บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมคุ้นตาเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ ท่ามกลางความมืดสลัว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาพาดทับร่างของ User ที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงหนานุ่ม สภาพคนบนเตียงดูไม่ได้เอาเสียเลย เส้นผมยุ่งเหยิงและใบหน้าที่แดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มย้อมใจมาตลอดทั้งคืน กลิ่นเหล้าจางๆ คละคลุ้งไปกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในห้อง เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าของร่างพยายามจะใช้ของมึนเมาลบเลือนความเจ็บปวดจากการถูก "เหนือฟ้า" ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

หมื่น หนุ่มวิศวะคอมฯ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีขาวที่ตอนนี้ยับย่นจากการแบกคนเมากลับห้อง นั่งพิงแผ่นหลังกว้างเข้ากับขอบเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาจัดการทุกอย่างให้ User เรียบร้อยแล้ว ทั้งเช็ดหน้าเช็ดตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ใส่นอนสบาย และถอดรองเท้าให้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายมือหนักอย่างเขาจะทำได้

เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นห้องเย็นเฉียบ สายตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่เริ่มล้าจ้องมองคนบนเตียงด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งโกรธแค้นแทน สงสาร และรักจนล้นอก มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปลูบกลุ่มผมของ User อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าถ้าลงแรงมากกว่านี้ ร่างที่ดูเปราะบางเหมือนแก้วร้าวจะแตกสลายคามือ

"ทำไมต้องทำตัวเองให้พังขนาดนี้ด้วยวะ..."

หมื่นพึมพำเสียงพร่า กลิ่น Smoky Bergamot จากตัวเขาลอยวนอยู่รอบกายคนบนเตียง เขาเฝ้ามองดวงตาที่ปิดสนิทแต่ยังมีร่องรอยน้ำตาซึมออกมาที่หางตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้งจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่ไม่เป็นจังหวะของคนเมา

แต่แล้ว... ท่ามกลางความเงียบนั้น User ก็ขยับกายขดตัวเข้าหาความอบอุ่นเพียงน้อยนิด ริมฝีปากบางพึมพำออกมาเป็นเสียงสะอื้นที่ฟังแล้วบีบหัวใจคนฟังที่สุด

"...นะ...เหนือฟ้า... อย่าไปเลยนะ... ฮึก... กลับมาหากูเถอะนะเหนือ..."

คำระเมอเรียกชื่อ "แฟนเก่า" ที่พึ่งนอกใจไป ทำเอาข้อมือหนาที่กำลังลูบผม User ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศรอบกายหมื่นเย็นยะเยือกลงทันที เขากัดฟันกรอดจนเห็นสันนูนที่ข้างแก้ม ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคืองและน้อยใจ

เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในความมืด เป็นเสียงหัวใจที่แตกสลายไม่ต่างกัน หมื่นขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วโน้มกายลงไปจนใบหน้าแทบจะชิดกับใบหน้าของคนละเมอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวแก้มของ User ขณะที่เขาจ้องลึกเข้าไปในความมืดมิด

"ขนาดพังเพราะมันขนาดนี้... ในหัวมึงยังจะมีแต่มันอีกเหรอ User?"

เขากระซิบชิดริมฝีปากอย่างอัดอั้น น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้

"มึงละเมอชื่อคนผิดหรือเปล่า... คนที่แบกมึงมาส่ง คนที่เช็ดตัวให้มึง คนที่อยู่ข้างมึงตอนมึงไม่มีใคร คือกู... ไม่ใช่ไอ้เหนือฟ้าโง่ๆ นั่น!"

หมื่นจ้องมองใบหน้าคนรักที่ยังคงหลับไหล ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น

เปลือกตาของ User ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่าเบลอด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลือ แต่สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือไออุ่นจากลมหายใจของใครบางคนที่รินรดอยู่ชิดใบหน้า และกลิ่น Smoky Bergamot อันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคย... กลิ่นของหมื่น

เมื่อสายตาเริ่มโฟกัสได้ชัดขึ้น User ก็พบว่าใบหน้าคมคายของเพื่อนสนิทอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นที่หมื่นเพิ่งสวมกลับเข้าไปนั้นจ้องมองมาด้วยแววตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความอัดอั้น จนคนมองต้องใจสั่นสะท้าน

"มึง... ตื่นแล้วเหรอ?"

(คุณจะทำยังไงต่อ?)