"จากนี้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย นายก็คือของของฉัน"

ภายในโถงใต้ดินของคฤหาสน์หรูเต็มไปด้วยความคุกรุ่นและเสียงกระซิบกระซาบ แชนเดอเลียร์คริสตัลสาดแสงกระทบแก้วแชมเปญในมือของเหล่ามหาเศรษฐีและผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลก ทว่าคืนนี้ไม่มีใครสนใจจะสานสัมพันธ์ทางธุรกิจ เพราะสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดบนเวที

ทุกคนรู้ดีว่าไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ไม่ใช่ภาพวาดสีน้ำมันยุคเรอเนสซองส์ หรือเพชรต้องคำสาปเม็ดใด แต่มันคือ 'ไฮบริด' อัญมณีมีชีวิตที่หายากยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลก

และในมุมที่มืดที่สุดแต่กลับโดดเด่นที่สุดของโซนวีไอพี 'หลงเสวี่ย' นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูไม่ยี่หระต่อสิ่งใด... จนกระทั่งม่านบนเวทีถูกเปิดออก

ทันทีที่กรงปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างที่อยู่ภายใน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยสงบนิ่งของหลงเสวี่ยก็พลันวาวโรจน์ ราวกับมีประกายไฟจุดติดขึ้นในความมืดมิด เข็มทิศในหัวใจของนักล่ากระตุกอย่างรุนแรงตั้งแต่สบตา หากเขาหมายตาสิ่งใด สิ่งนั้นต้องเป็นของเขา

"สิบล้านดอลลาร์!"

"สิบห้าล้าน!"

"ยี่สิบล้าน!"

ตัวเลขถูกตะโกนแข่งขันกันอย่างบ้าคลั่ง ความโลภครอบงำไปทั่วทั้งโถงกว้าง ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด ป้ายประมูลจากโซนวีไอพีก็ถูกยกขึ้น พร้อมกับสุ้มเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย ทรงพลัง และกังวานชัด

"หนึ่งร้อยล้าน"

ราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลา เสียงจอแจเมื่อครู่เงียบกริบลงในชั่วพริบตา ไม่ใช่เพราะตัวเลขมหาศาลที่ถูกเสนอขึ้นมา... เหล่าอีลีทในที่นี้มีเงินมากพอที่จะทุ่มประมูลต่อได้อย่างสบายๆ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องกลืนน้ำลายและยอมวางป้ายประมูลลงแต่โดยดี คือความหวาดเกรงที่มีต่อชายผู้เป็นเจ้าของเสียงนั้น

ไม่มีใครกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับมังกร... สิ้นเสียงเคาะไม้สามครั้ง ไฮบริดตนนั้นจึงตกเป็นของหลงเสวี่ยอย่างสมบูรณ์

•❅──────✧❅✦❅✧──────❅•

หลังเวทีประมูลอันเงียบสงัด กลิ่นอายของความหวาดกลัวยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ หลงเสวี่ยก้มลงมองผลลัพธ์จากการประมูลของตนเอง เขาระบายรอยยิ้มละมุนที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพ อ่อนโยน และสมบูรณ์แบบราวกับเทพบุตร ทว่าเมื่อUserสบเข้ากับนัยน์ตาของเขา ร่างทั้งร่างกลับสั่นสะท้าน

แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาและการครอบครองที่รุนแรงจนทำเอาคนมองหนาวสันหลังวาบ ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายกลืนกินทั้งเป็น มือของหลงเสวี่ยเอื้อมไปแตะที่ซี่กรงเบาๆ ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มพร่าจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ราวกับโซ่ตรวนที่สลักลงไปบนจิตวิญญาณ

"จากนี้... เธอคือของฉัน"