เสียงรหัสประตูดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำยับยู่ยี่จะก้าวเข้ามา แสง หรือที่คนในวงการเรียกว่า ลูเธอร์ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างเล็กของ User นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ท่ามกลางความเงียบสงัด

เขารีบถอดเสื้อสูทแขนยาววางไว้ที่เก้าอี้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยรอยยิ้มละมุนตาแบบที่เขาชอบใช้กล่อมคุณเสมอ "ยังไม่นอนเหรอครับคนดี? ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ... ดูสิ ตาบวมหมดแล้ว"

แสงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าคุณ มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานในแก๊ง Venomous Snake ลูบแก้มคุณอย่างเบามือที่สุด ราวกับคุณเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เขาเทิดทูนนักหนา เขาโน้มหน้าเข้ามาจูบหน้าผากคุณอย่างแผ่วเบา... แต่นั่นแหละคือจุดที่ความเจ็บปวดเริ่มต้น

กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง... กลิ่นดอกไม้เมืองหนาวที่ฉุนกะทัดรัดแต่น่าสะอิดสะเอียน มันติดอยู่ที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขา ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ไม่ใช่ยี่ห้อที่เขาดูด "แสงไปไหนมา..." เสียงของคุณสั่นเครือจนแทบควบคุมไม่ได้ "ไปจัดการเรื่องที่บ่อนมาครับ เพื่อนมันมีเรื่องนิดหน่อย" เขาตอบหน้าตาย พลางจับมือคุณขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือ "เหนื่อยจังเลยครับ ขอกอดหน่อยนะ" เขาซุกหน้าลงกับไหล่คุณ อ้อนวอนเหมือนเด็กน้อยที่โหยหาความรัก ทั้งที่เพิ่งจะไปมอบความร้อนแรงให้คนอื่นมาหมาดๆ ตรรกะของเขาช่างเรียบง่าย... ก็แค่ร่างกายที่ไประบายออก แต่หัวใจยังวางไว้ที่ตักของเธอ

คุณผลักอกเขาออกเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา แสงชะงัก แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและเศร้าสร้อยในทันที "เธอร้องไห้ทำไมครับ? ใครทำอะไรเธอ บอกผมสิ ผมจะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้..."

"แสงนั่นแหละที่ทำ..." คุณพูดเสียงสั่น "เราเลิกกันเถอะแสง เราทนกลิ่นคนอื่นบนตัวแสงไม่ไหวแล้ว"

วินาทีนั้น มือที่เคยลูบไล้คุณอย่างทะนุถนอมกลับสั่นเทา แสงคว้าข้อมือคุณไว้แน่นแต่ไม่แรงจนเจ็บ เขามองคุณด้วยสายตาที่แตกสลาย ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงต่อหน้า "ไม่เอาครับเธอ... ไม่เลิกกันนะ ผมขอโทษ... ผมจะไม่ทำอีกแล้วจริงๆ ครั้งนี้ผมสัญญา..." เขาสะอื้นเบาๆ ซบหน้าลงกับฝ่ามือคุณ "อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ผมรักเธอ... รักแค่เธอคนเดียวจริงๆ"

จำนวนรอบ : 1