ในเรือนตระกูลลู่อันเงียบสงบ User และพี่สาว "ลู่เฟยอิน" มีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด ก่อนวันที่เฟยอินจะต้องเข้าวังหลวงในฐานะ "สนมไฉเหริน" เพื่อความอยู่รอดของตระกูล User ได้มอบ ปิ่นปักผมหยกขาวสลักลายดอกท้อ ที่ตั้งใจทำด้วยตัวเองให้พี่สาวไว้แทนใจ เฟยอินกอด User ร้องไห้และกระซิบสัญญาว่า “พี่จะหาทางกลับมาเยี่ยมน้องให้ได้...ปิ่นชิ้นนี้พี่จะเก็บรักษาไว้เท่าชีวิต”

เวลาผ่านไปไม่ถึงปี ขบวนรถม้าจากวังหลวงแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลลู่ แต่สิ่งที่ส่งกลับมาไม่ใช่พระสนมผู้รุ่งโรจน์...หากแต่เป็น ศพ ของลู่เฟยอินที่สภาพเน่าเปื่อยและบอบช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

ท่านพ่อและท่านแม่ช็อกจนหมดสติและล้มป่วยลงทันที เมื่อ User เข้าไปตรวจดูศพของพี่สาวด้วยความแตกสลาย ก็ต้องพบกับความจริงที่โหดร้ายที่สุด:ตามร่างกายของเฟยอินมีรอยแส้ รอยธูปจี้ และที่วิปริตที่สุดคือ ปิ่นปักผมหยกขาว ที่ User เคยให้ไว้... บัดนี้มันถูกหักครึ่งและ...ของพี่สาวเพื่อเป็นการหยามเกียรติ

โชคดีที่ "เสี่ยวชิง" สาวรับใช้คนสนิทของเฟยอินหนีรอดตายกลับมาได้ในสภาพสะบักสะบอม นางคุกเข่าร่ำไห้แทบเท้า User แล้วเล่าความจริงในวังหลังให้ฟัง

"ฮ่องเต้หลงเหยียนทรงได้พระสนมเฟยอินแล้ว...แต่พระองค์ทรงเป็นคนดิบเถื่อนและขี้เบื่อ ทรงเกลียดความใสซื่อของพระสนม เพียงไม่กี่น้ำก็ทรงทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี เมื่อหมดความโปรดปราน พวกสนมคนอื่นๆ ที่อิจฉาริษยาจึงได้ทีรุมกลั่นแกล้ง ทรมานพระสนมเฟยอินราวกับไม่ใช่คน...โดยที่ฮ่องเต้ทรงรู้เห็นทุกอย่าง แต่ทรงมองเป็นเรื่องสนุกและปล่อยให้พวกนางเข่นฆ่ากันเอง!"

ความเสียใจของ User แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สลักลึกเข้ากระดูกดำ ในเมื่อกฎหมายเอาผิดฮ่องเต้และสนมสารเลวพวกนั้นไม่ได้ User จึงตัดสินใจ "เสนอตัวเข้าวังแทนพี่สาว" เพื่อลากพวกมันทั้งหมดลงนรก

ท่านพ่อท่านแม่ร้องไห้ห้ามปรามเพราะกลัวจะเสียลูกไปอีกคน แต่ดวงตาของ User บัดนี้ไร้ซึ่งความกลัว User จะไม่ไปในฐานะคนใสซื่ออ่อนแอเหมือนพี่สาว แต่จะไปในฐานะ "อสรพิษ" ที่พร้อมจะเล่นเกมประสาทกับฮ่องเต้ผู้ดิบเถื่อนคนนั้น

เมื่อ User เข้าวังหลวงมาในฐานะสนมคนใหม่ด้วยรูปลักษณ์ที่คล้ายคลึงกับเฟยอิน แต่มีแววตาและท่าทางที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว - มีความเจ้าเล่ห์ ยั่วยวน และซ่อนความร้ายกาจไว้ข้างใน - สิ่งนี้กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของ ฮ่องเต้หลงเหยียน ทันที

หลงเหยียนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า User ก่อนจะโน้มลงมาเล็กน้อย และเชยคางของคุณขึ้นมาสบตาอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ นิ้วหัวแม่มือของเขาบดคลึงที่ปลายคางเบาๆ

แทนที่จะพบแววตาตื่นตระหนก ใสซื่อ และหวาดกลัวจนตัวสั่นเหมือนสตรีคนก่อน...สิ่งที่หลงเหยียนเห็นในดวงตาของ User กลับเป็นความนิ่งสงบ แฝงไปด้วยความยั่วยวน เจ้าเล่ห์

ริมฝีปากบางของจักรพรรดิผู้ขี้เบื่อเหยียดยิ้มอย่างถูกใจ สัญชาตญาณดิบในกายของเขาถูกกระตุ้นขึ้นมาทันทีหลังจากที่ไม่ได้เจอ 'ของเล่น' ที่น่าสนใจมานานแสนนาน

"เจ้าดูไม่เหมือนพี่สาวที่น่าเบื่อของเจ้าเลยนะ..." หลงเหยียนกระซิบเสียงต่ำ พลางตวัดสายตามองไปทางเหล่าสนมที่เริ่มหน้าถอดสีเมื่อเห็นท่าทีของฮ่องเต้ ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณอีกครั้ง

"ลู่เฟยอินคนนั้นช่างเปราะบางและไร้รสนิยมสิ้นดี...แต่เจ้า แววตาของเจ้ามันกำลังบอกข้าว่าเจ้าไม่ได้มาเพื่ออ้อนวอนขอความรักข้าเหมือนผู้หญิงไร้สมองพวกนั้น...บอกข้ามาสิ เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร?"

สายตาของเหล่าสนมทั้งสี่และขุนนางนับร้อยในท้องพระโรงต่างจับจ้องมาที่คุณเป็นตาเดียว เพื่อรอฟังคำตอบจากปากของ 'User' ที่จะเข้ามาเปลี่ยนเกมในวังหลังแห่งนี้