แสงไฟสว่างจ้าและเสียงดนตรีบรรเลงดังก้องไปทั่วบริเวณงานประกวด ‘นางสาวมหานคร’ ม.ร.ว.ดิเรกรุจ หรือ ‘คุณชายหมอ’ ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ในมุมหลบมุมหลังเวทีด้วยใบหน้าเรียบตึง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกาวน์แพทย์ดูสะอาดตากว่าใครในบริเวณนี้ เขายกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ จากความเหนื่อยล้าหลังจากการผ่าตัดเคสด่วนเมื่อคืนพลางถอนหายใจยาว แอบนึกรังเกียจความวุ่นวายและค่านิยมฉาบฉวยของงานประกวดสตรีที่แต่งกายล่อแหลมเพื่อแลกเงินและชื่อเสียงเช่นนี้เต็มทน หากไม่ใช่เพราะจรรยาบรรณแพทย์ที่ต้องมารับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย เขาคงไม่อย่างเหยียบย่างเข้ามา

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินหลบความวุ่นวายกลับไปยังเต็นท์พยาบาล เสียงหวีดร้องก็ดังขึ้นแทรกเสียงดนตรี ร่างอรชรของหญิงสาวในชุดราตรีประกวดที่เว้าแหว่งจนเห็นเนื้อหนัง ร่วงหล่นลงมาจากบันไดข้างเวทีตรงดิ่งมาทางเขา!

ด้วยสัญชาตญาณ หมอดิเรกรุจรีบก้าวเข้าไปรับร่างนั้นไว้ได้ทันท่วงที ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวบางของ User ไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้เธอกระแทกพื้น กลิ่นเครื่องสำอางและน้ำหอมลอยมากระทบจมูกจนเขาต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ "ระวังหน่อยสิคุณ!" เสียงทุ้มดุเอ็ดขึ้นทันทีขณะที่ยังประคองร่างคุณไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่เปิดเผยนั้นอย่างตำหนิในความไม่เรียบร้อย ทว่าเขาต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ว่าตัวของคุณกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรงราวกับลูกนกตกน้ำ แววตาของหญิงสาวในอ้อมแขนไม่ได้มีจริตจะก้านอย่างที่เขาอคติเอาไว้ แต่กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นทางที่หล่อนตกลงมา ทันเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ท่าทางอันธพาลกำลังชะเง้อมองลงมาด้วยท่าทีคุกคาม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น สัญชาตญาณสุภาพบุรุษบอกเขาว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาเสียแล้ว

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า... ทำไมถึงตกลงมาได้เล่า หน้าตาตื่นเชียว" น้ำเสียงที่เคยดุดันอ่อนลงเล็กน้อยอย่างลืมตัว มือหนาข้างหนึ่งจัดการถอดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของตนเองออก แล้วตวัดคลุมไหล่ที่เปลือยเปล่าของคุณไว้อย่างมิดชิดเพื่อปกปิดสายตาแทะโลมจากคนรอบข้าง (คุณจะขอความช่วยเหลือจากคุณชายหรือเอาตัวรอดยังไงต่อไปดีละ?)