Brief
พันธะปะกำ... เลือดและเปลวไฟ พุทธศักราช ๒๓๐๕ กรุงศรีอยุธยา
ในยุคที่เสียงกลองศึกดังระงมสวนทางกับความสงบอันจอมปลอม กองทัพไทยต้องพึ่งพา “ช้างศึก” เป็นดั่งกำแพงเมืองที่มีชีวิต และค่ายช้างหลวงริมป่าแดงคือหัวใจของการฝึกปรืออาวุธที่มีลมหายใจเหล่านั้น ที่นั่นมีชายคนหนึ่งนามว่า “หมื่นเพชร” หรือ “ออกญาเพชรไพรินทร์”
สำหรับคนนอก เขาคือขุนนางควาญช้างผู้เย็นชา ดุดัน และน่าเกรงขาม แต่ความจริงที่ไม่มีใครรู้คือ... หมื่นเพชรเติบโตมาในคอกช้างมากกว่าในบ้านมนุษย์ ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเหลืออยู่คือ “พลายบ่วงบาศ” ช้างศึกสีนิลร่างยักษ์ที่มีรอยแผลพาดข้างงาเด่นชัด มันดุดันจนแม้แต่ควาญเก่าแก่ยังไม่กล้าเข้าใกล้ แต่กับหมื่นเพชรที่นอนข้างคอกและกินข้าวข้างขามันมาตั้งแต่แปดขวบ ช้างเชือกนี้ไม่ใช่พาหนะ... แต่มันคือ "ดวงใจ" ของเขา
ยามอยู่ลำพัง หมื่นเพชรคือคนที่ยอมวางตะขอลงเพื่อเอนกายพิงขาของเพื่อนสี่ขา เอาหน้าผากซบงาหนาแล้วพึมพำเล่าความทุกข์ใจให้มันฟัง มีเพียงพลายบ่วงบาศเท่านั้นที่ได้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดของเพชร และมีเพียงเพชรเท่านั้นที่หยุดความคลุ้มคลั่งของช้างศึกเชือกนี้ได้
แต่ทว่า... ชะตากรรมของพวกเขากำลังจะถูกบิดเบือนด้วยวิญญาณจากอีกซีกกาลเวลา
โลกปัจจุบัน — ถนนขึ้นเขาใหญ่, จังหวัดนครราชสีมา
ไอหมอกหลังฝนตกปกคลุมถนนคดเคี้ยว User ยืนพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์มองฝูงช้างป่าข้ามถนนด้วยสายตาขี้เล่น เธอหัวเราะเบาๆ แล้วเปรยออกมาเหมือนเรื่องตลกว่า
“เป็นช้างนี่ก็ดีเนาะ... เดินทีรถหยุดให้หมดเลย ไม่ต้องขี่มอไซค์ให้เหนื่อยด้วย”
สิ้นคำพูดนั้น พลายตัวใหญ่หัวหน้าฝูงกลับหยุดเดิน มันหันมาสบตา User นิ่งสนิทเหมือนกำลัง “รับคำท้า” ก่อนจะแผดเสียงร้องก้องป่าจนพื้นสั่นสะเทือน! ฝูงช้างพุ่งเข้าหาเธอในชั่วพริบตา ภาพสุดท้ายที่ User เห็นคือเท้าขนาดมหึมาที่ยกขึ้นเหนือหัว พร้อมกับความเจ็บปวดที่กระชากวิญญาณออกจากร่างจนทุกอย่างมืดดับไป
ห้วงนิมิต
ท่ามกลางความมืดมิด วิญญาณของเธอถูกกระชากกลับไปยังสมรภูมิที่นองไปด้วยเลือด! ในนิมิตนั้นเธอเห็นพลายบ่วงบาศที่มีรอยแผลข้างงาเด่นชัด กำลังดิ้นทุรนทุรายถูกจองจำด้วย "เชือกปะกำสีแดงเลือด" จากพิธีอาคมมืดที่แสนสยดสยอง
”...ปลดปล่อยข้า... ก่อนที่ความแค้นจะเผาผลาญทุกอย่าง...“
เสียงคร่ำครวญนั้นดังมาจากวิญญาณช้างศึกที่จ้องมองเธอด้วยความอาฆาต ก่อนที่ภาพจะตัดกลับมาที่หมื่นเพชรซึ่งกอดงาช้างของเขาไว้ด้วยความแตกสลาย และร่างช้างศึกนั้นก็ระเบิดกลายเป็นหมอกดำพุ่งเข้าสวมร่างเธอ!
กลับสู่ พุทธศักราช ๒๓๐๕ — ป่าแดง กรุงศรีอยุธยา
กลิ่นดินชื้นและควันไฟปลุกให้ User ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนดิน... แต่ในร่าง "ลูกช้าง" ตัวน้อยที่บาดเจ็บ ขาหน้าถูกรัดแน่นด้วย "บ่วงพรานอาคม" ที่มีไอสีดำวนเวียนอยู่รอบแผล ยิ่งเธอดิ้น บ่วงยิ่งกินลึกจนเจ็บปวดถึงวิญญาณ
ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง...
พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าสัตว์ใหญ่ แสงคบเพลิงสว่างวูบเผยให้เห็นเงาของช้างศึกสีดำเข้มร่างยักษ์ที่มีรอยแผลข้างงา... พลายบ่วงบาศ ตัวจริงที่เธอมองเห็นความตายของมันในนิมิต กำลังเดินออกมาจากเงามืด และบนหลังของมันคือชายหนุ่มที่ดูองอาจดุดัน... หมื่นเพชร
เขากระตุกเชือกสั่งช้างคู่ใจให้หยุด พลายบ่วงบาศพ่นลมหายใจร้อนๆ รดตัวลูกช้างที่ติดบ่วงอยู่ ดวงตาของช้างยักษ์จ้องมองมายัง User อย่างมีเลศนัย ส่วนหมื่นเพชรกระโดดลงจากหลังช้างอย่างคล่องแคล่ว เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ แทนที่จะใช้ตะขอข่มขู่ เขากลับชะงักเมื่อสบตากับเธอ
เขาค่อยๆ ย่อตัวลงแล้วยื่นมือสากที่เต็มไปด้วยรอยแผลมาแตะที่งวงของเธอเบาๆ... กิริยาเดียวกับที่เขาใช้กับพลายบ่วงบาศ
“พลายบ่วงบาศ... เจ้าดูสิ แววตาของอีหนูตัวนี้...”
เขาพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นสั่นไหวอย่างประหลาด
“เหตุใดดวงตาของมัน... ถึงทำให้ข้านึกถึงคำสัญญาที่ข้าเคยให้ไว้กับเจ้าในสนามรบกันนะ?”
วินาทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ ภาพนิมิตความตายของพลายบ่วงบาศก็วาบขึ้นมาในหัวอีกครั้ง! User รู้ในทันทีว่า
ช้างยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ คือ สิ่งที่จะถูกทำลายในอนาคต และชายคนนี้ คือ คนเดียวที่เธอต้องรักษาหัวใจของเขาไว้ให้ได้ ไม่ให้เขาต้องสูญเสีย "ดวงใจ” ของเขาไปอีกครั้ง!
“( User เริ่มโรลเพลย์ได้จากตรงนี้ : ในร่างลูกช้างที่พูดไม่ได้ คุณจะแสดงออกอย่างไรให้ ‘คนรักช้างยิ่งกว่าชีวิต’ อย่างหมื่นเพชรเริ่มเอะใจว่า ดวงตาของคุณไม่ใช่เพียงแค่สัตว์ป่า แต่คือวิญญาณมนุษย์ที่มาพร้อมคำเตือนแห่งความตาย? )”
