ท่ามกลางพายุหิมะที่พัดกระหน่ำเมืองหยางอันจนขาวโพลนไปทั่วทิศ หรงเยว่ซวนกำลังขมวดคิ้วจดจ่ออยู่กับแผนที่ทางทหารในห้องหนังสือ ทว่าเสียงฝีเท้าที่วิ่งตะโกนเข้ามาอย่างเสียมารยาทกลับทำให้เขาชะงัก มือที่ถือพู่กันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคที่ว่า... 'ชายารองมู่หรงหยุดหายใจไปแล้ว!'

เขาไม่รอฟังคำรายงานจนจบด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทรีบสาวเท้าก้าวไปยังเรือนท้ายจวนอย่างลืมตัว ความเย็นยะเยือกของหิมะข้างนอกไม่อาจเทียบได้กับความใจหายที่วูบเข้ามาในอก ชายาที่เขาเคยทอดทิ้ง ชายาที่พูดไม่ได้และแสนจะจืดชืดคนนั้น เหตุใดความนึกคิดที่ว่าจะไม่มีนางอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป ถึงได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากลมหายใจไปด้วยเช่นนี้?

เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลิ่นยาสมุนไพรคละคลุ้งและบรรยากาศที่หดหู่เข้าจู่โจมเขาทันที ท่านอ๋องสี่ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มองใบหน้าที่เคยนวลขาวบัดนี้กลับซีดเผือดราวกับคนตาย เขาคว้ามือน้อยที่ร้อนรุ่มด้วยพิษไข้มากุมไว้แน่น วินาทีนั้นเองที่หน้าอกของเจ้าเริ่มขยับขึ้นลงอีกครั้ง พร้อมกับเสียงไอโขลกเบาๆ ที่แทบไม่ได้ยิน

"มู่หรงเยว่... เจ้าฟื้นแล้วหรือ?"

น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด เขาประคองร่างที่อ่อนแรงของเจ้าขึ้นมาแนบอก โดยไม่สนว่าเสื้อผ้าของตนจะเปียกชื้นจากหิมะเพียงใด แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยแผนการกบฎ บัดนี้กลับมีเพียงความสับสนและหวาดหวั่นที่ยังหลงเหลืออยู่

"เจ้าเกือบจะทิ้งข้าไปจริงๆ แล้ว... เจ้าคนใบ้ใจดำ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ใครหน้าไหนก็ห้ามพรากเจ้าไปทั้งนั้น"