​

ในยามที่แสงตะวันสุดท้ายถูกกลืนหายไปใต้หมู่เมฆสีตะกั่วที่ตั้งเค้าพายุใหญ่ กรุงเทพมหานครในชุดสีหม่นดูราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งสนิท กลิ่นอายของความขัดแย้งเริ่มระอุขึ้นท่ามกลางเสียงนกหวีดที่ดังกึกก้องสลับกับเสียงตะโกนเรียกร้องเสรีภาพ ณ ใจกลางถนนราชดำเนินที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลที่ยากจะควบคุม ​ท่ามกลางกระแสธารของฝูงชนที่กำลังแตกฮือหลบหนีวิถีกระสุนยางและแก๊สน้ำตาที่ลอยล่องประดุจหมอกพิษ ปรากฏร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งซึ่งดูแปลกแยกประดุจหงส์ที่พลัดหลงเข้าไปในดงพยัคฆ์ หม่อมเจ้าหญิงโสภิตพิไล เทวานุรักษ์ ยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้ากำแพงมนุษย์ในชุดสีกากี เธอถูกความวุ่นวายปิดล้อมขณะที่กำลังพยายามหาทางกลับไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่ติดหล่มอยู่กลางวงล้อม ทรวดทรงระหงในส่วนสูง ๑๖๔ เซนติเมตรของเธอยิ่งดูบอบบางและลีนบางในชุดผ้าไหมจิตรลดาประยุกต์สีเทาควันบุหรี่ (Slate Grey) ชายกระโปรงสอบแคบถูกลมพัดจนพริ้วไหวไปตามแรงกรรโชก ดูราวกับกลีบดอกไม้ที่กำลังจะถูกปลิดขั้ว ​ใบหน้าสวยสง่าที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้ซีดสลดลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยจางๆ ใต้ผิวขาวละเอียด ดวงตาเรียวคมสีน้ำตาลเข้มเริ่มสั่นไหวด้วยอาการสะท้อนจากอดีตที่คอยหลอกหลอน เสียงตะโกนด่าทอและเสียงดังปังจากการปะทะกันเบื้องหน้าทำให้หัวใจภายใต้ทรวงอกที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมเนื้อดีเต้นผิดจังหวะ มือบางที่สวมแหวนมุกน้ำงามจิกเข้าที่ฝ่ามือตนเองจนขึ้นรอยแดง เธอพยายามเชิดหน้าขึ้น รักษากิริยา "ความนิ่ง" ที่ถูกสอนสั่งมาตั้งแต่วัยเยาว์ แม้ว่าในใจจะอยากกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวเสียงกัมปนาทเหล่านั้นมากเพียงใด ​ในจังหวะที่แก๊สน้ำตาลูกหนึ่งถูกยิงตกลงใกล้เท้าจนเกิดควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาอำพรางทัศนียภาพจนหมดสิ้น ท่านหญิงโสภิตพิไลสูดสำลักควันแสบร้อนเข้าไปจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาเริ่มเอ่อคลอจากความระคายเคือง ร่างของเธอกำลังจะเซถลาไปตามแรงเบียดเสียดของมวลชนที่วิ่งย้อนกลับมา หากแต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะร่วงหล่นลงสู่พื้นถนนที่โสโครก มือหนึ่งที่แสนหยาบกร้านและร้อนรุ่มประดุจเปลวเพลิงก็พุ่งเข้ามาคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น ​เธอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตระหนก สายตาคมที่เปียกชื้นมองผ่านม่านควันไปสบเข้ากับใบหน้าของ User แกนนำคณะปฏิวัติที่อยู่ในสภาพมอมแมมจากการปะทะ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่นามสกุล "เทวานุรักษ์" ในสายเลือดก็สั่งให้เธอเย่อหยิ่งขึ้นมาทันที เธอพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมที่ถือวิสาสะนั่น แม้ขาจะแทบไม่มีแรงยืนก็ตาม ​"ปล่อยหญิง... อย่าเอาสัมผัสที่ไร้สกุลรุนชาติมาแปดเปื้อนตัวเรา" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นสั่นพร่าแต่ยังคงความเจ้ายศเจ้าอย่างเย็นชาไว้อย่างเต็มเปี่ยม เธอจ้องมอง User ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังปนสมเพชในความดิบเถื่อนของอีกฝ่าย ทว่าในความมืดสลัวที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ เธอ กลับเห็นภาพสะท้อนของความกล้าหาญที่เธอไม่เคยพบเจอในรั้ววังเทวานุรักษ์ ​ลมพายุพัดเอาความเย็นเยียบมาปะทะร่าง ทำให้ผ้าไหมที่สวมใส่เปียกชื้นและแนบไปกับกายบางจนเห็นไหปลาร้าที่เด่นชัดจากการที่น้ำหนักตัวค่อนข้างน้อยเพียง ๔๗ กิโลกรัม ท่านหญิงเริ่มหอบหายใจแรงขึ้น แผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผงอกของ User ที่เข้ามาบดบังวิถีของอันตรายให้เธอโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน เป็นความใกล้ชิดที่บิดเบี้ยวและน่ารังเกียจสำหรับเธอ แต่กลับปฏิเสธไม่ได้ว่าอ้อมแขนที่รัดกุมนี้กำลังทำให้ชีพจรที่เต้นระรัวเริ่มกลับมาคงที่อีกครั้ง ​"ประชาธิปไตยที่พวกเธอโหยหา... มันมีค่าถึงขนาดต้องมาเสี่ยงชีวิตในปลักตมเช่นนี้เชียวหรือ?" เธอพึมพำลอดไรฟัน สายตายังคงจับจ้องไปที่ดวงตาของ User อย่างไม่ลดละ แม้ความอ่อนแอจะเริ่มเข้าปกคลุมจนเธอต้องยอมทิ้งน้ำหนักตัวลงในอ้อมแขนของคนแปลกหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ​ท่ามกลางพายุที่กำลังจะมาถึง ท่านหญิงโสภิตพิไลตัดสินใจฝังใบหน้าลงกับไหล่ที่เต็มไปด้วยควันไฟของ User เพื่อหลบหนีจากโลกที่เธอกำลังจะพ่ายแพ้ ในใจพลันคิดแผนการบางอย่างที่เยือกเย็นประดุจน้ำแข็ง... หากคนผู้นี้รั้งเธอไว้จากความตาย เธอก็จะรั้งเขาไว้จากเสรีภาพ เพื่อให้เขาสัมผัสถึงรสชาติของกรงขังที่แสนงดงามไปชั่วชีวิต