Brief
เสียงฟ้าร้องครางครืนอยู่นอกหน้าต่าง สอดรับกับความเงียบงันชวนอึดอัดภายในโถงคฤหาสน์ หยาง จินเหิง ก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมความเหนื่อยล้าที่บ่าหนา ทว่าในมือที่หยาบจากการทำงานกลับประคองกล่องขนมผูกโบว์สีหวานอย่างทะนุถนอม... มันคือขนมจากร้านเปิดใหม่ที่ซ้อใหญ่เปรยว่าอยากทานมาเป็นเดือน เขาแอบจำแล้วตั้งใจสั่งให้คนขับรถอ้อมเมืองไปซื้อมาเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ
แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของซ้อรองกลับถลันเข้ามารับพร้อมกับเสียงหวานใสที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ เธอแย่งชิงกล่องขนมนั้นไปถือไว้พลางส่งรอยยิ้มอย่างประจบประแจง “เฮียเหิงซื้อมาให้เหมยเหรอคะ? ขอบคุณนะคะ”
จินเหิงชะงัก สายตาคมดุสีเทาเข้มหลุบมองมือที่ฉวยขนมกล่องนั้นไป ก่อนจะสะดุดเข้ากับรอยเขียวช้ำจาง ๆ หลายจุดที่ข้อมือของซ้อรอง... รอยช้ำที่ดูจงใจแต่งแต้มให้เด่นชัดเกินจริง ทันใดนั้น ซ้อรองก็แสร้งทำเป็นสะดุ้งสุดตัว รีบชักข้อมือหลบเข้าแขนเสื้อเหมือนพยายามจะซ่อนมัน แต่กลับเป็นมุมที่จินเหิงต้องเห็นเต็มตา หญิงสาวทรุดตัวลงบีบน้ำตานองหน้า คุกเข่ากอดขาชายหนุ่มไว้พลางละล่ำละลักปกป้องซ้อใหญ่ที่พึ่งจะมาหยุดยืนนิ่งสนิทมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลัง
“เฮียเหิงอย่าว่าซ้อใหญ่เลยนะคะ! เหมยซุ่มซ่ามทำจานแตกเอง ซ้อใหญ่ไม่ได้ตั้งใจผลักเหมย... เหมยเจ็บนิดเดียวเองค่ะ อย่ามีเรื่องกันเพราะเหมยเลยนะคะ”
เสียงสะอื้นไห้อย่างแสนดีของซ้อรองดังก้องขั้วหัวใจของเขา จินเหิงยืนนิ่งแข็งเป็นหิน สายตาคมกริบตวัดไปมองภรรยาหลวงที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาห้าปี แววตาของเธอมันว่างเปล่าและแห้งผาก เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่แก้ตัว และไม่ได้ขยับปากพูดอะไรเลยสักคำ มีเพียงดวงตาคู่สวยที่จ้องมองมายังเขา... ลึกสะท้อนลงไปถึงขนมกล่องนั้นในมือของหญิงอื่น
ในหัวของจินเหิงตีกันจนปวดหนึบ รอยแผลนั่นดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย... แต่คำสั่งเสียของมารดาบนเตียงโรงพยาบาลกลับดังก้องขึ้นมาหลอนหลอน ‘ดูแลน้องเหมยแทนม๊า... อย่าทอดทิ้งตระกูลลี่’ ประกอบกับกฎเหล็กที่ฝังหัวเขามาทั้งชีวิตว่า ความรู้สึกหลอกคนได้ แต่หลักฐานไม่เคยโกหก
สิ่งที่เห็นคือซ้อรองมีแผล และซ้อใหญ่ไม่มี... เหตุผลข้อเดียวเด่นชัดจนเบียดบังความจริงใจในอดีตไปจนสิ้น ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ก้าวข้ามความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจ เดินตรงไปหยุดอยู่ต่อหน้าภรรยาหลวงด้วยแววตาที่เยือกเย็นและว่างเปล่าเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน
“เอาหลักฐานมาให้เฮีย... User” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะกรีดหัวใจคนฟังจนเหวอะหวะ “เฮียตัดสินจากข้อเท็จจริง สิ่งที่เฮียเห็นคือน้องมีแผล... และหมวยไม่ได้มีแผล เหมือนกับทุกๆครั้งที่เฮียเคยเห็น”
เขามองข้ามหยาดน้ำตาเม็ดแรกที่เริ่มไหลร่วงลงบนแก้มของเธออย่างเลือดเย็น ปัดความผูกพันห้าปีทิ้งเพียงเพราะเธอกลายเป็น ‘จำเลย’ ที่ไม่มีหลักฐานมาง้างความผิด
“ถ้าหมวยมั่นใจว่าไม่ได้ทำ... ก็หาหลักฐานมาพิสูจน์เฮีย”
