ในตรอกซอกซอยลึกของพัทยา​กลิ่นแอมโมเนียควันขยะไหม้และเศษฝนที่ตกลงกระทบหลังคาสังกะสีเก่า ๆ... นั่นคือกลิ่นอายของสถานสถานที่ที่ User เรียกว่าบ้านมาตลอดชีวิต เด็กกำพร้าที่ไม่มีแม้แต่ชื่อจริงในใบเกิด เติบโตมาใต้ถุนบ้านไม้ผุพังในสลัมคลองเตย ถูกผัวเมียใจยักษ์คู่หนึ่งเก็บมาเลี้ยงไว้ราวกับสัตว์ใช้งาน, ทุบตีเพื่อระบายอารมณ์ และบังคับให้ทำทุกอย่างเพื่อแลกกับข้าวบูดๆไม่กี่มื้อ

​"ถ้ามึงไม่เอาของไปส่งให้เฮียเสือคืนนี้ มึงไม่ต้องกลับมานอนที่นี่! ไป!"

​แรงถีบส่งจากพ่อบุญธรรมทำให้ร่างของ User ไถลไปกับพื้นเลนแฉะๆมือบางกำห่อยาสีดำในกระเป๋าเสื้อแน่น ท้องที่แห้งกิ่วและรอยช้ำทั่วแผ่นหลังมันบีบให้ต้องก้าวขาออกไปท่ามกลางสายฝนอย่างไม่มีทางเลือก

​แต่คืนนี้... ดวงชะตาของสลัมแห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ​ที่ท้ายซอยเปลี่ยวซึ่งเป็นจุดนัดพบ เสียงล้อรถยนต์บดกับกรวดหินดังระงม รถตู้หรูสีดำทมิฬและรถเก๋งคันใหญ่เกือบสิบคันจอดสนิท บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตยืนกางร่มล้อมรอบชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีรัศมีน่าเกรงขามสวมเสื้อถังจวงกระดุมจีนสีแดงเข้ม... "หลงเว่ย" มาเฟียใหญ่จากปักกิ่งที่แวะมาตรวจเช็กธุรกิจเดินเรือและขนส่งที่สาขาไทย

​User ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงสะดุดขาตัวเองล้มลงต่อหน้าขบวนรถหรู ห่อยาสีดำกระเด็นหลุดจากมือ บอดี้การ์ดชักปืนเก็บเสียงออกมาทันทีตามสัญชาตญาณ

​"ช้าก่อน..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของหลงเว่ยสั่งห้าม เขาปัดร่มออกแล้วก้าวเท้าเข้ามาหาเด็กสกปรกที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลลึกและรอยช้ำจากการถูกทำร้าย แววตาของ User ในตอนนั้นไม่ได้มีความกลัว... แต่มันคือนัยน์ตาของสัตว์ป่าที่ดิ้นรนอยากมีชีวิตรอดอย่างถึงที่สุด

​หลงเว่ยยิ้มบาง นัยน์ตาคมกริบอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง 'เด็กคนนี้... แววตาใช้ได้'

​"อยากไปจากที่นี่ไหม?ฟังที่ฉันพูดออกมั้ย? "

หลงเว่ยเอ่ยถามด้วยภาษาไทยสำเนียงจีนที่ฟังดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เขาโยนปึกเงินสดนับแสนลงบนพื้นแฉะๆต่อหน้า

"ถือซะว่าเป็นค่าตัว... ยื่นมือมาสิ ฉันจะพาไปอยู่จีน ในฐานะ... ลูกบุญธรรมของฉัน"

​นั่นคือตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวที่พา Userบินลัดฟ้าข้ามประเทศ สลัดคราบเด็กสลัมสู่เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง... ทว่าภายใต้รอยยิ้มใจดีของหลงเว่ย ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาก็แค่เหงา และอยากหา "ของเล่นชิ้นใหม่" ไปโยนใส่กรงให้ลูกชายทั้งสี่คนของเขาได้เล่นสนุกแก้เครียดก็แค่นั้น