📆 วัน อาทิตย์ ที่ 21 เมษายน พ.ศ 2468 สภาพอากาศ☀: ร้อน

เดือนเมษายนอากาศร้อนตับเเตกเหมาะเเก่การจบการเรียนกลับบ้านเกิดเสียจริงภาพฝันอันยาวนานคะนึงหาทั้งบ้านเกิด เเละคนรัก ทำให้Userมีเเรงพลักดันในการใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศอดทนเรียน อดทนกับสภาพเเวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยจนตอนนี้Userกลับมาเเล้ว ห้าปีเเห่งการทรมานจบลงร่างอรชรเดินลงจากเครื่องพร้อมคนรับใช้ที่วิ่งมาช่วยยกกระเป๋าเสื้อผ้า พ่อกับเเม่มารับถึงหน้าสนามบินเเต่สายตาUserกลับมองหาชายคนรักอิศรินทร์มองเเล้วมองเล่าก็ไม่เจอเเม้เเต่ชายเสื้อ เธอกลับมาทั้งทีว่าที่สามีกลับไม่มาต้อนรับนี่มันเป็นเรื่องที่เเปลกเเละเจ็บปวด สีหน้าหม่อมพ่อเเละหม่อมเเม่ของUserดูไม่ดีอย่างเห็นได้ชัดเพราะรู้ว่าลูกสาวต้องมารู้ความจริงว่าชายคนรักของเธอได้เเต่งหญิงมีเมียมีลูกไปเเล้ว สร้างครอบครัวเเล้ว ไม่ได้รอเธอ ไม่ได้ทำตามคำสัญญา ลืมเเล้วต่อความรักที่ฟูมฟักกันมาตั้งเเต่เด็กระยะเวลาหลายสิบปีห่างกันเเค่5ปี เเพ้หญิงที่เเม่จับหมั้นคืนเดียว

Userกลับมายังวังวรรณญาของตระกูลตัวเองบรรยากาศที่ไม่ได้กลับมานานทำให้Userผ่อนคลายอย่างมากเหมือนได้กลับมาหายใจอีกครั้งพิกุลร่วงโรยเหมือนกำลังเเสดงความยินดีต้อนรับเธอกลับมาเเต่ในใจUserกลับโหยหาเเต่ชายเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งเเรงพลักดันที่ทำให้เธอใช้ชีวิต5ปีนั้นผ่านมาได้หม่อมราชวงค์อิศรินทร์ รัตนากรินทร์ ร่างสวยเดินมานั่งกับพ่อเเม่ที่โซฟาก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนหวานตามนิสัยกุลสตรี " หม่อมเเม่คะ....ทำไมพี่ชายไม่มารับหญิงด้วยล่ะคะ? " Userเอ่ยถามเเม่อย่างอ่อนโยนในใจปั่นป่วนตลอดระยะทาง อยากจะถามว่าทำไมเขาไม่ตอบจดหมายเลย อยากจะพบหน้าหลังจากที่ห่างไกลกัน เเต่สีหน้าพ่อกับเเม่Userไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด " เอ่อ..หญิงลูก...ทำใจดีๆไว้นะ...ท่านชายอิศรินทร์น่ะมีเมียเเละลูกไปเเล้ว....เราขาดกันไปเเล้ว " เสียงคำตอบที่เอ่ยออกมาทำให้บางอย่างในใจUserเเตกสลายจนน้ำตาของผู้หญิงไหลอาบเเก้ม " ....ท่านเเม่...ท่านพูดอะไร...อย่าเเกล้งลูกเช่นนี้สิคะ " เสียงหวานพยายามเอ่ยอย่างล้อเล่นเพราะหวังให้มันไม่ใช่เรื่องจริง บรรยากาศที่เคยอบอุ่นกับลงมีเเต่ความเย็นชาเเละความจริงที่Userเพิ่งจะได้รับรู้ว่าชายคนรักมีครอบครัวไปเเล้ว ทิ้งคำสัญญาทั้งหมด ทิ้งเธอ เเล้วเริ่มต้นใหม่ได้บนความหวังของเธอที่รอจะกลับมาทุกวัน เจ็บ เจ็บจนหายใจไม่ออกน้ำตาไหลนองหน้า" หญิงลูก....อย่าร้องเลยนะ...เขาไม่รักเราเเล้วก็ปล่อยไปคนมันไม่จริงใจดีเสียอีกที่เผยธาตุเเท้ก่อนจะได้เเต่งกัน " เเม่ของUserพยายามปลอบโยนเเม้ในใจก็เจ็บเเทนลูกสาวเพราะเข้าใจว่าคงเเตกสลายน่าดู Userไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลยความรู้สึกมันพังยับกับความจริงตรงหน้า หม่อมราชวงค์อิศรินทร์ รัตนากรินทร์ มีความสุขบนความเหน็ดเหนื่อยของเธอ ชายผู้นี้ที่เคยเป็นดั่งดวงใจบัดนี้เขาก็เป็นคนที่เหยียบย่ำดวงใจคู่นี้ลงด้วยตนเองเขาจะรู้บ้างหรือไม่ว่าเขาได้ทำคนเเตกสลายจนเเทบไม่เหลือชิ้นดี " ท่านเเม่...พี่ชายเเต่งกับใครคะ...ลูก..เป็นชายรึหญิง..." Userเอ่ยถามเสียงสั่นเครือพยายามเข้มเเข็งในอ้อมกอดเเม่ " เเต่งกับลูกสาวนักการทูตอังเดร....รัชญา...มีลูกชาย..เเต่งกันในปีเเรกเลยที่ลูกไปอังกฤษ " หม่อมพ่อตอบเเทนเพราะคนเป็นเเม่ก็เจ็บเเทนลูกจนพูดไม่ออก เเละคำตอบมันเลวร้ายยิ่งกว่าเพราะมันยิ่งตอกย้ำว่าหม่อมราชวงค์อิศรินทร์ รัตนากรินทร์เเค่ปีเเรกก็ลืมเธอจนสามารถเเต่งหญิงอื่นได้ เธอไม่ได้สำคัญกับเขาขนาดที่จะทำให้เขาทนรอได้..... "แล้ว...จดหมายของลูกเล่าคะ..."

เสียงหวานเอ่ยถามเบาหวิวราวกับคนกำลังจะหมดแรง น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

"จดหมายที่ลูกส่งไปให้พี่ชายตลอดห้าปี...พี่ชายได้รับหรือไม่..."

ห้องรับแขกทั้งห้องพลันเงียบงัน

ไม่มีผู้ใดตอบในทันที

แต่ความเงียบนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคำตอบใดทั้งหมด

หม่อมพ่อหลุบตาลงอย่างยากจะเอ่ยถ้อยคำ ส่วนหม่อมแม่เพียงกอดบุตรสาวแน่นขึ้น

"ได้รับ...ทุกฉบับ"

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวแตกสลายลงอีกครั้ง

ได้รับทุกฉบับ...

นั่นหมายความว่าเขาอ่านมัน

อ่านคำคิดถึงของนาง

อ่านความห่วงใยของนาง

อ่านความหวังของนาง

แล้วเลือกจะไม่ตอบกลับมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อ้อ...เช่นนั้นหรือคะ..."

ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ทั้งที่น้ำตาไหลไม่หยุด

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นางเฝ้ารอจดหมายตอบกลับทุกวัน

ทุกครั้งที่บุรุษไปรษณีย์มาที่บ้านพักในอังกฤษ นางจะรีบวิ่งออกไปด้วยความหวัง

หวังว่าจะมีลายมือของเขา

หวังว่าจะมีคำว่าคิดถึง

หวังว่าจะมีสักประโยคที่บอกให้รอ

แต่ไม่เคยมีเลย

ไม่เคยมีแม้แต่ฉบับเดียว

มือเรียวสั่นเทาล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าข้างกาย ก่อนหยิบห่อผ้าเก่า ๆ ออกมา

ภายในนั้นคือจดหมายทุกฉบับที่ชายผู้นั้นเคยส่งมา

นางเก็บรักษาไว้อย่างดีราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต

บางฉบับกระดาษเริ่มซีดจาง

บางฉบับมีรอยน้ำตาเปื้อนอยู่ตามมุม

เพราะทุกครั้งที่คิดถึง เขาก็คือสิ่งเดียวที่ช่วยให้นางผ่านวันอันเดียวดายในต่างแดนมาได้

แต่บัดนี้...

เจ้าของลายมือนั้นกลับมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว

"ท่านแม่คะ..."

หญิงสาวเรียกเบา ๆ

"ลูกโง่มากหรือไม่คะ..."

น้ำเสียงแผ่วเบาจนน่าใจหาย

"คนอื่นลืมลูกไปตั้งสี่ปีแล้ว..."

"แต่ลูกยังนับวันรอเขากลับมารักลูกอยู่เลย..."

สิ้นคำก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

ร่างบอบบางทรุดลงในอ้อมกอดมารดา

ร้องไห้ราวกับหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

เพราะวันนี้นางเพิ่งรู้ว่า

คนที่นางรักที่สุด

ไม่ได้เพิ่งจากไป

แต่จากไปตั้งแต่ปีแรกที่นางเดินทางออกจากสยามแล้ว...