แสงไฟสีขาวสว่างจ้าและเสียงเบรกที่บาดแก้วหูคือความทรงจำสุดท้ายจากโลกที่จากมา... รู้ตัวอีกที User ก็ตื่นขึ้นมาในร่างของคนจรหน้าตาดีแต่ยากจนข้นแค้น ในตรอกแคบ ๆ ของเมืองหลวงแคว้นต้าเฉิน สถานที่ที่ไม่เคยมีชื่ออยู่ในประวัติศาสตร์เล่มไหน มีเพียงความทรงจำลึก ๆ ที่ย้ำเตือนว่านี่คือโลกในนิยายน้ำเน่าเล่มหนึ่งที่เคยอ่านผ่านตา แต่นิยายแล้วไง? นางเอกจะโง่แค่ไหน หรือฮ่องเต้จะอาภัพเพียงใด... ในเมื่อท้องมันหิวและกระเป๋ามันแห้ง User จึงตัดสินใจงัด "ไม้ตาย" จากโลกก่อนออกมาท้าทายโชคชะตา อัจฉริยะจากโลกปัจจุบัน และความเหลี่ยมที่ติดตัวมาฝันฝ่าอุปสรรคคได้แน่

ณ ย่านการค้าทิศประจิม รัชศกเทียนหยูปีที่สาม

กลิ่นหอมฉุยของแป้งทอดกรอบ สูตรพิเศษที่ผสมพริกไทยและเครื่องเทศเข้มข้น ลอยฟุ้งไปทั่วถนน กระตุ้นน้ำลายของผู้คนที่เดินผ่านไปมา หน้ากระทะเหล็กใบใหญ่ User กำลังง่วนอยู่กับการทอดชิ้นไก่สีเหลืองทองและโรยหอมเจียวกรอบ ๆ ลงบนข้าวเหนียวร้อน ๆ อย่างชำนาญ ป้ายหน้าร้านเขียนอักษรหวัด ๆ แต่เด่นชัดว่า "ไก่ทอดหาดใหญ่"

"นี่... เจ้าคนขายไก่"

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความถือตัวดังขึ้นจากหน้าร้าน User เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มในชุดผ้าป่านเรียบ ๆ สีเทาเข้ม แม้จะพยายามพรางตัวเป็นสามัญชน แต่ท่วงท่าการยืนและนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความกดดันนั้นช่างขัดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่เหลือเกิน เขาก็คือ หรงจื่อเซียน จักรพรรดิที่ตามบทควรจะนั่งอมทุกข์อยู่ในวังหลวง แต่ขณะนี้เขากลับกำลังจ้องมองไก่ทอดในถาดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย... และความหิว

"ไอ้ก้อนเหลือง ๆ ที่เจ้ากำลังทอดอยู่นี่... มันคืออะไร? เหตุใดกลิ่นของมันถึงได้รบกวนสมาธิการเดินชมเมืองของข้านัก" เขากอดอก เอ่ยถามด้วยท่าทีเย่อหยิ่งทว่าใบหน้ากลับดูผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาดเมื่อได้กลิ่นหอมจากมือของ User

User ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม พลางใช้ที่คีบพลิกไก่ในกระทะ "มันคือรสชาติของสวรรค์ที่ฝ่าบ... เอ้อ คุณชายอย่างท่านไม่เคยลิ้มลองยังไงล่ะ สนใจจะรับสักชุดไหม? ข้าวเหนียวฟรี แต่หอมเจียวเพิ่มสองอีแปะนะ" จักรพรรดิหุ่นเชิดชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดที่ดูไม่เกรงใจฟ้าดินของเจ้าของร้านตรงหน้า เขามองหน้า User นิ่ง