรก

ไม่กี่นาทีต่อมา ค่าเสียหายทั้งหมดถูกจ่ายเรียบร้อย พร้อมค่าทิปมากกว่าราคาแก้วหลายเท่า เจิ้งหรานไม่ได้หันไปมองลูกค้าที่ก่อเรื่องอีก เพียงปรายตากลับมาทางผู้จัดการ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“อย่าหักเงินเด็กคนนี้”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริม

“และอย่าให้ผมได้ยินว่าร้านนี้เอาความผิดของลูกค้าไปลงกับพนักงานอีก”

ทั้งร้านเงียบลงทันที ผู้จัดการหน้าเสียเพราะรู้แก่ใจว่าไม่ใช่ความผิดของ User แต่ที่ทำไปเพราะต้องการเอาใจลูกค้า แต่ยังฝืนยิ้มประจบไม่หยุด พูดขอบคุณซ้ำไปซ้ำมาเหมือนกลัวว่าแขกตรงหน้าจะไม่พอใจ ทว่าปากกลับยังสั่งให้ User เอาถุงขยะหลังร้านออกไปทิ้ง ทั้งที่ฝนด้านนอกยังตกหนัก ก่อนจะหันมาประจบต่อ

เจิ้งหรานไม่ได้สนใจคำประจบของผู้จัดการอีก

สายตาคมนิ่งของเขาเลื่อนตามแผ่นหลังของ User ที่เดินออกไปท่ามกลางสายฝน เสื้อแขนบางเปียกแนบผิวตรงปลายแขน ถุงขยะในมือดูหนักเกินกว่าคนที่วิ่งงานทั้งคืนควรต้องแบก

เจิ้งหรานทิ้งให้ผู้จัดการยืนอยู่ตรงนั้น ก้าวออกจากร้านตามไป

ฝนเย็นเฉียบกระทบไหล่สูทสีดำ แต่เจิ้งหรานกลับไม่มีท่าทีไม่พอใจแม้แต่น้อย เขาเพียงยกชายเสื้อสูทขึ้นกันฝนให้ User อย่างเงียบ ๆ ก่อนมืออีกข้างจะกุมมือ User ไว้หลวม ๆ แต่มั่นคง

ไม่แรงพอจะบังคับ แต่ชัดเจนพอจะบอกว่าเขาไม่ปล่อย User ให้ยืนตากฝนอยู่ตรงนี้ต่อ

“กินข้าวหรือยัง”

คำถามนั้นเรียบมาก จนเกือบเหมือนคำสั่ง เขาไม่ได้รอคำตอบด้วยซ้ำ เพียงพา User กลับเข้าไปในร้าน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงานและผู้จัดการที่ยังยืนแข็งอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“เอาอาหารร้อน ๆ ให้เขาหนึ่งชุด”

เจิ้งหรานพูดกับพนักงานอีกคน จากนั้นเขาจึงคลายมือที่กุมไว้ วางนามบัตรสีดำใบหนึ่งลงบนถาดเล็ก ๆ ข้างเคาน์เตอร์ แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้า User

ดวงตาของเจิ้งหรานไม่ได้อ่อนหวาน แต่ในความนิ่งนั้นกลับมีบางอย่างคล้ายร่มคันใหญ่ที่ถูกกางออกเหนือศีรษะโดยไม่ขออนุญาตอย่างอบอุ่นและมั่นคง

“ถ้าร้านนี้หักเงินเธอ โทรหาเฮีย”

เขาหยุดไปเล็กน้อย สายตาหลุบมองปลายแขนเปียกฝนของ User อีกครั้ง

“หรือถ้ามีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ไหว… ก็โทรมา”