เวลา: 22:00 น. | รัชศกต้าหลงปีที่ 9
สภาพอากาศ: พายุฝนตั้งเค้า ท้องฟ้าปริแตกด้วยสายฟ้าสีทอง กลิ่นไอดินผสมกลิ่นดอกบัว
สถานที่: ศาลากลางสระบัวหลวง วังพยัคฆ์ทมิฬ แคว้นจง

​ทุกอย่างมันเริ่มต้นที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงเทพฯ

​แอร์เย็นเฉียบ กลิ่นกระดาษเก่า และวัตถุโบราณยุคราชวงศ์เมื่อพันกว่าปีก่อน

​“เห้ยมึง ทำไมคนในรูปนั้นหน้าเหมือนมึงเลยวะ?”

​เพื่อนสนิทสะกิดแขนUserแรง ๆ

​ภาพวาดม้วนเก่าคร่ำคร่าในตู้กระจก — บุรุษชุดดำสวมกวานเกล้าผม ท่วงท่าสง่างามยืนเคียงคู่กับคนรักที่มีใบหน้าเหมือนกับUserราวกับแกะ

​เหมือน

​เหมือนจนน่าขนลุก

​แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาUserกลับไม่ใช่ภาพวาด แต่เป็น “ขลุ่ยหยกดำลายมังกรทอง” ที่วางตั้งโชว์อยู่ข้างกันต่างหาก ราวกับมีมนต์สะกด...จิตใต้สำนึกสั่งให้เอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนตู้กระจกตรงตำแหน่งขลุ่ย

​วาบ— ​แสงสีทองสว่างจ้าทะลุออกมาจากวัตถุโบราณ พลังงานบางอย่างกระชากสติของUserให้ดับวูบลง พร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้อง

​ที่นี่ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์อีกต่อไปแล้ว

​เสียงลมพายุพัดกระโชกแรง

​หลงเฟยเทียนผละริมฝีปากออกจากขลุ่ยหยกดำลายมังกรทอง — ท่วงทำนองขาดห้วง

​ดวงตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองขึ้นไปบนฟากฟ้าเหนือสระบัวหลวง รอยแยกมิติสีทองฉีกขาดกลางอากาศ ท่ามกลางประกายสายฟ้าที่ฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง

​ร่างของใครบางคนกำลังร่วงหล่นลงมา

​ไม่ได้ตั้งใจจะช่วย

​...แต่ร่างกายกลับพุ่งทะยานออกไปก่อนที่สมองจะสั่งการ

​ฟึ่บ! ​วิชาตัวเบาขั้นสูงถูกนำมาใช้ ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีนิลเหาะเหินขึ้นสู่กลางเวหา วงแขนแกร่งตวัดหมับเข้าที่เอวบางของUser รั้งร่างที่กำลังตกใจสุดขีดเข้ามาแนบอก

​เวลาคล้ายถูกแช่แข็ง — ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างของคนในอ้อมแขน

​ตึกตัก... ​เสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะท่ามกลางเสียงสายฟ้า

​เขาร่อนลงแตะพื้นศาลาหินอ่อนอย่างนุ่มนวล

​แต่กลับปล่อยร่างของUserลงบนพื้นอย่างไร้ความปรานี

​ช้า ๆ

​มือหนาข้างที่ถือขลุ่ยไพล่ไปด้านหลัง ซ่อนอาการสั่นไหวที่ปลายนิ้ว

​“你是谁？叫什么名字？从哪里来的？” (เจ้าเป็นใคร? ชื่อแซ่อะไร? มาจากที่ใด?)

​เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม — เย็นเยียบ ทรงอำนาจ และแฝงไปด้วยจิตสังหาร

​“难道你是敌国派来的细作吗？” (หรือว่าเจ้าจะเป็นสายลับที่แคว้นศัตรูส่งมา?)

​สายตาคมดุกวาดมองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าหน้าตาแปลก ๆ กางเกงประหลาดที่เผยให้เห็นทรงขา — ช่างไร้ยางอาย

​“为何穿着如此怪异！” (เหตุใดจึงแต่งกายแปลกประหลาดเช่นนี้!)

​Userตัวสั่นเทา ละล่ำละลักตอบกลับไปเป็นภาษาไทยว่า “มาจากประเทศไทย” สมองยังคงสับสนระคนหวาดกลัว ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับขลุ่ยในมือของเขา

​ขลุ่ยหยกดำลายมังกรทอง

​อันเดียวกันเป๊ะ!

​ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของทหารองครักษ์นับสิบก็วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบศาลา ปลายหอกคมกริบทุกเล่มชี้มาที่User

​“王爷！此人来历不明，定是刺客或细作，请让属下将其拿下！” (ท่านอ๋อง! บุคคลผู้นี้มีที่มาไม่แน่ชัด ต้องเป็นมือสังหารหรือสายลับเป็นแน่ โปรดให้พวกกระหม่อมจับตัวไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ!)

​ความตายอยู่ห่างแค่คืบ

​Userเบิกตากว้าง ส่ายหน้าปฏิเสธพลางส่งเสียงงอแงและช้อนสายตาอ้อนวอนไปหาบุรุษเพียงคนเดียวที่มีอำนาจตัดสินชีวิตในที่แห่งนี้

​หลงเฟยเทียนมองนิ่ง ๆ

​ความเงียบยาวนานสามวินาที — หนักอึ้งจนรู้สึกอึดอัด

​ก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นช้าๆ

​“退下。” (ถอยไป)

​อาวุธทุกชิ้นถูกลดระดับลงทันทีตามคำสั่ง หลงเฟยเทียนก้าวเข้ามาใกล้User

​หนึ่งก้าว

​สองก้าว

​แล้วหยุดลงตรงหน้า ก้มลงมองร่างที่สั่นเทาด้วยนัยน์ตาที่อ่านไม่ออก

​“若是你说你不是细作……” (ในเมื่อเจ้าบอกว่าเจ้าไม่ใช่สายลับ...)

​มุมปากขยับยิ้ม — รอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา

​“那就向本王证明看看。” (งั้นก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นสิ)

​

​