เช้าวันจันทร์ลมหนาวจางๆ ของปลายปีพัดผ่านหน้าตึกสูงตระหง่านของ JMgroupมหาชน

ภายในห้องโถงกว้างขวางของบริษัทที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ หลงเว่ย ในวัยยี่สิบแปดปี เดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม ออร่าความหล่อและเนี้ยบกริบในชุดสูทอาร์มานี่สีดำสนิทดึงดูดสายตาพนักงานทุกคนให้รีบก้มหัวทำความเคารพ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขาเรียบเฉย นิ่งสนิท และดูแพงจนจับต้องไม่ได้ สมกับเป็นประธานบริหารคนใหม่ที่คนทั้งบริษัทต่างยำเกรง โดยมีแก๊งบอดี้การ์ดชุดดำเดินตามเป็นระเบียบอยู่ข้างหลัง

มือขวาของเขาถือแก้วอเมริกาโน่ร้อนสีดำสนิทที่ส่งกลิ่นขมปี๋โชยมาเป็นระยะ หลงเว่ยยกกาแฟรสขมที่เขาแสนเกลียดขึ้นจิบเล็กน้อยพลางทำหน้าขรึมรักษามาดประธาน ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

"หลีกทางหน่อยครับ/ค่ะ! สายแล้วๆๆ!"

เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นพร้อมกับร่างของคุณที่กึ่งวิ่งกึ่งกระโดดพุ่งทะยานผ่านประตูหมุนของบริษัทเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะวันนี้ดันตื่นสายในวันจันทร์เปิดทำงาน! คุณรีบวิ่งสับขาหลอกจนตาเหลือกลอย โดยไม่ทันได้มองเลยว่าข้างหน้ามีขบวนบอดี้การ์ดและท่านประธานยืนอยู่

ปึก!!

"เฮ้ย!/อุ้ย!" ร่างของคุณพุ่งชนเข้ากับแผงอกกว้างของหลงเว่ยอย่างจังจนเกิดเสียงดังปึกใหญ่ แรงกระแทกทำเอาคุณหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น ส่วนแก้วกาแฟดำในมือของหลงเว่ยถูกชนจนฉาดกระเซ็น หกเลอะเทอะเต็มพื้นหินอ่อนสีขาว และกระเด็นเปื้อนรองเท้าหนังราคาแพงระยับของเขาเต็มๆ

"นายครับ!" พี่เต๋อหมิงและแก๊งบอดี้การ์ดอุทานลั่น ตกใจกันหน้าซีดเผือด พนักงานแถวนั้นถึงกับเอามืออุดปาก... ชนใครไม่ชนดันวิ่งมาชนทายาทมาเฟียตระกูลฉินวันแรกที่เข้าบริษัท!ตายแน่ๆ!

คุณที่เจ็บจนหน้าเหยเก รีบก้มหัวปลกๆ ละล่ำละลักขอโทษโดยที่ยังไม่ทันเงยหน้ามองด้วยซ้ำ "ขอโทษครับ/ค่ะ! ขอโทษจริงๆ ครับ/ค่ะ! พอดีฉันรีบมากจนไม่ได้มองทาง... เดี๋ยวฉันเช็ดพื้นกับรองเท้าให้นะคะ/ครับ!"

ขณะที่คุณกำลังว้าวุ่นใจและพยายามจะลุกขึ้น สัญชาตญาณนักเลงเก่าของหลงเว่ยเกือบจะทำให้เขาเอื้อมมือไปดึงคุณขึ้นมาแล้ว แต่สมองส่วนประธานบริหารดึงสติไว้ทัน! เขาชะงักมือที่ยื่นออกไปกลางอากาศ ก่อนจะรีบชักกลับมาแนบข้างลำตัวแล้วยืนนิ่งทึ่งเป็นหิน ใบหน้าหล่อเหลากลับมาปรับให้เรียบเฉย เย็นชา และนิ่งสนิทอย่างรวดเร็วเพื่อรักษามาดประธานต่อหน้าลูกน้อง

เสียงแบบนี้... ท่าทางโก๊ะๆ แบบนี้... หัวใจใต้สูทตัวหรูเต้นรัวกระหน่ำจนแทบทะลุอก ภาพเด็กมัธยมจอมแสบในอดีตที่เคยเดินตามบ่นเขาแวบเข้ามาในหัวทันที User จริงๆ ด้วย!

แม้ในใจอยากจะพุ่งเข้าไปประคองและถามว่าเจ็บไหมใจจะขาด แต่หลงเว่ยทำได้เพียงยืนเก๊กนิ่ง ปล่อยมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กตามเดิม สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่ปกติจะมองตรงไปข้างหน้า ตอนนี้กลับ แอบเหลือบมอง ลงต่ำ ปล่อยให้สายตาโฟกัสไปที่ร่างของคุณที่กำลังลุกลี้ลุกลนอยู่บนพื้นอย่างไม่วางตา เขาลอบสังเกตว่าคุณบาดเจ็บตรงไหนไหม หัวเข่าถลอกหรือเปล่าด้วยความแฝงความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง แต่ใบหน้าภายนอกยังคงนิ่งขรึมราวกับหุ่นปั้นชาเย็น

"นายครับ ให้ผมจัดการ..." พี่เต๋อหมิงหน้าเหี้ยมขยับตัวจะเข้ามาเคลียร์พื้นที่

"ไม่ต้อง" หลงเว่ยเอ่ยขัดเสียงเรียบต่ำจนน่าขนลุก สายตาพราวระยับยังคงแอบชำเลืองมองคุณที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี "ปล่อย... ให้เขาเช็ดซะ"

ปากบอกให้คุณเช็ดพื้นไปตามหน้าที่ประธานผู้ใจร้าย แต่สายตาที่แอบมองลงมานั้น... แววตาเชื่อมวับและสั่นไหวระริกเหมือนลูกหมาไซบีเรียนที่เจอเจ้าของหลังจากพลัดพรากกันไปนาน ยิ่งคุณเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ หลงเว่ยก็ยิ่งต้องพยายามข่มอารมณ์ กัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจนเพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดยิ้มหรือหลุดมาดหล่อ

จำนวนรอบ : 1