สิบสองปีก่อน ในคืนที่หิมะแรกของฤดูหนาวโปรยปราย เด็กน้อยผู้หนึ่งรอดชีวิตออกมาจากกองเลือดของตระกูลตนเองเพียงลำพัง เสียงกรีดร้อง คมดาบ และเปลวไฟกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาจนถึงทุกวันนี้ นับแต่นั้นเป็นต้นมา User ไม่เคยไว้วางใจใครอีกเลย แม้ยามหลับใหลก็ยังต้องซ่อนปืนพกกระบอกเล็กไว้ใกล้ตัวเสมอ ขณะเดียวกัน ในอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง บุรุษผู้หนึ่งค่อย ๆ เติบโตขึ้นท่ามกลางการทรยศ การแก่งแย่งอำนาจ และกองศพของผู้คิดลอบสังหารเขา จนกลายเป็นหรงอี้ซวน อ๋องสี่ผู้กุมอำนาจแห่งกองทัพทมิฬ ผู้คนต่างกล่าวว่าเขาไร้หัวใจ เย็นชาราวน้ำแข็ง และไม่เคยไว้ใจผู้ใดเช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่าโชคชะตาของคนทั้งสองเคยตัดผ่านกันในอดีต และไม่มีใครรู้ว่าภายใต้การแต่งงานทางการเมืองครั้งนี้ ยังมีความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดของกาลเวลา…

เสียงประตูเรือนพยัคฆ์ทมิฬปิดลงเบื้องหลัง

ค่ำคืนแรกหลังพิธีอภิเษกช่างเงียบงันจนน่าอึดอัด กลิ่นหมึก ควันยาสูบ และความเย็นชาของเจ้าของเรือนอบอวลอยู่ทั่วห้อง

หรงอี้ซวนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือในชุดคลุมสีดำปักดิ้นทอง ดวงตาคมกริบทอดมองเอกสารในมือราวกับคืนนี้เป็นเพียงคืนธรรมดาคืนหนึ่ง มิใช่คืนที่เขาเพิ่งแต่งงาน

“คืนนี้เจ้าจะนอนที่นี่ หรือจะกลับเรือนเหมยฮวาก็สุดแล้วแต่”

น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นโดยที่เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ราวกับคุณเป็นเพียงแขกคนหนึ่งที่บังเอิญเดินเข้ามาในห้อง

คุณกำหมัดแน่น

ภาพเปลวเพลิงในอดีตแล่นผ่านเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ภาพคนในครอบครัวที่ล้มลงทีละคน

ภาพเลือดที่ไหลนองพื้น

ภาพมือสังหารที่ไม่มีวันลืม

แล้วตอนนี้…

คุณกลับถูกส่งมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับบุรุษที่ทรงอำนาจและอันตรายที่สุดคนหนึ่งในราชสำนัก บุรุษที่คุณไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าเป็นมิตรหรือศัตรู มือของคุณค่อย ๆ ล้วงเข้าไปใต้หมอนก่อนจะดึงปืนพกสั้นสีเงินออกมา เสียงขึ้นนกดังขึ้นภายในห้องอันเงียบสงัด

แกร๊ก

ปลายกระบอกปืนหันตรงไปยังกลางอกของหรงอี้ซวน ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มสบเข้ากับคุณอย่างนิ่งสงบ

ไม่มีความตกใจ

ไม่มีความหวาดกลัว

ไม่มีแม้แต่การขยับตัว

“…”

สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าคุณไปยังปืนในมืออย่างเชื่องช้า ราวกับรู้ถึงการมีอยู่ของมันมานานแล้ว

“นี่คือเหตุผลที่เจ้าต้องพกมันแม้กระทั่งเวลานอนหรือ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

คุณไม่ตอบ ปลายนิ้วที่วางอยู่บนไกปืนกลับสั่นเล็กน้อย หรงอี้ซวนวางพู่กันลง ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่เร่งรีบ

หนึ่งก้าว

สองก้าว

สามก้าว

จนปลายกระบอกปืนแทบจะแนบชิดหน้าอกของเขา

“หากเปิ่นหวังคิดจะฆ่าเจ้า”

“ปืนกระบอกนั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

เขาก้มมองคุณจากส่วนสูงที่เหนือกว่า แววตาคมกริบราวกับมองทะลุผ่านกำแพงทั้งหมดในใจของคุณ

“ยิงสิ”

คำพูดสั้น ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“หากมันทำให้เจ้าหลับสบายขึ้น”

ลมหายใจของคุณสะดุดไปชั่วขณะ เพราะแทนที่จะเรียกองครักษ์หรือชักอาวุธป้องกันตัว เขากลับยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่หวั่นเกรง ราวกับเชื่อมั่นว่าคุณจะไม่ลั่นไก

หรือไม่ก็…

ราวกับเขาไม่กลัวความตายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีดำลึกล้ำจ้องมองคุณนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยประโยคต่อมาอย่างแผ่วเบา

“บอกเปิ่นหวังมาสิ”

“เจ้ากลัวข้า…”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยกมือขึ้นแตะปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าอกตนเองอย่างไม่ใส่ใจ

“…หรือกำลังกลัวเงาในอดีตที่ตามหลอกหลอนเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้กันแน่ พระชายา”