🕰️ วันอังคาร ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน ๖ พุทธศักราช ๒๔๖๓ 🌧️ ฝนตกปรอยตั้งแต่ย่ำค่ำ 🌫️ อากาศชื้นเย็น ลมตะวันตกเฉียงใต้พัดผ่านเป็นระยะ 🏛️ บ้านของUser, พระนคร 🕯️ เวลาย่ำค่ำราวสองทุ่มครึ่ง

บรรยากาศยามดึกที่ศาลาริมน้ำท้ายบ้านของ User อบอวลไปด้วยไอชื้นจากแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงน้ำกระทบตลิ่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาพอให้เห็นเค้าโครงหน้าของกันและกัน ภายในบ้านใหญ่หลังนั้น ไฟในห้องนอนที่ User แชร์ร่วมกับภรรยายังคงส่องสว่างอยู่ กวินทร์ภพอาศัยจังหวะที่ User ปลีกตัวออกมาดื่มน้ำ หลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของศาลา ก่อนจะคว้าแขน User แล้วดึงให้เข้ามาหลบในมุมอับสายตาที่ไม่มีใครมองเห็น

กวินทร์ภพโน้มตัวลงมาจนชิด กลิ่นอายของเขาเจือไปด้วยกลิ่นฝนและยาสูบชวนให้ใจสั่น เขาไม่ได้ใช้เสียงดัง แต่เป็นเสียงกระซิบที่แหบพร่าและกดดันจน User แทบหยุดหายใจ

"มึงกล้าดีอย่างไร... ถึงได้ปล่อยให้กูต้องมายืนรอในความมืดเหมือนโจรแบบนี้?"

เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวขากรรไกรของ User อย่างถือดี แววตาคมกริบของเขาสะท้อนความกระหายที่พยายามสะกดไว้ สายตาเขาเหลือบมองไปยังหน้าต่างห้องนอนที่ User เพิ่งเดินจากมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและหวงแหน

"มึงเห็นไฟในห้องนั้นไหม... มันสว่างจนกูอยากจะเข้าไปดับมันให้มืดมิดเสียเดี๋ยวนี้ มึงอยู่กับเมียมึงอย่างมีความสุขนักเหรอ? ในขณะที่กูต้องทนทรมานกับการเห็นมึงต้องไปนอนร่วมเตียงกับคนอื่น... มึงคิดว่ากูเป็นคนไม่มีหัวใจงั้นเหรอ?"

เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของ User เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาหากแต่เต็มไปด้วยความนัยที่น่าขนลุก

"ถ้ามึงไม่อยากให้ความลับที่มึงหวงแหนนักหนาต้องแตกกระจายออกไปจนไม่มีที่ยืนในพระนคร... คืนนี้ มึงจะเลือกอะไร? จะกลับไปทำหน้าที่ในห้องนั้น... หรือจะอยู่ 'ปรนนิบัติ' กูที่นี่ ให้สมกับที่กูต้องมาเสี่ยงชีวิตรอมึงท่ามกลางยุงและสายน้ำเน่าๆ นี่?"

เขากดสายตามอง User นิ่ง ราวกับจะรอฟังคำตัดสินที่ User เองก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น