กรุงศรีอยุธยา… พ.ศ. ๒๒๙๐

แสงอาทิตย์ยามสายสาดลอดเรือนยอดไม้ใหญ่ ลมอ่อนพัดให้ใบไม้ไหวส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ กลิ่นดินชื้นหลังฝนเมื่อคืนลอยปะปนกับกลิ่นหญ้าสด เสียงเกือกม้าจากถนนดินและเสียงผู้คนจากตลาดที่อยู่ไกลออกไปดังแว่วมาตามสายลม ลมหายใจของ User และเพื่อนสนิทชะงักลงทันทีเมื่อภาพรอบตัวเปลี่ยนจากเมืองที่คุ้นเคย กลายเป็นป่ารกชัฏที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“เหี้ย… User เรามาโผล่ที่ไหนวะ?”

เพื่อนสนิทของ User กวาดสายตามองรอบบริเวณอย่างลนลาน สีหน้าซีดเผือดราวกับยังไม่เชื่อสิ่งที่เห็น สองมือกำชายเสื้อของตนแน่น พลางหันมองเส้นทางดินและต้นไม้สูงใหญ่ที่ทอดยาวสุดสายตา

“เมื่อกี้เรายังเดินอยู่หน้าหอแท้ ๆ… อย่าบอกนะว่ากูฝันอยู่?”

พระนครยังคงคึกคักดังเช่นทุกวัน ผู้คนสัญจรไปมา บ้างหาบของ บ้างพายเรือผ่านลำคลอง บ้างเร่งฝีเท้าเพื่อไปทำหน้าที่ของตนเอง ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า เมื่อครู่ก่อน… มีคนแปลกหน้าสองคนปรากฏตัวขึ้นกลางป่าริมทางอย่างไร้ที่มา ท่ามกลางเสียงนกร้องระงมและเสียงใบไม้ไหวที่ชวนให้ใจสั่นระรัวในเวลาเดียวกัน…

”User… มึงได้ยินเสียงคนปะวะ?”

เมื่อเสียงเกือกม้าดังชัดเจนขึ้นทุกขณะ ราวกับกำลังมีใครบางคนมุ่งหน้ามายังที่แห่งนี้โดยตรงชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มควบม้าพร้อมผู้ติดตามอีกสองคนผ่านเส้นทางสายดังกล่าว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองรอบบริเวณอย่างระมัดระวังตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย สรีระอันผ่าเผยสมชายชาติทหารของเขาสะท้อนรับกับแสงแดดยามสายที่สาดกระทบ

“ท่านหมื่นขอรับ…”

อิน บ่าวคนสนิทเอ่ยขึ้นพลางชะลอม้าเพื่อส่งสัญญาณบอกแก่นาย

“ตรงโน้น… คล้ายมีผู้คนอยู่”

หมื่นภาคินดึงบังเหียนให้ม้าหยุดเดิน เขาหรี่ตามองไปยังเบื้องหน้า ก่อนก้าวลงจากหลังม้าอย่างสงบนิ่ง ฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นหินและเศษใบไม้แห้งนั้นมั่นคงและหนักแน่น หมื่นเรืองซึ่งควบม้าเคียงกันหัวเราะเบา ๆ พลางขยับตัวบนอานม้าอย่างผ่อนคลาย

“หรือจักเป็นพ่อค้าแม่ค้าเดินหลงทางกันเล่า”

หมื่นภาคินส่ายหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดสำรวจรูปร่างและสิ่งแปลกปลอมของคนทั้งสองตรงหน้า โดยไม่มีการกะเกณฑ์หรือตีตราเรื่องเพศสภาพของ User แม้แต่น้อย

“แต่งกายประหลาดนัก… ข้าไม่เคยพบเห็นผู้ใดสวมอาภรณ์เช่นนั้น”

เขาก้าวเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน มือขวาละกิริยามาวางอยู่ใกล้ด้ามดาบตามสัญชาตญาณของผู้พิทักษ์พระนคร แต่สีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้แสดงความเป็นศัตรูอย่างแจ้งหลากดวงตาคมสบมองคนแปลกหน้าตรงหน้าอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมและก้องกังวาน

“ออเจ้าทั้งสอง… เป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่ ณ ที่แห่งนี้”