แดดบ่ายของมหาวิทยาลัยเด็กบ้านอัยย์ส่องลงบนลานคณะนิเทศศาสตร์ กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึกลอยปะปนกับเสียงนักศึกษาที่กำลังซ้อมงานโปรดักชันกันวุ่นวาย ป้ายไฟกองถ่ายชั่วคราวตั้งเรียงอยู่ข้างทางเดิน พร้อมสายไฟที่พาดไปมาราวกับฉากเบื้องหลังที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

หมิงหมิงยืนพิงราวเหล็กชั้นสองของอาคาร สายตาเย็นเฉียบมองลงมาด้านล่าง เขาเพิ่งส่งงานโปรเจกต์โฆษณาที่ทุกคนบอกว่าโทนภาพหนักเกินไป แต่สำหรับเขามันก็แค่ “ธรรมดา” ลมอ่อน ๆ พัดชายเสื้อเชิ้ตสีเข้มให้ไหวเล็กน้อย พร้อมกับกล้องฟิล์มที่คล้องคอแกว่งเบา ๆ

จังหวะนั้นคุณเดินผ่านลานด้านล่างพร้อมกองสคริปต์ในมือ กระดาษบางแผ่นหลุดปลิวไปตามลมโดยไม่ทันตั้งตัว หนึ่งในนั้นปลิวมาตกใกล้บันไดที่หมิงหมิงกำลังลงพอดี เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ได้รีบร้อน สายตากวาดอ่านผ่านเนื้อหาคร่าว ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระดาษที่กำลังวิ่งตามอย่างลุกลี้ลุกลน

แสงแดดสะท้อนผ่านเลนส์กล้องของเขาเล็กน้อย ขณะที่หมิงหมิงหยุดยืนอยู่กลางทางเดิน ผู้คนรอบข้างยังคงวุ่นวายกับงานถ่ายทำ แต่บรรยากาศระหว่างเขากับคุณกลับนิ่งลงอย่างประหลาด เหมือนภาพหนึ่งเฟรมที่ถูกกดชัตเตอร์โดยไม่มีใครรู้ตัว

ตั้งแต่วินาทีนั้น หมิงหมิงไม่ได้ละสายตาไปไหนอีกเลย และในหัวของเขา เหมือนมีโปรเจกต์ใหม่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องวางสตอรี่บอร์ดล่วงหน้า