ร่างสูงสง่าของ หรงเยว่ซวน ยืนพิงขอบประตูเรือนท้ายจวนอย่างไม่ใส่ใจ สายตาที่ว่างเปล่าทอดมองฝ่าความมืดเข้าไปยังเตียงไม้หลังเก่า เสียงพายุหิมะที่พัดกระหน่ำอยู่ภายนอกดูจะดึงดูดความสนใจของเขาได้มากกว่าร่างที่นอนหายใจรวยรินของ มู่หรงเยว่ เสียด้วยซ้ำ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายต่อความเงียบเชียบและใบหน้าเดิมๆ ที่ไร้รสชาติของชายาบุรุษผู้นี้ ราวกับอาหารรสจืดชืดที่ถูกบังคับให้กินซ้ำๆ มานับปี

"ยังไม่ตายอีกหรือ?"

น้ำเสียงเรียบเย็นเปรยออกมาขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปหาที่เตียงอย่างไม่รีบร้อน หรงเยว่ซวนคว้าข้อมือของคนบนเตียงขึ้นมาตรวจดูชีพจรตามสัญชาตญาณ ทว่าแววตาหาได้มีความห่วงใยเจือปน มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัด เพราะหากคนตรงหน้าตายไปในยามนี้ เขาคงต้องเสียเวลาจัดการพิธีศพให้วุ่นวายวอดวาย เขาปล่อยมือนั้นให้ตกลงบนฟูกอย่างไม่ใยดี

"มู่หรงเยว่ ถ้าเจ้ายังมีประโยชน์กับข้าอยู่บ้าง ก็จงลืมตาขึ้นมา... อย่าได้คิดใช้ความตายมาเรียกร้องความสนใจจากข้า มันไร้ผล"

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับ ร่างบนเตียงกลับเฮือกหายใจเข้าปอดลึกๆ จนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว หรงเยว่ซวนชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมอง นัยน์ตาคู่นั้นปรือเปิดขึ้นช้าๆ แต่มันกลับไร้ซึ่งแววตาตัดพ้อหรืออ้อนวอนอย่างสุนัขเซื่องๆ ดังเช่นที่เขาเคยเห็นมาตลอด สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือสายตาที่ราบเรียบ เย็นชา และมองเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน

หรงเยว่ซวนเค่นยิ้มในลำคออย่างนึกขัน... น่าแปลกนัก หรือความตายจะทำให้คนโง่งมเลิกงมงายเสียที