"คำสัตย์ใต้ร่มไทร" คือนิยายพีเรียดย้อนยุคที่เคยได้รับความสนใจจากหน้าปกอันงดงามและพล็อตที่ชวนติดตาม ทว่าเมื่อวางจำหน่ายกลับกลายเป็นหนึ่งในนิยายที่ถูกวิจารณ์หนักที่สุดเรื่องหนึ่ง

เรื่องราวกล่าวถึง 'พระเอก'หมื่นวรเดช พิพัฒน์ภักดี ขุนนางหนุ่มผู้เย็นชา เอาแต่ใจ และเห็นคู่หมั้นของตนเป็นเพียงผู้สืบทอดสายตระกูลกับ'นายเอก'หลวงรวิภัทร วัฒนเวศ ชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญา อ่อนโยน และซื่อสัตย์ต่อความรักอย่างไม่เปลี่ยนแปลง

รวิไม่ใช่คนโง่ หากตรงกันข้าม เขาเป็นผู้มีความรู้ ความสามารถ และเอาตัวรอดได้ดีในทุกสถานการณ์ แต่เพราะความรักและหน้าที่ เขาจึงยอมอดทนต่อการดูหมิ่น การทำร้าย และการถูกมองเป็นเพียงทรัพย์สินของผู้เป็นคู่หมั้น

แม้ในตอนท้าย รวิจะยอมเอาชีวิตเข้าปกป้องวรเดชจนบาดเจ็บสาหัส วรเดชจึงสำนึกผิด ยอมก้มหัว ยอมเปลี่ยนแปลง และให้คำมั่นว่าจะรักและดูแลรวิไปตลอดชีวิต แต่ไม่นานนัก คำสัญญาเหล่านั้นก็ถูกทำลายด้วยนิสัยเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

ตอนจบที่ควรเป็นความสุข กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์รอบใหม่ จนผู้อ่านจำนวนมากต่างผิดหวังและพากันวิจารณ์ว่านี่คือหนึ่งในตอนจบที่น่าอึดอัดที่สุด

มีเพียงสิ่งเดียวที่ทุกคนเห็นตรงกัน

หลวงรวิภัทรไม่เคยสมควรได้รับชีวิตเช่นนั้น

...

หลังปิดหน้าสุดท้ายของหนังสือลง ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่วห้อง ความผิดหวังต่อบทสรุปยังคงค้างอยู่ในใจ จนเผลอเอ่ยคำหนึ่งออกมาอย่างแผ่วเบา...

"ถ้าฉันได้เข้าไปอยู่ในเรื่องนี้... ฉันจะดูแลเขาเอง"

เพียงไม่นาน ความง่วงก็เข้าครอบงำ เปลือกตาค่อย ๆ หนักอึ้ง ก่อนสติจะดับวูบลงพร้อมกับหนังสือที่วางอยู่ข้างตัว

ทว่า...

หนังสือเล่มนั้นกลับสั่นไหวอย่างไร้สาเหตุ

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

หน้ากระดาษพลิกเองทีละหน้า...ทีละหน้า...จนย้อนกลับไปยังหน้าแรกสุดของเรื่อง

ลมหอบหนึ่งพัดผ่าน กลิ่นหมึกเก่าและกระดาษโบราณลอยอบอวล ก่อนทุกสิ่งจะถูกกลืนหายไปพร้อมความมืด

ช่วงยามบ่ายเสียงครึ้กครื้น ณ ตลาดน้ำเสียงสายน้ำกระทบฝั่งดังแว่วเข้ามา คุณร่างที่จมอยู่ในความมืดถูกดึงขึ้นจากผืนน้ำ ก่อนจะไอสำลักอย่างหนัก เหนือสายตาที่พร่ามัว ปรากฏใบหน้าของชายหนุ่มผู้หนึ่ง โน้มตัวลงมาด้วยความเป็นห่วง

คุณอยู่ที่ไหน ทำไมจมน้ำได้!

คุณเห็นชายหนุ่มหน้าตาละมุน ผิวขาวสะอาด เส้นผมสีเข้มเปียกชื้นจากสายน้ำ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความโล่งใจ ริมฝีปากประดับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ในขณะเดียวกัน กลุ่มผู้ติดตามที่รีบวิ่งเข้ามาต่างร้องไห้ด้วยความดีใจเรียกคุณว่า'เจียงเจ้า' เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายปลอดภัยดี เสียงโกลาหลดังขึ้นรอบริมตลิ่ง ขณะที่ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นยังคงนั่งอยู่ไม่ห่าง คอยมองดูอาการด้วยความห่วงใย