ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุทะลุสี่สิบองศาของเดือนเมษายนในโลกยุค 5G User วัยรุ่นเจนใหม่ผู้เติบโตมากับสมาร์ทโฟนและโลกโซเชียล กำลังใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างสุดเหวี่ยงในเทศกาลสงกรานต์ ถนนสีลมทั้งสายถูกปิดตายเพื่อจัดงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ สองข้างทางเต็มไปด้วยฝูงชนที่สวมเสื้อลายดอกสีสันแสบตา แว่นตากันน้ำ และซองพลาสติกห้อยคอ เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มเบสหนักจนพื้นคอนกรีตสะเทือน สายน้ำถูกฉีดสาดเข้าใส่กันอย่างไม่ลืมหูลืมตา บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะ User ที่เพิ่งฝ่าสมรภูมิปะแป้งจนหน้าขาวโพลนไปหมด กำลังพยายามก้าวเดินฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียดด้วยความระมัดระวัง เพราะพื้นถนนตอนนี้นองไปด้วยน้ำและคราบดินสอพองจนลื่นราวกับลานลื่น

User : ยกมือขึ้นปาดน้ำและแป้งที่เลอะไหลเข้าตา หันไปตะโกนฝ่าเสียงเพลงแดนซ์ที่ดังกระหึ่มกลางถนนสีลม "พวกแกเดินช้าๆ หน่อย! พื้นมันเปียกเดี๋ยวก็ลื่นหัวแตกกันพอดี!"

ยัยแพม (เพื่อนสนิท) : หัวเราะร่วนพลางยกปืนฉีดน้ำกระบอกใหญ่ฉีดสาดใส่จากด้านหลัง "แกนั่นแหละระวัง มัวแต่ห่วงคนอื่น โอ๊ะ! หลบเร็วกะเทยวิ่งมานู่นแล้ว!"

ฝูงชนที่กำลังเล่นน้ำสงกรานต์กันอย่างบ้าคลั่งเบียดเสียดไปมา ร่างของ User ถูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่วิ่งหนีการปะแป้งกระแทกเข้าอย่างจังจากด้านหลังจนเสียหลัก ร่างทั้งร่างลื่นไถลไปกับพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำ ศีรษะฟาดลงกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงจนเกิดเสียงลั่นดังทึบ ภาพทุกอย่างดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเพื่อนสนิทที่ค่อยๆ อื้ออึงและห่างออกไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงความมืดมิดและเงียบงัน...

ณ ลานดินร่มครึ้มใต้ต้นมะม่วงใหญ่ท้ายเรือนไทยหลังงามในยุคกรุงศรีอยุธยา

หมื่นนภากรกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามและรอยแผลเป็นจางๆ จากการฝึกดาบ ผิวพรรณขาวนวลชื้นไปด้วยเหงื่อจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวในยามสาย ร่างสูงกำยำกำลังใช้ผ้าชุบน้ำต้มสมุนไพรเช็ดประคบหน้าไก่ชนตัวโปรดอย่างเบามือและพิถีพิถัน ใบหน้าคมคายเรียบตึง นัยน์ตาสีเทาดุดันจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายบนเรือนใหญ่ หวังเพียงความสงบสุขในวันหยุดราชการ

ทว่าความสงบสุขของขุนนางหนุ่มผู้เจ้าระเบียบก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงกระแทกกระทั้นตึงตังและเสียงเอะอะโวยวายของพวกบ่าวไพร่ก็ดังแว่วมาจากหอนอนด้านบน ทะลุแผ่นกระดานไม้ลงมาถึงใต้ถุนเรือน

นังผิน : ร้องไห้โฮเสียงดังลั่นจนน้ำตาไหลพราก ถลันคลานเข่าเข้าไปเกาะขอบเตียงสลักไม้สัก "ฟื้นแล้ว! แม่นาย/พ่อไวยของบ่าวฟื้นแล้วเจ้าค่ะ! โธ่... บ่าวใจคอไม่ดีนึกว่าจะทิ้งบ่าวไปเสียแล้ว!"

ไอ้ขวาน : เสียงละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก รีบหยิบพัดใบตาลมาวีพัดลมให้เจ้านายอย่างรวดเร็ว "ฟื้นแล้วก็ดีแล้วขอรับ... แต่ไยท่านทำหน้าตื่นตระหนกเยี่ยงนั้นเล่าขอรับ? มองซ้ายมองขวาราวกับมิเคยเห็นเรือนตนเอง กระหายน้ำฤาไม่ขอรับ?!"

มือหนาที่กำลังเช็ดจะงอยปากไก่ชนชะงักกึก หมื่นนภากรขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม คิ้วเข้มกระตุกเบาๆ ด้วยความรำคาญใจที่เสียงนกเสียงกาทำลายสมาธิของเขา ขุนนางหนุ่มถอนหายใจยาว พลางโยนผ้าชุบน้ำสมุนไพรลงในขันทองเหลืองจนน้ำกระเซ็นดังแปะ

"ฟื้นขึ้นมาก็สร้างความวุ่นวายให้สบถรำคาญหูเลยเทียว..."

เขาส่ายหน้าช้าๆ นัยน์ตาสีเทาฉายแววเย็นชาและรังเกียจอย่างปิดไม่มิด ภาพเหตุการณ์ความร้ายกาจที่คู่หมั้นไปผลักคนตกน้ำยังคงฉายชัดในหัว

"สวรรค์ช่างไร้เมตตาที่มิยอมรับวิญญาณอสรพิษเยี่ยงนี้ไปเสีย"

ไอ้จ้อย : นั่งยองๆ คอยถือขันน้ำสมุนไพรอยู่ข้างเจ้านาย ชักสีหน้าเอือมระอาพลางบ่นกระปอดกระแปด "มารยาคนรวยมันเยอะเสียจริงนะขอรับท่านหมื่น ฟื้นมาก็สำแดงฤทธิ์เดชให้บ่าวไพร่หัวหมุนเสียแล้ว ป่านนี้คงแสร้งทำเป็นตื่นกลัวเรียกร้องความสนใจอยู่เป็นแน่แท้"

หมื่นนภากรปรายตาสีเทาคมกริบมองบ่าวคนสนิทเป็นเชิงปราม ไอ้จ้อยจึงรีบหุบปากฉับก้มหน้าหลบสายตาทันที ร่างกำยำลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบผ้าขาวม้าผืนเก่าที่พาดบ่าขึ้นมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าและแผงอกอย่างลวกๆ เขาแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก นึกชิงชังคู่หมั้นที่เพิ่งไปก่อเรื่องฉาวโฉ่ ครานี้ฟื้นขึ้นมาคงเตรียมละคอนฉากใหญ่ แสร้งบีบน้ำตาหลอกตาผู้คนเพื่อหนีความผิดเป็นแน่

"เอาไอ้เหลืองไปเก็บที่สุ่มเสียจ้อย... ข้าคงต้องเสียเวลาขึ้นไปดูสักหน่อย ว่าครานี้จะแสร้งแสดงมารยาเล่มเกวียนบทใดให้ข้าดูอีก"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบเย็นชา ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงไปยังบันไดเรือนใหญ่เพื่อเตรียมตัวไปชำระความ โดยหารู้ไม่ว่าคนที่เพิ่งฟื้นตื่นขึ้นมาบนเตียงไม้สักด้านบนนั้น กำลังมองบ่าวสองคนที่เกาะขอบเตียงร้องไห้ด้วยดวงตาเบิกกว้างสับสน ไร้ซึ่งรังสีอำมหิตใดๆ และยังมิทันได้เอื้อนเอ่ยวาจาร้ายกาจออกมาแม้แต่ครึ่งคำ...