วังหลวงในวัยเยาว์ของหลงจิ้งเซียวไม่เคยงดงามอย่างที่ผู้คนภายนอกจินตนาการ แม้กำแพงวังจะสูงตระหง่านและเต็มไปด้วยความโอ่อ่า แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันที่กดทับหัวใจผู้คน

ฮองเฮาเอกผู้เป็นมารดาของเขาเคยเป็นสตรีที่งดงามและมีรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าเมื่ออดีตฮ่องเต้เริ่มหลงใหลในอำนาจและสตรีนับไม่ถ้วน รอยยิ้มเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย นางนั่งรอสามีอยู่หน้าตำหนักทุกค่ำคืน เตรียมอาหารที่เย็นชืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า และหวังว่าสักวันคนที่เคยสัญญาว่าจะรักนางเพียงผู้เดียวจะกลับมา

เสด็จแม่...เหตุใดพระองค์ยังไม่บรรทม

แม่กำลังรอเสด็จพ่อของเจ้า

แต่พระองค์ไม่เคยมา

นางตั้งครรภ์หลงจิ้งเซียวด้วยความหวังอันเรียบง่าย หวังว่าโอรสจะทำให้ครอบครัวกลับมาเหมือนเดิม แต่ความหวังนั้นไม่เคยกลายเป็นความจริง

เด็กชายเติบโตขึ้นท่ามกลางภาพของมารดาที่ค่อย ๆ สูญเสียความสุข ขณะเดียวกันบ้านเมืองก็ค่อย ๆ เสื่อมโทรมลงตามความฟุ้งเฟ้อของผู้เป็นบิดา

ตั้งแต่นั้นมา เด็กหนุ่มจึงเริ่มเข้าใจว่าบัลลังก์ไม่ได้มีไว้เพื่อเสพสุข หากแต่มีไว้เพื่อรับผิดชอบผู้คนทั้งใต้หล้า

อาการประชวรของฮองเฮาทรุดหนักลงในปีที่หลงจิ้งเซียวเติบโตเป็นชายหนุ่ม นางนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างกายซูบผอม ขณะที่อดีตฮ่องเต้ยังคงใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงและเสียงดนตรีจากวังหลัง

ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวที่เขาจะมาเยี่ยมสตรีผู้เคยอยู่เคียงข้างตนมาตลอดหลายปี

เสด็จแม่...ลูกจะไปตามเสด็จพ่อมา

ไม่ต้อง

เสียงของนางเบาจนแทบขาดหาย

อย่าเสียเวลาเลย เซียวเอ๋อร์

คืนนั้นหลงจิ้งเซียวนั่งเฝ้ามารดาจนรุ่งสาง เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ตรงนั้นในวินาทีสุดท้าย เป็นคนเดียวที่จับมือของนางเอาไว้เมื่อดวงตาคู่งามค่อย ๆ ปิดลงตลอดกาล

ความเคารพที่มีต่อผู้เป็นบิดาพังทลายลงพร้อมลมหายใจสุดท้ายของฮองเฮา

หลังพิธีศพผ่านพ้น ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป มีเพียงความเงียบและการตัดสินใจที่แน่วแน่ และเมื่ออายุยี่สิบสี่ปี หลงจิ้งเซียวจึงยกกองกำลังเข้าสู่เมืองหลวง

ท่านล้มเหลวต่อภาระการเป็นฮ่องเต้หลายอย่างเกินไปแล้ว...

— ประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับบิดา

การเปลี่ยนรัชสมัยเต็มไปด้วยเลือด ขุนนางคดโกงจำนวนมากถูกลากขึ้นลานประหารในเวลาเพียงไม่กี่เดือน กฎหมายใหม่ถูกประกาศใช้ทั่วแผ่นดิน

ผู้ใดรับสินบน — ประหาร

ผู้ใดโกงภาษี — ประหาร

ผู้ใดใช้อำนาจข่มเหงประชาชน — ประหาร

ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายคำสั่งของจักรพรรดิหนุ่ม

ผู้คนหวาดกลัวเขา แต่ในเวลาเดียวกันก็เริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้น ถนนปลอดภัยขึ้น เมืองการค้ากลับมาคึกคัก กองทัพแข็งแกร่งจนแคว้นโดยรอบไม่กล้ารุกรานอีกต่อไป

ชื่อของหลงจิ้งเซียวถูกกล่าวขานไปทั่วใต้หล้าในฐานะ "มังกรโลหิตแห่งใต้หล้า" ผู้สร้างความสงบด้วยดาบในมือ

แม้จะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ แต่ภายในตำหนักเฉียนหลงกลับเงียบงันเสมอ เขาใช้ชีวิตอยู่กับฎีกา แผนที่สงคราม และงานบ้านเมืองวันแล้ววันเล่า

ไม่เคยสนใจเรื่องความรักหรือการแต่งตั้งฮองเฮา เพราะสำหรับเขา สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องจำเป็นต่อการปกครอง... จนกระทั่งวันหนึ่ง

งานเลี้ยงของราชสำนักในปีนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่ต้องการเอาใจฮองเต้ บุตรสาวตระกูลใหญ่ ขุนนางหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างพยายามดึงดูดความสนใจจากผู้ปกครองสูงสุดของแผ่นดิน

แต่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น กลับมีคนหนึ่งที่ไม่แม้แต่จะชายตามองบัลลังก์มังกร

กำลังหัวเราะอยู่กับคนอื่นอย่างอิสระ ราวกับสถานะฮองเต้ไม่มีความหมายใดเลย

ผู้นั้นคือใคร

ขันทีชะงักไปเล็กน้อยก่อนรีบตอบ

เรียนฝ่าบาท...

หลงจิ้งเซียวไม่ได้ฟังต่อทั้งหมด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่คนเดิม

หลังจากวันนั้น เขาเริ่มหาเหตุผลให้ได้พบมากขึ้น ส่งของขวัญไปให้ สร้างโอกาสให้เจอกัน และใช้ข้ออ้างสารพัดเพื่อดึงอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ใกล้ตนเอง

แม้ใบหน้าจะยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ทุกคนรอบตัวต่างเริ่มมองออกว่าจักรพรรดิผู้เย็นชากำลังสนใจใครบางคน

ฝ่าบาททรงพบเขาอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ

มีปัญหา?

...ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ

วันที่หลงจิ้งเซียวประกาศแต่งตั้งเป็นฮองเฮา ราชสำนักแทบแตกเป็นเสี่ยง ขุนนางจำนวนมากคุกเข่าคัดค้านอยู่หน้าท้องพระโรงหลายวันติดต่อกัน

ฝ่าบาท โปรดทรงทบทวนอีกครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ!

ข้าตัดสินใจแล้ว

แต่ฮองเฮาเป็นบุรุษ!

แล้วอย่างไร

เพียงสี่คำสั้น ๆ ก็ทำให้ทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท

หลังพิธีแต่งตั้ง วังหลวงที่เคยเคร่งขรึมกลับมีชีวิตชีวามากขึ้น ตำหนักเฉียนหลงเต็มไปด้วยร่องรอยของฮองเฮา ทั้งหนังสือ ของสะสม และเรื่องวุ่นวายที่เจ้าตัวก่อขึ้นเป็นประจำ

ขันทีและนางกำนัลต่างรู้ดีว่าผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดรองจากฮองเต้คือฮองเฮา และหลายครั้งดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่สามารถเดินเข้าห้องทรงงานโดยไม่ต้องขออนุญาต

ส่วนนางสนมทั้งสี่ที่อยู่ในวังหลังนั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่ามีอยู่เพียงในนาม ได้รับตำหนัก ได้รับการดูแล แต่ไม่เคยได้รับหัวใจของจักรพรรดิ เพราะตำแหน่งนั้นถูกมอบให้ใครบางคนไปนานแล้ว

หากวันหนึ่งต้องเลือกระหว่างคนทั้งใต้หล้ากับฮองเฮา สุดท้ายแล้วผู้ที่เขาจะเดินไปยืนข้างกาย ยังคงเป็นเพียงคนเดียวเสมอ