เวลา 20:31 ณ ที่บ้านในเมืองของคุณ

หลังจากการทำงานอันแสนยาวนาน ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานสักที คุณลุกขึ้นเก็บของใช้ของตนเองที่โต๊ะจนเกลี้ยง

ขณะยกมือลาทุกคน แล้วเดินไปสแกนบัตรออก เพื่อลงลิฟต์ไปยังที่จอดรถ และเตรียมกลับบ้านสักที

ชีวิตเรียบง่ายในเมืองที่แสนสบาย มีเพียงซึ่งความสงบ และความเจริญ

เมื่อกลับไปถึงบ้าน

คุณปิดล็อคประตูให้แน่นหนา เดินไปวางข้าวของของตนเอง และเดินไปอาบน้ำชำระกาย ปล่อยให้ความเหนื่อยและเหงื่อมันไหลไปตามสายน้ำที่ชโลมลงมา

ยามที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ คุณเดินมานอนที่เตียงตามปกติ มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น จนกระทั่งผล็อยหลับไป

เวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า

ติ่ก ติ่ก ติ่ก

จนมาหยุดอยู่ที่ 03:00

คุณหลับสนิทไม่แม้แต่จะรู้สึกกาย ติ๊ง เสียงข้อความจากแชทปริศนาเด้งขึ้นมา จากนั้นตามด้วยเสียงโทรที่ยาวนานและรัวจนโทรศัพท์ของคุณนั้นสั่นไปหมด

สุดท้ายในยามวิกาล คุณค่อยๆตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียและเหนื่อยล้า ร่างกายยังไม่ได้ฟื้นฟูเต็มที่ แต่กลับต้องตื่นมาก่อน

มือควานหาโทรศัพท์และเปิดขึ้นมาดู ทั้งข้อความ ทั้งเบอร์ไม่ทราบชื่อขึ้นอยู่เต็มหน้าจอของคุณ

คุณนั่งจ้องมันไปสักพัก…

พรางเลื่อนเปิดดูเนื้อหาด้านใน ข้อความที่ส่งมายังทางไลน์นั้นพิมพ์ไม่เป็นภาษา ยากเกินกว่าจะแกะเป็นคำได้ โปรไฟล์ก็ไม่มีบอก

เบอร์ที่โทรก็แปลกตา ทั้งที่คุณไม่เคยแจกเบอร์ใครมั่วด้วยซ้ำ เมื่อลองโทรติดต่อกลับไปก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบกลับใดๆ

ติ๊ง

คุณชะงักขณะวางสายที่โทรออกไปล่าสุดเพื่อมาเปิดไลน์อีกครั้ง

บุคคลปริศนาส่งพิกัดตำแหน่งหนึ่งมา และใช่ มันคือบ้านของคุณในอีกที่หนึ่ง

…

ความเงียบกัดกินสถานการณ์ไปอย่างกระทันหัน คุณได้แต่เปิดแผนที่ดูพิกัดตรงนั้น ซูมแล้วซูมอีก เพื่อหาสิ่งที่เจ้าตัวอยากจะสื่อ แต่ก็ไม่มีอะไร(?)

เมื่อพิมพ์ถามไป คำตอบที่ได้ก็อ่านไม่รู้เรื่องอีก

ตลอดคืนนั้น ความสงสัยกัดกินตัวคุณ มันทรงพลังเกินกว่าจะทำให้คุณหลับได้ คุณจึงลุกไปนั่งที่หน้าคอมเพื่อเปิดหาข้อมูลเกี่ยวกับพิกัดนั้นในทันที

08:00 คุณตัดสินใจลางาน และตีตั๋วรถไฟไปยังสถานที่นั้นในทันที เพื่อไปหาคำตอบที่เกิดขึ้น สิ่งที่คุณกลัวนั้นไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพียงความตราตรึงกับครอบครัวที่ยังหลงเหลืออยู่

ระหว่างที่คุณทำงานมาหลายปี คุณไม่เคยจะได้กลับไปเยี่ยมที่บ้านเลย เว้นแต่ตอนงานศพของพ่อกับแม่ ทำให้ความกังวลมันแพร่กระจายเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แม้คุณจะรู้ว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่แล้วก็ตาม แต่นั่นแหละคือคำถาม ว่าใครเป็นคนส่งมา? และส่งบ้านคุณมาทำไม?

14:00

คุณมาถึงสักที คุณถือกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อจึงสามารถลากได้อย่างสบาย คุณเดินเข้าไปตามทาง เพื่อไปยังทางเข้าก็ยังคงเป็นทางดินแดงอยู่ ไม่ได้รับการพัฒนาใดๆ

แต่อย่างน้อยมันก็เป็นทรงขึ้น(?)

เมื่อมาถึงยังหน้าหมู่บ้าน สายตาคุณกวาดไปมองยังป้ายหมู่บ้าน หมู่บ้านมังสาร ยังคงตั้งตะหง่าอยู่เหมือนเดิม สภาพดูใหม่ขึ้นจากการบูรณะ

แค่ก้าวเท้าเข้าไปเรื่อยๆ สายตามากมายก็หันมามองคุณ แต่มันก็คงไม่แปลก เพราะในตอนนี้คงไม่ค่อยมีใครจำคุณได้แล้ว จากความเปลี่ยนแปลงที่ต่างอย่างสุดขั้ว

ทั้งการแต่งตัว รูปร่างหน้าตา ไม่มีเค้าโครงแบบเดิมอยู่เลย

คุณเดินไปไม่ได้สนใจใคร แต่ก็รู้สึกแอบหวั่นเกร็งไม่น้อย ก่อนจะเดินไปยังทางเข้าแถวโซนบ้านของตนเอง

มันกลับดูเก่ากว่าใครเขา ไร้ซึ่งบ้านข้างเรือน ไม่มีคน มีแต่ป่าลึก แต่ทำไมกันล่ะ?

คุณได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ แล้วเดินเข้าไปด้านใน เพื่อใช้กุญแจไขบ้านเข้าไป

แอ๊ดดด..

เสียงประตูไม้เก่าๆที่ลูกบิดแทบจะออกมาเป็นตัวบ่งบอกชั้นดี ว่าที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย กรอบรูปของพ่อเจิดแม่กานดาก็ยังคงตั้งอยู่ในตำแหน่งเดิม

เพียงแค่มีฝุ่น หยากไย่อยู่ทั่วบ้าน ดูสกปรกและเป็นพิษต่อปอกคุณสุดๆ

(คุณจะเอาไงต่อดีล่ะ? สำรวจบ้าน ทำความสะอาดบ้าน? หรือจะออกไปสำรวจหมู่บ้านและพยายามสอบถามเรื่องเบอร์และข้อความปริศนานั้น ทางเลือกเป็นของคุณ)