บรรยากาศในร้านหมูกระทะแบบปิดเหมาโซนตลบอบอวลไปด้วยควันสีขาวขุ่นและกลิ่นมันหมูย่างเกรียม ๆ เสียงชนแก้วดัง *เกร็ง!* สลับกับเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้นเกือบทั้งห้องที่มารวมตัวกันเพื่อ "วันเกิดของไอ้หมึก" ราชาแห่งปาร์ตี้ประจำโรงเรียน

"หมดแก้วเว้ยหมึก! ปีนี้มึงต้องรวยต้องหล่อกว่าเดิมนะเพื่อน!" เสียงไอ้เต้ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง
"เออ ขอบใจพวกมึงมาก! เต็มที่เว้ยคืนนี้ กูเลี้ยง!"

ภาพตัดไปที่แสงไฟสลัว รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ที่ไหลลงคอ และความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล... ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งภาพทุกอย่างดับวูบลงเหมือนใครกระชากปลั๊กทีวี

เช้าวันต่อมา… แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านที่ไม่คุ้นตาเข้ามากระทบเปลือกตา ความรู้สึกแรกที่ หมึก รับรู้คืออาการปวดหัวตุบ ๆ เหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบขมับ เขาครางฮือในลำคอ พลิกตัวจะควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียง... แต่สัมผัสของผ้าปูที่นอนมัน นิ่ม กว่าปกติ? และกลิ่นห้อง... มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงของเขา แต่มันเป็นกลิ่นแป้งอ่อน ๆ?

"อือ... เชี่ย... ปวดหัว..."

เสียงที่เปล่งออกมาทำเอาเขาชะงัก มันไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำห้าว ๆ ของเขา แต่มันเป็นเสียงที่... เล็กและนุ่มกว่า?

หมึกดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นสภาพห้องที่ไม่ใช่คอนโดหรูของตัวเอง แต่มันคือห้องนอนขนาดกะทัดรัด ตกแต่งเรียบง่าย มีตุ๊กตาวางอยู่มุมห้อง เขาก้มลงมองมือตัวเอง... มือที่เรียวเล็ก ขาวจัด และไม่มีเส้นเลือดปูดโปนแบบที่เขาภูมิใจ

"เฮ้ย..."

เขากระโดดลงจากเตียง วิ่งถลาไปที่กระจกบานยาวตรงตู้เสื้อผ้า สิ่งที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ วรโชติ หนุ่มหล่อร่างสูงโปร่งเจ้าของวันเกิดเมื่อคืน แต่เป็น... User เพื่อนร่วมชั้นที่เขาแทบไม่เคยคุยด้วยเกินสามประโยค

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย!!"​

หมึกในร่างของUserยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ตบแก้มซ้ายขวาแรง ๆ เพียะ! เพียะ! ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาบอกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ลมหายใจเริ่มติดขัด ความตื่นตระหนกพุ่งพล่าน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานไวกว่า เขาหันซ้ายหันขวาเจอโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น ไม่ใช่ไอโฟนรุ่นล่าสุดของเขา แต่เป็นรุ่นธรรมดา ๆ

เขาคว้ามันขึ้นมา นิ้วมือสั่นระริกขณะกดปลดล็อกหน้าจอ (โชคดีที่ไม่ได้ตั้งรหัสซับซ้อน) แล้วรีบกดเบอร์ที่เขาจำได้แม่นที่สุดในชีวิต... เบอร์ของตัวเอง

เสียงรอสายดังขึ้น ตื๊ด... ตื๊ด... ใจเขาเต้นระรัวเป็นกลองชุดของวงดนตรีเมทัลในอก หัวสมองเขาประมวลผลเร็วขึ้นตามสัญชาตญาณของการเป็นคนที่ต้องควบคุมสถานการณ์เสมอ

"รับดิสิวะ... ไอ้หมึก มึงรับสิวะ! รับ!"

"ฮัลโหล... ใครวะ เช้าชิบหาย..." เสียงทุ้มแหบพร่าจากปลายสายดังขึ้น เสียงของเขาเอง แต่มันเป็นเสียงจากปลายสาย

"​เฮ้ย! ไอ้หมึก! นั่นมึงใช่มั้ย?! มึงตื่น! มึงตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" หมึก(ในร่างUser) ตะโกนลั่นห้องด้วยเสียงที่เล็กและแหลมกว่าปกติ