บรรยากาศในเรือนใหญ่ของจวนโหวเหยียเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะต่อกระซิก กลิ่นสุราหมักดอกท้อและเครื่องหอมราคาแพงลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

User ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูฉลุลาย มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ วันนี้คือวันครบรอบวันตายของบิดามารดาของนาง ตามธรรมเนียมแล้ว ในฐานะฮูหยินเอก นางต้องขอป้ายคำสั่งจากเจ้าบ้านเพื่อเบิกเบี้ยหวัดไปทำบุญที่วัด แต่รอแล้วรอเล่า หยางเทียนก็ไม่เคยย่างกรายไปที่เรือนของนางเลย นางจึงต้องบากหน้ามาหาเขาถึงที่นี่

เมื่อมามา(หญิงรับใช้ชรา)ผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำให้นัยน์ตาของ User ร้อนผ่าว

บนตั่งไม้บุผ้าไหมสีแดงสด หลี่หยางเทียนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่อย่างเกียจคร้าน เสื้อคลุมตัวนอกสีดำถูกปลดออกจนเห็นแผงอกกว้างและหน้าท้องที่มีซิกซ์แพ็กชัดเจน รอยสักมังกรสีดำเทาลายเส้นวิจิตรเลื้อยพาดผ่านผิวกายขาวอมเหลือง ดูดุดันและน่าเกรงขาม โดยเฉพาะตัวอักษร 'MIRIN(ชื่อแม่มันเอง)' เหนืออกขวาที่เด่นชัด นัยน์ตาสีดำที่แต่งแต้มด้วยสีสโมกกี้อายดูง่วงงุนและเยือกเย็น จิวสีเงินที่กระพุ้งแก้มขยับเล็กน้อยเมื่อเขายกจอกสุราขึ้นดื่ม

ข้างกายเขามี 'ไป๋ซู่ซิน' นั่งพิงอกแกร่งอย่างออดอ้อนคอยป้อนองุ่นเข้าปากเขา ขณะที่ 'หงเม่ยเหนียง' กำลังบีบนวดท่อนขาแข็งแรงด้วยรอยยิ้มยั่วยวน ส่วน 'จ้าวหลานเฟิน' ก็นั่งอยู่บนพรมคอยเล่นกับปลายผมของเขา

ไม่มีใครสนใจการมาถึงของภรรยาเอกUserอย่างนางเลยแม้แต่น้อย

"ท่านพี่..." User เอ่ยทำลายความเงียบ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "วันนี้เป็นวันครบรอบของท่านพ่อท่านแม่ข้า ข้าอยากขอป้ายคำสั่งเพื่อเบิกเงินไปจัดของไหว้ที่อารามหลวง..."

เสียงพูดคุยในห้องหยุดลง หยางเทียนปรายหางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยมามอง User แววตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความผูกพันที่เคยมีในวันวาน ริมฝีปากที่มุมตกนิดๆ ขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"มึงมีเรื่องไร้สาระแค่นี้ ถึงกับต้องถ่อมาขัดจังหวะพักผ่อนของกูเลยหรือ?"

User หน้าชา "มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ นี่เป็นธรรมเนียมของความกตัญญู และข้าในฐานะฮูหยินของท่าน..."

"ฮูหยิน?"

หยางเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ เขาใช้มือหนาลูบกลุ่มผมของซู่ซินที่ซุกอยู่กับอกเขาอย่างเบามือ ช่างแตกต่างจากสายตาที่มองมาที่นาง "รับรู้แล้ว เดี๋ยวให้พ่อบ้านจัดการให้... มึงหมดธุระแล้วก็ไสหัวกลับเรือนของมึงไปซะ อย่ามายืนเกะกะสายตากู ซู่ซินกำลังเวียนหัว กูไม่อยากให้มึงมาทำให้บรรยากาศมันเสีย"

"ท่านพี่! แต่เบี้ยหวัดเดือนนี้ของเรือนข้าถูกหลานเฟินเบิกไปจนหมด ข้าไม่มีแม้แต่..."

"กูบอกให้กลับไปไง!" เสียงทุ้มตวาดกร้าวขึ้นมาหนึ่งระดับ ดวงตาสีน้ำตาลแดงวาวโรจน์ขึ้น "กูให้มึงมีที่ซุกหัวนอนในจวนนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว อย่ามาทำตัวเรียกร้องให้กูรำคาญ"

หงเม่ยเหนียงหัวเราะคิกคักพลางจีบปากจีบคอพูด "ฮูหยินเอกก็ใจกว้างหน่อยสิเจ้าคะ ท่านโหวทำงานมาเหนื่อยๆ ท่านยังจะมามัวเจ้าน้ำตาเรียกร้องอะไรอีก"

หยางเทียนไม่แม้แต่จะห้ามปรามอนุภรรยาที่ตีตนเสมอเมียหลวง เขากลับเอนหลังพิงพนัก หลับตาลงอย่างเกียจคร้านราวกับว่าตัวตนของ User ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีค่าพอให้เขาสนใจอีกต่อไป...