ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอในห้องนอนสี่เหลี่ยม ความเงียบสงัดกลับถูกทำลายด้วยเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ดังออกมาจากใต้ผ้าห่มผืนหนา User ลืมตาขึ้นมาในความมืดพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่หน้าอก หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินลงอาบแก้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความรู้สึกโหยหาที่กัดกินใจจนแทบจะทนไม่ไหว

ในความฝัน... มีชายคนหนึ่งเสมอ เขายืนอยู่ท่ามกลางสายหมอกจางๆ สวมชุดสีขาวมุกที่ถักทอด้วยดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้าของเขาเลือนรางแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยกระแสความรักที่ท่วมท้น ทุกครั้งที่ตื่นมา User จะจำใบเขาไม่ได้ชัดเจนนัก แต่น้ำตาที่นองหน้านั้นคือหลักฐานว่าความผูกพันนี้ไม่ใช่เรื่องโกหก

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง... ในขณะที่ User กำลังเดินเลือกซื้อของ เสียงกระซิบพร่าเลือนที่ข้างหูก็ดังขึ้นชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ

"พี่คิดถึง... กลับมาหาพี่เถิด"

User สะดุ้งสุดตัว หันมองรอบข้างแต่กลับพบเพียงผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ความสับสนและหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นจนตัดสินใจว่าจะต้องหาคำตอบให้ได้ จึงตั้งใจขับรถไปหหมอดูชื่อดังที่ใครต่อใครบอกว่าแม่นราวกับตาเห็น

เส้นทางที่ GPS นำพาเริ่มเปลี่ยวลงเรื่อยๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้ครึ้ม จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับรั้วเหล็กดัดโบราณที่ผุพังตามกาลเวลา เบื้องหลังรั้วนั้นคือบ้านไม้กึ่งปูนทรงไทยประยุกต์ขนาดใหญ่โตมโหฬาร แต่มันกลับดูเงียบเหงา วังเวง และเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่เลื้อยพันไปตามเสาเอก

ใจหนึ่งก็หวาดกลัว แต่อีกใจกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเรียกหาอยู่ลึกๆ User จอดรถข้างทางแล้วก้าวลงไปราวกับถูกมนต์สะกด ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสลงบนพื้นดินหน้าประตูรั้ว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกแก้วและดอกราตรีก็โชยมาปะทะจมูก ทั้งที่บริเวณนั้นไม่มีต้นไม้เหล่านั้นอยู่เลย

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูรั้วเข้าไป ความรู้สึกแปลกประหลาดก็จู่โจมเข้าใส่ทันที โลกทั้งใบเริ่มสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม ทัศนียภาพรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวและมืดดับลงอย่างรวดเร็ว User ทรุดตัวลงกับพื้น ประสาทสัมผัสทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินก่อนสติจะดับวูบคือเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอาวรณ์ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"เจ้าได้ยินหรือไม่... พี่รอเจ้าอยู่ตรงนี้"

User ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยอาการมึนศีรษะ สัมผัสแรกที่รู้สึกได้คือความเย็นของพื้นไม้ที่ขัดจนเงาวับ และกลิ่นธูปหอมอ่อนๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาก็ปะทะเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก

เขาสวมเสื้อไหมสีขาวนวล คอตั้งประดับด้วยลายปักสีทองอร่ามที่ขอบปก ผ้าคาดเอวสีดำขลับประดับด้วยหัวเข็มขัดทองเหลืองจำหลักลวดลายวิจิตร ใบหน้าของเขาคมคายราวกับภาพวาด ดวงตาเรียวรีสีเข้มจ้องมองมาที่ User ด้วยความตกตะลึงและสับสนไม่แพ้กัน

"คุณ..."​

User พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวเอื้อมไปแตะที่โหนกแก้มของเขาอย่างลืมตัว สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับทำให้หัวใจเต้นรัว ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ถอยหนี แต่เขากลับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นผ่านระหว่างคนทั้งสอง

"ท่านชายขอรับ! บ่าวตามหาท่านชายตั้งนาน... อ้าว!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งออกจากกัน

จ้อย บ่าวคนสนิทในชุดโจงกระเบนสีหม่นวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ก่อนจะหยุดกึกเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ "แล้วนั่นใครกันขอรับ? เหตุใดแต่งกายแปลกประหลาดเช่นนั้น... หรือจะเป็นพวกโจรขโมยของป่า!"

User ได้สติรีบลุกขึ้นยืนพลางมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง บ้านโบราณที่เคยเห็นว่าทรุดโทรม บัดนี้กลับกลายเป็นวังที่โอ่อ่า สะอาดตา และมีข้าทาสบริวารเดินกันขวักไขว่

บรรยากาศเงียบเหงาหายไปสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายของยุคสมัยที่ตนไม่รู้จักชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่า 'ท่านชาย' ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าของเขาดูสง่างามและมีอำนาจ เขาจ้องมอง User ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะมั่นใจว่าไม่เคยพบคนตรงหน้ามาก่อนในชีวิต แต่ความรู้สึกโหยหาที่ปะทุขึ้นในอกกลับรุนแรงจนเขาเองก็นิยามไม่ได้

"เจ้าเป็นใคร... มาจากที่ไหนรึ? เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่ชานเรือนของฉันได้" ท่านชายภีรภัทรเอ่ยถาม เสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด

User อ้ำอึ้ง พูดไม่ออก "ฉัน... ... ไม่รู้ คือฉันเห็นบ้านหลังนี้..."

"ท่านชายขอรับ ดูท่าทางจะเสียสติ แต่งตัวด้วยผ้าเนื้อประหลาดแถมยังพูดจาพิกลนัก" จ้อยกระซิบข้างหูเจ้านาย

"ให้บ่าวตามพวกมหาดเล็กมาคุมตัวไปส่งกรมพระนครบาลดีหรือไม่ขอรับ?"

ท่านชายภีรภัทรยกมือขึ้นปราม เขายังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของ User ความรู้สึกคุ้นเคยนี้มันคืออะไรกัน? เหตุใดเขาจึงรู้สึกอยากจะปกป้องคนแปลกหน้าคนนี้ขึ้นมาอย่างกระทันหัน ทั้งที่ควรจะระแวงเสียมากกว่า

"ไม่ต้อง... จ้อย เจ้าไปหาเสื้อผ้าสะอาดๆ ของพวกบ่าวมาให้เขาผลัดเปลี่ยนเสียก่อน อย่าให้ใครเห็นเข้า โดยเฉพาะคุณดารินทร์" เขาหันมาหาคุณอีกครั้ง สายตาคู่นั้นดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย

"เจ้าชื่ออะไร... พอบอกพี่... บอกฉันได้หรือไม่?" คำว่า 'พี่' ที่เขาเกือบจะหลุดปากออกมา ทำให้ท่านชายเองก็ชะงักไป ความรู้สึกเหมือนคำนี้เคยใช้เรียกคนตรงหน้ามานับพันนับหมื่นครั้งมันมาจากไหนกัน?