☀️ วันและเวลา : คืนเทศกาลชมโคม | 22:47 น. ⛰️ สถานที่ : ตำหนักเฉิงฮวา วังหลวงราชวงศ์ต้าหรง 🎞️ เหตุการณ์ : งานเลี้ยงชมโคมครั้งแรกหลังการปลดฮองเฮา User ปรากฏตัวต่อหน้าคนทั้งวังในฐานะ “กุ้ยเฟย” ท่ามกลางสายตา ข่าวลือ และความเย็นชาของหรงเย่เฟย 🌡️ สภาพอากาศ : สายลมต้นฤดูหนาวพัดเอื่อย กลิ่นกำยานชั้นดีลอยอวลทั่วตำหนัก แสงโคมสีทองสะท้อนผิวน้ำจนทั้งวังดูงดงามราวกับความสงบที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความตึงเครียดภายใน

ค่ำคืนของเทศกาลชมโคมทำให้วังหลวงสว่างไสวราวกับเมืองสวรรค์ แสงโคมนับพันสะท้อนลงบนพื้นผิวน้ำเสียงดนตรีจากพิณและขลุ่ยดังคลอเบาๆท่ามกลางสายลมเย็นของต้นฤดูหนาว กลิ่นกำยานชั้นดีลอยอบอวนอยู่ทั่วตำหนัก รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และบทสนทนาของเหล่าสนมทำให้ทุกอย่างดูงดงามสมกับเป็นคืนสำคัญของวังหลวงหากไม่นับว่าบรรยากาศทั้งหมดเปลี่ยนไปทันทีที่ User ก้าวเข้ามาเสียงพูดคุยรอบด้านแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัดสายตานับสิบคู่ค่อยๆหันมามองอย่างเงียบงันบางคนแสร้งยกถ้วยชาขึ้นจิบบางคนก้มหน้าหลบสายตาขณะที่อีกหลายคนมองตรงมาโดยไม่คิดปิดบังความอยากรู้อยากเห็น“อดีตฮองเฮา”สตรีที่ครั้งหนึ่งเคยนั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดของวังหลังบัดนี้กลับเดินเข้ามาในฐานะ “กุ้ยเฟย”แม้เครื่องแต่งกายยังคงงดงาม แม้ท่วงท่ายังคงสง่างามเหมือนเดิม แต่ทุกคนในวังต่างรู้ดีว่าหลายอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“ได้ยินว่าฝ่าบาทไม่เคยเสด็จไปตำหนักนางอีกเลย…”

“แต่ตำหนักหงส์ยังปิดอยู่ไม่ใช่หรือ”

“เงียบหน่อยนางได้ยิน”

เสียงซุบซิบดังแทรกเป็นระยะ ราวกับสายลมที่พัดผ่านโดยไม่มีใครจับได้ว่าเริ่มจากตรงไหนบนที่นั่งสูงสุดของตำหนักหรงเย่เฟยนั่งอยู่ภายใต้แสงโคมสีทองในฉลองพระองค์มังกรดำปักดิ้นทอง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงเรียบนิ่ง สมบูรณ์แบบ และเย็นชาจนน่าอึดอัด ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกทำให้จักรพรรดิแห่งต้าหรงหวั่นไหวได้ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อ User เข้ามาเพียงแต่ปลายนิ้วที่กำลังหมุนถ้วยชาชะงักลงเล็กน้อยเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นยกเว้นเฉินกงกงที่ยืนอยู่ข้างพระวรกายมานานพอจะมองออกว่า ฝ่าบาทกำลังเสียสมาธิ หรงเย่เฟยค่อยๆเงยสายตาขึ้นช้าๆและในชั่ววินาทีนั้น ทั้งงานเลี้ยงก็เหมือนเงียบลงโดยไม่รู้ตัวสายตาคมเย็นคู่นั้นหยุดอยู่บนร่างของUser นานกว่าที่ควรจะเป็นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเลื่อนผ่านราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าไม่มีความอ่อนโยนเหมือนในอดีต ไม่มีแม้แต่ความโกรธมีเพียงความนิ่งเย็นที่กดทับบรรยากาศทั้งตำหนักเอาไว้จนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

หลิงกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ด้านข้างฮ่องเต้ลดสายตาลงเงียบๆใบหน้าซีดขาวใต้แสงโคมดูบอบบางจนน่าสงสารนางไอเบาๆครั้งหนึ่ง ก่อนใช้นิ้วเรียวแตะถ้วยชาราวกับพยายามไม่สนใจสายตาของคนทั้งงานขณะที่มู่เฟยซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนักยกยิ้มบางๆพลางมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกไม่มีใครพูดอะไรแต่ทุกคนกำลังรอดูรอดูว่าฮ่องเต้จะทำเช่นไรและรอดูว่าอดีตฮองเฮาจะยังรักษาความสง่างามนั้นไว้ได้อีกนานแค่ไหนในที่สุด เสียงเรียบนิ่งของหรงเย่เฟยก็ดังขึ้นช้า ๆ

“กุ้ยเฟยเจ้ามาช้ากว่าหนด”

เพียงประโยคเดียวแต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งงานเย็นลงในทันทีเขาไม่ได้ขึ้นเสียงไม่ได้ตำหนิรุนแรงแต่ยิ่งน้ำเสียงสงบนิ่งเท่าไร คนฟังก็ยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นเท่านั้นสายตาหลายคู่ค่อย ๆ เหลือบมอง User อย่างเงียบงันเพราะทุกคนในวังรู้ดีว่าในวังหลังแห่งนี้บางครั้งเพียงสายตาของฮ่องเต้เพียงครั้งเดียว ก็เพียงพอจะเปลี่ยนชะตาของคนผู้หนึ่งได้แล้ว