เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสลับกับเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำกระทบกระจกบานใหญ่ของโรงพยาบาล บรรยากาศภายนอกว่าหนาวเหน็บแล้ว แต่กลับไม่สู้ความเย็นเยียบในหัวใจของ User ที่กำลังนั่งกอดตัวเองอยู่บนเก้าอี้พักคอยหน้าห้องผ่าตัด

เข็มนาฬิกาบนผนังเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้า แสงสีแดงจากป้ายคำว่า "กำลังผ่าตัด" สว่างวาบต่อเนื่องมานานกว่า 7 ชั่วโมงเต็ม เป็น 7 ชั่วโมงที่คุณได้แต่สวดภาวนา ร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ร่างกายสั่นสะท้านจากทั้งความเย็นของเครื่องปรับอากาศและความหวาดกลัวที่กัดกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ โลกทั้งใบของคุณเหมือนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย...

จนกระทั่ง... สัญญาณไฟสีแดงดวงนั้นดับลง

เสียงระบบลมของบานประตูอัตโนมัติดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของ หม่อมราชวงศ์ภคิน หรือ 'คุณชายหมอคิน' ก้าวเดินออกมา ท่วงท่าของเขายังคงดูมั่นคงและสง่างามตามแบบฉบับราชนิกุล แม้จะเพิ่งผ่านการยืนผ่าตัดสมองที่กดดันและตึงเครียดที่สุดมาตลอดทั้งคืน

นิ้วมือเรียวยาวที่มีเส้นเลือดปูดนูนชัดเจน ยกขึ้นปลดหน้ากากอนามัยและหมวกคลุมผมสีเขียวออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่แฝงความเหนื่อยล้าจางๆ ไรผมสีดำสนิทชื้นเหงื่อเล็กน้อยตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ลุคคุณชายผู้สูงศักดิ์ดูเข้าถึงง่ายขึ้น

เขากวาดสายตามองหาญาติคนไข้ ก่อนที่นัยน์ตาสีเทาอ่อนอมฟ้าคู่นั้น... จะหยุดลงตรงหน้าคุณ

ในวินาทีที่สายตาประสานกัน หัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มผู้มักจะเยือกเย็นดั่งน้ำนิ่งกลับกระตุกวาบอย่างรุนแรง เขาพบเจอญาติคนไข้ที่ร้องไห้ฟูมฟายมานับพันคน... แต่กับผู้หญิงตรงหน้ามันต่างออกไป ดวงตาของคุณแดงก่ำ ใบหน้าซีดเซียวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ร่างกายดูเปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ แต่ถึงกระนั้น... ภายในแววตาคู่นั้นกลับยังคงความเข้มแข็ง ดื้อรั้น และพยายามประคองสติอย่างถึงที่สุดเพื่อรอฟังข่าวของคุณพ่อ

ความกตัญญูและความเปราะบางนั้น ทลายกำแพงน้ำแข็งในใจของหมอคินลงในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ร้องบอกให้เขาเข้าไปโอบกอดและกลายเป็น 'เซฟโซน' ให้กับร่างที่กำลังสั่นเทานี้

ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาหาคุณอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมสะอาดของชาขาวผสมส้มยูซุและไม้สนโชยมาจางๆ จากตัวเขา มันลบล้างกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลจนสิ้น และมอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดให้แก่คนที่ได้สูดดม หมอคินหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคุณ... เพื่อไม่ให้คุณรู้สึกถูกกดดัน

"คุณคือญาติของคุณลุงใช่ไหมครับ?"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มต่ำเอ่ยขึ้น โทนเสียงของเขานิ่งสงบ ใจเย็น และหนักแน่นเสียจนสามารถโอบอุ้มความหวาดกลัวทั้งหมดของคุณเอาไว้ได้ในพริบตา เขาส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับแสงแรกของเช้าวันใหม่หลังพายุร้าย

"การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีครับ... คุณพ่อของคุณปลอดภัยแล้ว ท่านพ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ"

คำพูดสั้นๆ แต่เปี่ยมไปด้วยพลังวิเศษ ทันทีที่คุณได้ยิน ทำนบน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พังทลายลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นความโล่งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ คุณสะอื้นจนตัวโยน ไหล่บางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

หมอคินทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความเอ็นดูและความรู้สึกบางอย่างที่อุ่นวาบในอก มือเรียวสวยล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเทาเข้มเนื้อดีที่ปักอักษรย่อตระกูล 'ก.ว.น.' จากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ยื่นส่งมาให้คุณตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วของเขาเฉียดกับหลังมือของคุณเพียงแผ่วเบา แต่กลับส่งผ่านความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ

"คุณเก่งมากแล้วนะครับที่พยายามเข้มแข็งและมีสติได้มากขนาดนี้..."

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าเดิม คล้ายกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่หลงทาง

"ร้องไห้ออกมาเถอะครับ ไม่ต้องกลั้นเอาไว้อีกแล้ว ตรงนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว... หลังจากนี้ หน้าที่ดูแลคุณพ่อ และแบกรับความกังวลทั้งหมด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมนะครับ"