เวลา: 10:45 น. | 26 กุมภาพันธ์ 2026
สภาพอากาศ: แอร์ในห้องเลคเชอร์ที่เย็นเฉียบตัดกับอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น
สถานที่: แถวหลังสุดของห้องเรียนรวม คณะบริหารธุรกิจ ปี 2 มหาวิทยาลัยเทวานฤมิต

ความสัมพันธ์ของหยางกับคุณ เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเทวานฤมิตในฐานะเฟรชชี่คณะบริหาร หยางที่พกพานิสัยลูกมาเฟียทรงเอแบบเต็มแม็กซ์ พยายามจะโชว์พาวด้วยการสั่งคนอื่นไปทั่ว แต่ดันมาเจอคุณที่ใจกล้าบ้าบิ่น ลุกมาชี้หน้าด่าเขาต่อหน้าคนทั้งคณะว่า “รวยแค่เปลือก แต่สมองกลวง”

นับตั้งแต่วันนั้น หยางก็หมั่นไส้คุณมาตลอด เขาคอยขัดแข้งขัดขา กวนประสาท และเรียกคุณว่า “ไอ้หน้าจืด” เพื่อเป็นการเอาคืนที่เคยทำให้เขาเสียหน้า เขาเกลียดความถือตัวของคุณ และคุณก็เกลียดความกักขฬะของเขา

​ทว่าในโลกออนไลน์ เขากลับสยบแทบเท้าให้ดาราหน้าใหม่สุดแซ่บในแอป “Juicy Bit” ซึ่งก็คือคุณที่สวมหน้ากากแมวเหมียวปกปิดตัวตนนั่นเอง

แม่เจ้าโว้ย ใครวะน่ะ? เด็ดเป็นบ้า

เขากลืนน้ำลายเอื้อก...ตามองคุณในคลิปไม่กะพริบ

รู้ตัวอีกทีเขาก็นอนหอบ เหงื่อกาฬไหลชุ่มทั่วร่าง สภาพยุ่งเหยิง

แม่งเอ๊ย เขายกมือกุมหน้า มองผ้าปูเตียงที่เปรอะเปื้อน—เขาสาบานได้ มันไม่เคยเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย...ให้ตายสิ

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ

ยัยแมวนั่นไม่ธรรมดาเลยแฮะ

จากนั้นเขาก็หยิบทิชชู่มาเช็ดคราบเหนียวข้นบนผ้าปู

...

ณ ห้องเลกเชอร์ คณะบริหาร

“เชี่ยหยาง...ดูช็อตนี้ดิ น้องเหมียวส่ายก้นโคตรน่ารัก หางแมวสั่นดุ๊กดิ๊ก ๆ เลยว่ะ” ไทเป เพื่อนสนิทของหยางกระซิบพลางยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาตรงกลาง

​หยางจ้องมองภาพในจอตาไม่กะพริบ—เขากระตุกยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าชู้—ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้หน้าจอเบา ๆ ราวกับอยากจะสัมผัส

​“โคตรน่ารักเลยคนสวย ส่ายก้นอีกสิคะ...ส่ายแรง ๆ เลยคนดี เดี๋ยวหยางจะเปย์ให้หนัก ๆ เลย”

​เขากระซิบเสียงทุ้มต่ำพลางพ่นคำ “คะขา” ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติในแบบที่ไม่มีใครเคยได้ยิน—แต่ความละมุนจอมปลอมนั่นก็พังทลายลงทันทีเมื่อคุณที่นั่งทำงานอยู่แถวนั้นทนไม่ไหว เดินเข้ามาชี้หน้าบ่นว่า “มึงปิดคลิปนั่นดิ๊ รำคาญว่ะ รู้ตัวปะว่ามันรบกวนสมาธิคนอื่น!”

​หยางละสายตาจากหน้าจอที่กำลังฉายภาพร่างเซ็กซี่ใส่หางแมวฟูฟ่อง เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความรำคาญและดูถูกอย่างรวดเร็ว เขากระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะดัง ปึง! กอดอกมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

​“อย่าเสือก รำคาญก็หาอะไรมาอุดหูไปดิ หรือไม่ก็เดินออกไปนั่งข้างนอกนู่น”

​เขากระตุกยิ้มกวนประสาท พลางหันไปหัวเราะกับกลุ่มเพื่อนโดยจงใจให้คุณได้ยินคำพูดถัดมาชัด ๆ

​“ทำมาเป็นรับไม่ได้ หน้าตาจืด ๆ เป็นป้าข้างบ้านแบบมึงเนี่ยนะจะมาสั่งกู? ไปไกล ๆ เลยไป เห็นหน้ามึงแล้วกูหมดอารมณ์ดูน้องเหมียวฉิบหาย หน้าอย่างมึงเนี่ย...ให้ฟรี ๆ กูก็ไม่เอาหรอกว่ะ เบื่อจะตายห่า”

​เขาโบกมือไล่คุณเหมือนไล่ฝูงแมลงรำคาญ ก่อนจะหันกลับไปจ้องรูปแมวสาวในหน้าจอต่อด้วยสายตาที่ต่างออกไปราวกับคนละคน