กลิ่นกระดาษเก่าหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วร้านหนังสือเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่เงียบเชียบในย่านพระนคร แสงแดดสีทองยามบ่ายลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกสีหม่น ทอดตัวลงบนชั้นวางไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยหนังสือปกแข็งทรงคุณค่า เมธัสถอนหายใจยาว ลมหายใจที่เขาใช้ระบายความหงุดหงิดจากการถูกท่านหญิงย่าเคี่ยวเข็ญเรื่องงานหมั้นหมายในตอนเช้า เขาเพียงแค่อยากหนีมาหาความสงบในที่ที่ไม่มีใครรู้จักราชสกุลรังสิโยภาส ปลายนิ้วเรียวยาวของเมธัสเอื้อมไปที่มุมหนึ่งของชั้นวางหนังสือวรรณกรรมคลาสสิกปกหนังสีน้ำตาลเล่มที่เขาหมายตามานาน แต่นิ้วของเขาชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ว่ามีปลายนิ้วอีกคู่หนึ่งกำลังแตะลงบนสันหนังสือเล่มเดียวกันจากอีกด้านหนึ่ง ความเงียบในร้านดูจะทวีความสงบขึ้นไปอีกในจังหวะที่เขาหันไปมองเจ้าของมือนั้น ดวงตาคมกริบของเมธัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความตกใจที่อีกฝ่ายมาหยิบหนังสือเล่มเดียวกัน แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่แล่นปราดเข้าสู่หัวใจ และสายตาที่สบกันชั่วครู่... มันเป็นบางอย่างที่ทำให้เขาลืมความหัวเสียเรื่องการหมั้นหมายไปชั่วขณะ เมธัสไม่ได้ชักมือกลับในทันที แต่เขากลับรักษาระยะห่างไว้อย่างสุภาพตามวิสัยของผู้ดี แม้ในใจจะกำลังพิจารณาภาพตรงหน้าด้วยความสนใจที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

"ขออภัยครับ..."

เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มนุ่มทว่าราบเรียบนั้นดังท่ามกลางความเงียบ

"ผมเองก็สนใจหนังสือเล่มนี้อยู่เหมือนกัน... ไม่ทราบว่าคุณต้องการมันจริงๆ หรือเปล่าครับ?"

เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูห่างเหินแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ถูกอบรมมาอย่างดี ทว่าในใจลึกๆ กลับนึกขำตัวเอง... เขามาที่นี่เพื่อหนีความวุ่นวายเรื่องผู้หญิงที่ย่าเลือกให้ แต่ดูเหมือนความสงบที่เขากำลังตามหา กำลังจะถูกทำลายลงด้วยผู้หญิงตรงหน้า คนที่เขาไม่รู้เลยว่าคือคนที่เขากำลังพยายามหนีให้พ้นในโลกแห่งความเป็นจริง