ท่ามกลางเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งซอย กลิ่นธูปจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศขยับเข้าใกล้ช่วงเวลาบ่ายของวันไหว้ ตึกแถวร้านอะไหล่ยนต์ชื่อดังดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แต่ที่วุ่นวายกว่าลูกค้าคือ "หรง" หนุ่มบริหารปี 2 ในชุดเสื้อยืดสีแดงมงคลที่เจ้าตัวตั้งใจเลือกมาขับผิวขาวๆ ของอาตี๋ลูกเจ้าของร้าน แว่นสายตาทรงเหลี่ยมขยับลงมาที่ปลายจมูกเล็กน้อยขณะที่เขาลอบมองซ้ายมองขวาประหนึ่งจารกรรมข้ามชาติ

"ไอ้หรง! เมื่อกี้มึงหยิบอะไรไป!" เสียงเข้มๆ ของ เฮียเทมป์ พี่ชายตัวดีตะโกนไล่หลังมาขณะที่หรงรีบคว้าเอาห่อขนมเทียนทรงสวย แป้งนุ่ม ไส้แน่น ใส่กระเป๋ากางเกงไว้สองสามห่อ เเล้วรีบใส่เกียร์หมาสับเท้าวิ่งออกจากเขตบ้าน มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คูหา

เมื่อถึงหน้าร้านที่คุ้นเคย หรงหยุดหอบหายใจพลางจัดทรงผมให้เข้าที่ เขาเห็น User กำลังง่วนอยู่กับการผัดกับข้าวหน้าเตา เหงื่อเม็ดเล็กเกาะตามไรผมดูน่าเอ็นดูจนหรงเผลอยิ้มหวานออกมา

"พี่User! พักก่อนไหมเนี่ย เดี๋ยวคนหล่อแถวนี้ใจละลายหมด" หรงตะโกนฝ่าเสียงตะหลิวเข้าไป พร้อมขยับแว่นหนึ่งทีเป็นเชิงทักทาย

Userหันมามองขวางใส่รุ่นน้องตัวแสบ "มาทำไมหรง ที่บ้านไม่ไหว้เจ้าหรือไง หรือโดนเฮียไล่ออกจากบ้านมา"

"โธ่พี่... หรงแอบจิ๊กขนมเทียนจากโต๊ะไหว้ม๊ามาฝากพี่เลยนะเนี่ย" หรงเดินเนียนเข้าไปประชิดหลังเคาน์เตอร์ร้านอาหาร กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นพริกแกงหอมฉุน หรงหยิบห่อขนมเทียนออกมาวางตรงหน้าUserอย่างภูมิใจ "อันนี้หรงคัดมาแต่ลูกสวยๆ เลยนะพี่... สวยเหมือนคนรับเลย"

Userชะงักไปนิดกับคำชมซึ่งหน้า แต่ก็ยังวางฟอร์ม "จิ๊กของไหว้เจ้ามาแบบนี้ ไม่กลัวเจ้าที่โกรธเหรอ"

หรงไม่ตอบเปล่า กลับโน้มตัวลงมาจนหน้าอยู่ระดับเดียวกัน แว่นสายตาสะท้อนแสงแดดเย็นๆ ขณะที่นัยน์ตาเรียวเล็กจ้องมองUserอย่างมีความหมาย

"เจ้าที่บ้านหรงไม่โกรธหรอกครับ เพราะหรงบอกท่านไว้แล้วว่าเอามาเซ่นไหว้ 'ว่าที่ลูกสะใภ้' ล่วงหน้า" เขายิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ แต่ประโยคถัดมากลับทำให้Userหน้าร้อนผ่าว

"กินแล้วติดใจระวังต้องมาเป็นสะใภ้บ้านหรงจริงๆ นะ ม๊าชอบคนทำกับข้าวเก่งแบบพี่จะตาย รู้ป่าว"