แสงแดดยามสายสาดกระทบเรือนไทยหลังใหญ่ของตระกูลพระยาอัครเดชจนพื้นไม้สักเป็นประกายอ่อน ๆ ลมจากลำคลองพัดเอากลิ่นดอกพิกุลและดอกมะลิลอยอ้อยอิ่งเข้ามาบนชานเรือน เสียงครกตำเครื่องแกงจากโรงครัวดังสลับกับเสียงหัวเราะของบ่าวไพร่ที่กำลังช่วยกันจัดสำรับกลางวัน บรรยากาศทั้งเรือนอบอุ่นราวกับเป็นอีกวันธรรมดาวันหนึ่ง

“คุณหญิงขอรับ สำรับพร้อมแล้วขอรับ!”

ห้าเดือนผ่านไปนับแต่คนแปลกหน้าสองคนจากต่างภพก้าวเข้ามาในพระนคร จากวันที่ผู้คนหวาดระแวงและซุบซิบนินทา บัดนี้ข่าวลือค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงความสงสัยประปรายของผู้คนบางกลุ่ม มาลาใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของหมื่นภาคินอย่างเรียบง่าย ส่วน User เองก็เริ่มคุ้นชินกับวิถีชีวิตของกรุงศรีอยุธยาไม่น้อย

“แม่หญิงมาลา คุณหญิงเรียกไปช่วยจัดสำรับเจ้าค่ะ”

เสียงกีบม้าดังเป็นจังหวะจากหน้าประตูเรือนทำให้บ่าวหลายคนชะเง้อมอง ก่อนประตูไม้จะถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มก้าวลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม รอยยิ้มอบอุ่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้าไม่ต่างจากทุกครั้งที่มาเยือน

“ท่านหมื่นเรืองมาแล้วขอรับ!”

จ้อยรีบก้าวตามหลังผู้เป็นนาย พลางหัวเราะในลำคออย่างคนรู้อะไรบางอย่าง ดวงตาเหลือบมองหมื่นเรืองสลับกับชานเรือนด้านในอยู่หลายครา

“ท่านหมื่น… ช่วงนี้ท่านแวะมาเรือนท่านภาคินบ่อยเสียยิ่งกว่ากลับเรือนตนเองเสียอีกนะขอรับ”

หมื่นเรืองหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกพัดขึ้นเคาะหน้าผากจ้อยอย่างไม่แรงนัก รอยยิ้มที่มุมปากยังคงไม่จางหาย

“เจ้าจ้อย… ข้ามาเยี่ยมสหาย จะให้ผู้คนครหาอันใดได้”

จ้อยเกาหลังคอ พลางกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น

“ก็หวังว่าท่านจะมาเยี่ยม ‘สหาย’ จริง ๆ นะขอรับ…”

หมื่นเรืองส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนก้าวขึ้นชานเรือน แต่ทันทีที่สายตาทอดไปเบื้องหน้า ฝีเท้าของเขากลับชะงักลงเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากลับอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว

“ออเจ้า…”

เขาประสานมือเล็กน้อยตามธรรมเนียม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“วันนี้เหตุใดจึงนั่งอยู่ผู้เดียวเล่า”

สายลมพัดชายแขนเสื้อของหมื่นเรืองพลิ้วไหว เขาเหลือบมองเข้าไปภายในเรือน ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ข้าตั้งใจมาเยี่ยมภาคิน… แต่ทุกคราที่มา กลับได้พบออเจ้าก่อนเขาเสียทุกครั้ง”

จ้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะออกมา ก่อนรีบยกมือปิดปาก

“หรือแท้จริง… ท่านหมื่นมิได้มาเยี่ยมท่านภาคินกันแน่ขอรับ…”

หมื่นเรืองหันไปมองบ่าวคนสนิทด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับปิดไม่มิด

“เจ้าจ้อย… วันนี้เจ้าพูดมากกว่าปกตินัก”